Αθηνών Ιερώνυμος: Η Εκκλησία καλείται να προσεγγίσει τον άνθρωπο ως πρόσωπο

Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι Ἅ­γι­οι Ἀ­δελ­φοί,

Μέ αἰ­σθή­μα­τα ἰ­δι­αι­τέ­ρας χα­ρᾶς καί βα­θεί­ας ἐν Κυ­ρί­ῳ συγ­κι­νή­σε­ως ἀ­πευ­θύ­νο­μεν τόν πα­τρι­κόν καί ἀ­δελ­φι­κόν χαι­ρε­τι­σμόν πρός ἅ­παν­τας ὑ­μᾶς, τούς Σε­βα­σμι­ω­τά­τους Ποι­με­νάρ­χας τῆς κα­θ’ ἡ­μᾶς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­πί τῇ συγ­κλή­σει τῆς τα­κτι­κῆς Συ­νό­δου τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας.

Ἡ σύ­να­ξις τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ πάν­το­τε ση­μαν­τι­κόν γε­γο­νός εἰς τήν ζω­ήν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τοῦ Χρι­στοῦ πο­ρεύ­ε­ται ἐντός τοῦ κό­σμου ὄ­χι ὡς ἄ­θροι­σμα με­μο­νω­μέ­νων προ­σώ­πων ἤ το­πι­κῶν κοι­νο­τή­των, ἀλ­λά ὡς Σῶ­μα ἑ­νω­μέ­νον ἐν τῷ προ­σώ­πῳ τοῦ Κυ­ρί­ου καί συγ­κρο­τού­με­νον ἐν τῇ κοι­νω­νί­ᾳ τῆς πί­στε­ως, τῆς λα­τρεί­ας καί τῆς ἀ­γά­πης. Ἐν­τός αὐ­τῆς τῆς ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τος ἔ­χει τήν θέ­σιν καί τήν ἰ­δι­αι­τέ­ραν ση­μα­σί­αν του τό συ­νο­δι­κόν σύ­στη­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

Ἡ συ­νο­δι­κό­της ἀ­πο­τε­λεῖ πο­λύ­τι­μον ἔκ­φρα­σιν τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς καί δι­α­κο­νί­ας. Δι­ά τῆς συ­νο­δι­κῆς λει­τουρ­γί­ας, οἱ Ἐ­πί­σκο­ποι, ὡς ποι­μέ­νες τῶν το­πι­κῶν Ἐκ­κλη­σι­ῶν, συ­νέρ­χον­ται καί δι­α­βου­λεύ­ον­ται ἐν πνεύ­μα­τι ἀ­δελ­φι­κῆς κοι­νω­νί­ας, ἔ­χον­τες ὡς κοι­νόν ση­μεῖ­ον ἀ­να­φο­ρᾶς τήν πί­στιν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, τήν Ἱ­ε­ράν Πα­ρά­δο­σιν καί τήν εὐ­θύ­νην ἔ­ναν­τι τοῦ λα­οῦ τοῦ Θε­οῦ. Ἡ Σύ­νο­δος δέν ἀ­πο­τε­λεῖ ἁ­πλῶς δι­οι­κη­τι­κόν θε­σμόν, ἀλ­λά τρό­πον ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ὑ­πάρ­ξε­ως, ἐν­τός τοῦ ὁ­ποί­ου ἡ εὐ­θύ­νη, ἡ μαρ­τυ­ρί­α καί ἡ δι­α­κο­νί­α προσ­λαμ­βά­νουν συλ­λο­γι­κόν χα­ρα­κτῆ­ρα.

