Περί μέθης

Ο με­θυ­σμέ­νος εί­ναι δαι­μο­νι­σμέ­νος, όσο κρα­τά­ει η μέθη του. Μπαί­νει ολό­κλη­ρο το δαι­μό­νιο της μέ­θης στο κε­φά­λι του, για να τον ρί­ξει στην αμαρ­τία π.χ. πορ­νεία, βλα­σφη­μία, οργή, φό­νος κ.λ.π. Η μέθη και τα ναρ­κω­τι­κά εί­ναι δαι­μό­νια. Το δαι­μό­νιο της μέ­θης εί­ναι πιο με­γά­λο και πιο δυ­να­τό από το δαι­μό­νιο των ναρ­κω­τι­κών, αλλά τα ναρ­κω­τι­κά κά­νουν με­γα­λύ­τε­ρη ζη­μιά από το ποτό. Ο με­θυ­σμέ­νος, αν δεν στα­μα­τή­σει το πά­θος του, κο­λά­ζε­ται. Και μά­λι­στα κο­λά­ζε­ται κα­τευ­θεί­αν, δεν τε­λω­νί­ζε­ται καν! Η μέθη συγ­κα­τα­λέ­γε­ται στα θα­νά­σι­μα αμαρ­τή­μα­τα. Εί­παν οι Πα­τέ­ρες μια ρήση: Το πρώ­το πο­τή­ρι εί­ναι του Θεού. Το δεύ­τε­ρο εί­ναι των αν­θρώ­πων. Το τρί­το εί­ναι του λο­γι­σμού. Το τέ­ταρ­το εί­ναι του πά­θους και το πέμ­πτο εί­ναι του δια­βό­λου. Και από εκεί και πέρα μέ­θυ­σε ο άν­θρω­πος.

Γέρων Εφραίμ Σεραγιώτης