Ας επικεντρωθούμε, όμως, στην περικοπή που διαβάζεται στην Εκκλησία μας την Α’ Κυριακή του Λουκά και ας επιχειρήσωμε να αποκαλύψωμε το κοινωνικό της περιεχόμενο (5:1-11). Ο Κύριος κηρύττει στην γνωστή λίμνη Γεννησαρέτ και τα πλήθη συνωστίζονται, στην κυριολεξία έχουν πέσει πάνω Του «του ακούειν τον λόγον του Θεού». Μόλις λοιπόν αντικρύζη «δύο πλοία εστώτα παρά την λίμνην» και τους αλιείς των να έχουν βγη έξω και να πλένουν τα δίκτυά των, ο Κύριος δεν χάνει την ευκαιρία. Μπαίνει στο ένα από αυτά, στου Σίμωνος, και του ζητάει ευγενικά («ηρώτησεν αυτόν») να απομακρυνθή λίγο από την στεριά, ώστε ο Ίδιος να μπορή να κηρύξη μέσα από το πλοίο τα πλήθη.
Έτσι, πετυχαίνει ο αγαθός Θεός και τα δύο να οικονομήση, και τα πλήθη να τον βλέπουν και να τον ακούνε καλύτερα, και τους αλιείς που τον φιλοξένησαν στο πλοίο των να προσεγγίση περισσότερο. Αξίζει, πάντως, να παρατηρήσωμε, στο σημείο αυτό, κατ’ αρχάς, την ευγενική παράκληση του Κυρίου, όπως ερμηνεύουν οι Πατέρες το «ηρώτησεν αυτόν», προς τον Πέτρο, συγκεκριμένα, και να τονίσωμε ότι ο Κύριος πάντοτε μας απευθύνει την πρόσκλησή Του προσωπικά, έτσι ώστε και οι συνέπειες της ανταποκρίσεως, θετικές είτε αρνητικές, να βαρύνουν τον καθ’ ένα μας προσωπικά και αποκλειστικά. Από την άλλη, διαφαίνεται, επίσης, και η καταδεκτικότητα του Πέτρου και των συναδέλφων και συνεργατών του αλιέων προς τον άγνωστο ακόμη Κύριό των, τον Οποίον αναβιβάζουν πρόθυμα στο πλοίο των.
Και ο Κύριος, όμως, με την σειρά του, επιβραβεύει σύντομα την άμεση αυτήν ανταπόκριση των ευγενικών ξενιστών στην πρόσκλησή Του. Μετά από το πέρας της διδασκαλίας Του προς το πλήθος, καλεί τον Πέτρο –γιατί, άραγε, πάλι αυτόν;– να οδηγήση το πλοίο του και πάλι στο βάθος και να ρίξη τα δίκτυα «εις άγραν». Περίεργη προτροπή! Δεν ξέρει ο Κύριος ότι η κοινότητα αυτή των αλιέων όλη την νύκτα εκοπίασαν και «ουδέν έλαβον»; Και τώρα, μόλις έπλυναν τα δίκτυά των, να τα ξαναρρίξουν;
«Επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν». Λέτε να μην ξέρη ο Κύριος σε ποιον («επανάγαγε») και σε ποιους («χαλάσατε») απευθύνεται; Αφού είναι Παντογνώστης, ασφαλώς και γνωρίζει. Δοκιμάζει, όμως, την δική των ετοιμότητα: Εάν δεν ήσαν πρόθυμοι να κάνουν και το δεύτερο, μετά από την δεκτικότητά των, βήμα, δηλαδή να τον υπακούσουν κιόλας, τότε πώς θα ήταν άξιοι να γίνουν οι μελλοντικοί Του μαθητές και μάλιστα ο στενός Του κύκλος;
Ο Σίμων, βεβαίως, και οι άλλοι, απ’ ό,τι φαίνεται, σπεύδουν να υπακούσουν, ξεπερνώντας τις λογικές των αμφιβολίες: «(αν και δεν νομίζω ότι θα πετύχω, -ουμε κάτι καλύτερο από πριν), (εν τούτοις) επί δε τω ρήματί σου, χαλάσω το δίκτυον». Αξιοθαύμαστη, πράγματι, η ρήση του Πέτρου! Αυτός παίρνει την απόφαση, οι άλλοι ακολουθούν. Και, ω του θαύματος! «τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ» (ο.π. 6).
Αυτός είναι ο Χριστός μας: «τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις» Εκείνος τα κάνει δυνατά, αρκεί και μεις να συγκατατεθούμε στην θέλησή Του. Αρκεί να κάνωμε και εμείς τα βήματα που έκαναν οι μαθητές Του: αρχικά, να τον δεχθούμε στο πλοίο της ζωής μας και να ακούσωμε πρόθυμα τον λόγο Του. Στην συνέχεια, να υπακούσωμε στην προτροπή Του «να επανέλθωμε στο βάθος», να ξαναβουτήξωμε πιο βαθιά, και τότε θα εντυπωσιαστούμε τόσο από το αποτέλεσμα, από την μεγάλη ψαριά, όσο και ο Πέτρος και οι συν αυτώ («θάμβος περιέσχεν αυτούς…», ο.π. 9), ώστε να θελήσωμε να κάνωμε και το τρίτο και κρισιμώτερο για την σωτηρία μας βήμα, να αφήσωμε και εμείς «άπαντα» και να Τον ακολουθήσωμε.
Ο Κύριος, βεβαίως, γνωρίζει τους δισταγμούς και τις αγκυλώσεις μας, γι’ αυτό μας ενθαρρύνει, όπως τον Πέτρο: «μη φοβού· από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών.» (ο.π. 11). Ο Πέτρος αφέθηκε στην χάρη του Κυρίου και έγινε, πράγματι, αλιεύς λογικών ιχθύων, προς δόξα Θεού και για την δική του σωτηρία. Το ίδιο και οι πρώην συναλιείς και «κοινωνοί» του, και μετέπειτα κοινωνοί της χάριτός Του, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης.
Εάν πάρωμε και εμείς την μεγάλη απόφαση, όπως οι μαθητές του Κυρίου, τότε, με την βοήθειά Του πάντοτε και με την δύναμη της θείας χάριτος, όχι μόνον θα απαγκιστρωνώμαστε σταδιακά από τις δικές μας ανασφάλειες και αμαρτωλές δεσμεύσεις, αλλά θα λάβωμε την ευλογία να αλιεύωμε και ψυχές για τον Κύριο, προς δόξαν Θεού και για την δική μας και την δική των σωτηρία.
Δεν μένει, λοιπόν, παρά να ανταποκριθούμε με προθυμία και πλήρη εμπιστοσύνη στο κάλεσμά Του, καλώντας Τον και εμείς με την σειρά μας, όπως ο Απόστολος Παύλος, στο αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας (Α’ Κορ. 16:13-24), «έρχου, Κύριε». Έλα, Κύριε, ανέβα στο πλοίο της ζωής μας και κυβέρνησέ το εσύ και οδήγησέ το σε ασφαλή οδό σωτηρίας, στον λιμένα της αιωνίου Σου Βασιλείας. Αμήν! Γένοιτο!
Σοφία Μπεκρή