Τό συ­νο­δι­κόν πο­λί­τευ­μα, τό ὁ­ποῖ­ον ἔ­χει βα­θεί­ας ρί­ζας εἰς τήν ζω­ήν καί τήν πα­ρά­δο­σιν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, δι­α­σφα­λί­ζει τήν ἀ­πό κοι­νοῦ ἀν­τι­με­τώ­πι­σιν τῶν ζη­τη­μά­των τά ὁ­ποῖ­α ἀ­πα­σχο­λοῦν τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κόν Σῶ­μα καί προ­σφέ­ρει τόν ἀ­ναγ­καῖ­ον χῶ­ρον δι­ά τόν δι­ά­λο­γον, τήν ἀν­ταλ­λα­γήν τῆς ποι­μαν­τι­κῆς ἐμ­πει­ρί­ας καί τήν ἀ­να­ζή­τη­σιν τῆς κα­ταλ­λη­λο­τέ­ρας ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς το­πο­θε­τή­σε­ως. Ἡ συ­νο­δι­κό­της προ­ϋ­πο­θέ­τει τα­πει­νο­φρο­σύ­νην, ἀ­μοι­βαῖ­ον σε­βα­σμόν, δι­ά­κρι­σιν καί, πρό παν­τός, συ­ναί­σθη­σιν ὅ­τι ἡ δι­α­κο­νί­α ἑ­κά­στου ἐξ ἡ­μῶν δέν εἶ­ναι ἰ­δι­ω­τι­κή ὑ­πό­θε­σις, ἀλ­λά δι­α­κο­νί­α πρός οἰ­κο­δο­μήν ὁ­λο­κλή­ρου τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ Σώ­μα­τος.

Ὑ­πό τό πρί­σμα αὐ­τό, ἡ πα­ροῦ­σα Σύ­νο­δος τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας ἀ­πο­κτᾶ ἰ­δι­αιτέ­ραν ση­μα­σί­αν. Κα­λού­με­θα νά κα­τα­θέ­σω­μεν τήν ποι­μαν­τι­κήν μας πεῖ­ραν, νά ἀ­κού­σω­μεν ἀλ­λή­λους μέ προ­σο­χήν καί νά προ­βλη­μα­τι­σθῶ­μεν ἀ­πό κοι­νοῦ ἐ­νώ­πι­ον τῆς πραγ­μα­τι­κό­τητος τῆς ἐ­πο­χῆς μας. Ἡ συ­νο­δι­κή δι­α­δι­κα­σί­α μᾶς ὑ­πεν­θυ­μί­ζει ὅ­τι τά σύγ­χρο­να ποι­μαν­τι­κά ζη­τή­μα­τα δέν ἀν­τι­με­τω­πί­ζον­ται με­μο­νω­μέ­νως, ἀλ­λά ἐντός τοῦ εὐ­ρυ­τέ­ρου πλαισίου τῆς ἀ­πο­στο­λῆς τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί τῆς κοι­νῆς εὐ­θύ­νης τῶν ποι­μέ­νων αὐ­τῆς.

Ἡ ἐ­πο­χή μας χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ἀ­πό τα­χεῖς καί βα­θεῖς με­τα­σχη­μα­τι­σμούς. Νέ­αι μορ­φαί κοι­νω­νι­κῆς ζω­ῆς, νέ­οι τρό­ποι ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας καί νέ­αι συν­θῆ­και κα­θη­με­ρι­νό­τη­τος δη­μι­ουρ­γοῦν νέας ἀ­νάγ­κας, ἀλ­λά καί νέ­ας δυ­να­τό­τη­τας ποι­μαν­τι­κῆς πα­ρου­σί­ας. Ὁ ἄν­θρω­πος, πα­ρά τήν πρω­το­φα­νῆ δυ­να­τό­τη­τα ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας πού τοῦ προ­σφέ­ρουν τά σύγ­χρο­να μέ­σα, συ­χνά βι­ώ­νει ἐν­τόνως τήν μο­να­ξι­άν, τήν ἐ­σω­τε­ρι­κήν ἀ­πο­μό­νω­σιν καί τήν ψυ­χι­κήν ἐ­ξάν­τλη­σιν.

Τό ζή­τη­μα αὐ­τό ἀ­πο­τε­λεῖ μί­αν ἀ­πό τάς ση­μαν­τι­κάς προ­κλή­σεις ἐ­νώ­πι­ον τῶν ὁ­ποί­ων εὑ­ρί­σκε­ται σή­με­ρον ἡ ποι­μαν­τι­κή δι­α­κο­νί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­λεῖ­ται νά προ­σεγ­γί­ση τόν ἄν­θρω­πον ὄ­χι μό­νον ὡς μέ­λος μι­ᾶς κοι­νω­νι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τος, ἀλ­λά ὡς μο­να­δι­κόν καί ἀ­νε­πα­νά­λη­πτον πρό­σω­πον, τό ὁ­ποῖ­ον ἔ­χει ἀ­νάγ­κην νά αἰ­σθαν­θῆ ὅ­τι ἀ­κού­ε­ται καί ἀ­γα­πᾶ­ται. Ἡ ποι­μαν­τι­κή τῆς μο­να­ξι­ᾶς καί τῆς ψυ­χι­κῆς ἐ­ξαν­τλή­σε­ως ἀ­παι­τεῖ εὐ­αι­σθη­σί­αν, δι­ά­κρι­σιν καί οὐ­σι­α­στι­κήν πα­ρου­σί­αν, πάν­το­τε ἐν­τός τῶν ὁ­ρί­ων καί τοῦ ἤ­θους τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δι­α­κο­νί­ας.

Εἰς τό πλαί­σι­ον αὐ­τό ἐν­τάσ­σε­ται καί ἡ πρώ­τη ἐκ τῶν εἰ­ση­γή­σε­ων τῆς πα­ρού­σης Συ­νό­δου, τήν ὁ­ποί­αν θά ἀ­να­πτύ­ξη ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Σύ­ρου κ. Δω­ρό­θε­ος καί ἡ ὁ­ποί­α πραγ­μα­τεύ­ε­ται τήν ποι­μαν­τι­κήν τῆς μο­να­ξι­ᾶς καί τῆς ψυ­χι­κῆς ἐ­ξαν­τλή­σε­ως εἰς τήν σύγ­χρο­νον κοι­νω­νί­αν. Πρό­κει­ται πε­ρί θέ­μα­τος τό ὁ­ποῖ­ον ἀγ­γί­ζει μί­αν ἰ­δι­αι­τέ­ρως εὐ­αί­σθη­τον πλευ­ράν τῆς ση­με­ρι­νῆς ποι­μαν­τι­κῆς πραγ­μα­τι­κό­τη­τος καί μᾶς κα­λεῖ νά ἐ­ξε­τά­σω­μεν μέ ὑ­πευ­θυ­νό­τη­τα τούς τρό­πους δι­ά τῶν ὁ­ποί­ων ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δύ­να­ται νά κα­τα­στῆ πε­ρισ­σό­τε­ρον πα­ροῦ­σα εἰς τήν ζω­ήν τοῦ ἀν­θρώ­που ὁ ὁ­ποῖ­ος δο­κι­μά­ζε­ται.

Πα­ραλ­λή­λως, ἡ τε­χνο­λο­γι­κή ἐ­ξέ­λι­ξις καί ἡ κα­θο­λι­κή σχε­δόν χρῆσις τοῦ δι­α­δι­κτύ­ου ἔ­χουν δη­μι­ουρ­γή­σει ἕ­να νέ­ον χῶ­ρον κοι­νω­νι­κῆς πα­ρου­σί­ας, ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας καί ἀ­να­ζη­τή­σε­ως. Ἡ πα­ρου­σί­α τῶν ἀν­θρώ­πων εἰς τόν ψη­φι­α­κόν χῶ­ρον εἶ­ναι πλέ­ον κα­θη­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­της καί, ὡς ἐκ τού­του, ἀ­πο­τε­λεῖ καί δι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­αν πε­δί­ον προ­βλη­μα­τι­σμοῦ καί ποι­μαν­τι­κῆς εὐ­θύ­νης.

Ἡ αὐ­ξα­νο­μέ­νη ἱ­ε­ρα­τι­κή πα­ρου­σί­α εἰς τό δι­α­δί­κτυ­ον, εἰ­σή­γη­σις τήν ὁποίαν θά μᾶς πα­ρου­σι­ά­ση ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Χαλ­κί­δος κ. Χρυ­σό­στο­μος, θέ­τει ἐ­νώ­πι­όν μας ση­μαν­τι­κά ἐ­ρω­τή­μα­τα. Ποῖ­α εἶ­ναι τά ὅ­ρι­α καί αἱ δυ­να­τό­τη­τες τῆς ψη­φι­α­κῆς πα­ρου­σί­ας τοῦ κλη­ρι­κοῦ; Πῶς δύ­να­ται ἡ σύγ­χρο­νος τε­χνο­λο­γί­α νά ὑ­πη­ρε­τή­ση τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κήν ἐ­πι­κοι­νω­νί­αν χω­ρίς νά ὑ­πο­κα­τα­στή­ση τήν προ­σω­πι­κήν συ­νάν­τη­σιν καί τήν μυ­στη­ρι­α­κήν ζω­ήν; Πῶς δι­α­σφα­λί­ζε­ται εἰς τόν νέ­ον αὐ­τόν χῶ­ρον ἡ σο­βα­ρό­της, ἡ ὑ­πευ­θυ­νό­της καί τό ἐκ­κλη­σι­α­στι­κόν ἦ­θος τῆς ἱ­ε­ρα­τι­κῆς πα­ρου­σί­ας;

Τά ἐ­ρω­τή­μα­τα αὐ­τά δέν ἔ­χουν ἁ­πλῶς τε­χνι­κόν χα­ρα­κτῆ­ρα. Ἀγ­γί­ζουν τήν ἴ­δι­αν τήν ποι­μαν­τι­κήν μας εὐ­θύ­νην καί μᾶς κα­λοῦν νά δι­α­κρί­νω­μεν τάς δυ­να­τό­τη­τας, ἀλ­λά καί τά ὅ­ρι­α τῶν νέ­ων μέ­σων. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α δέν ἀπορρίπτει τά νέ­α δε­δο­μέ­να, οὔ­τε ὅ­μως τά ἀ­πο­δέ­χε­ται ἄ­κρι­τα. Τά προ­σεγ­γί­ζει μέ τό κρι­τή­ρι­ον τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δι­α­κρί­σε­ως, ἐ­ξε­τά­ζου­σα κα­τά πό­σον αὐ­τά δύ­ναν­ται νά ὑ­πη­ρε­τή­σουν τήν ἀ­πο­στο­λήν της καί νά κα­τα­στή­σουν ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κω­τέ­ραν τήν μαρ­τυ­ρί­αν τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου.

Αἱ δύ­ο εἰ­ση­γή­σεις, μο­λο­νό­τι ἀ­να­φέ­ρον­ται εἰς δι­α­φο­ρε­τι­κά ζη­τή­μα­τα, συ­ναν­τῶν­ται εἰς ἕ­να κοι­νόν ση­μεῖ­ον: τήν ἀ­νάγ­κην νά πα­ρα­μεί­νη ἡ Ἐκ­κλη­σί­α πα­ροῦ­σα καί ἐγ­γύς τοῦ ἀν­θρώ­που. Εἴ­τε ὁ ἄν­θρω­πος βι­ώ­νει τήν σι­ω­πη­λήν μο­να­ξι­άν καί τήν ψυ­χι­κήν κό­πω­σιν, εἴ­τε ἀ­να­ζη­τεῖ ἐ­πι­κοι­νω­νί­αν εἰς τόν ψη­φι­α­κόν κό­σμον, ἡ ποι­μαν­τι­κή δι­α­κο­νί­α κα­λεῖ­ται νά ἀ­να­ζη­τή­ση τρό­πους προ­σεγ­γί­σε­ως τοῦ προ­σώ­που, χω­ρίς νά ἀλ­λοι­ώ­νη τήν οὐ­σί­αν καί τό ἦ­θος τῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς ζω­ῆς.

Ἐ­δῶ ἀ­κρι­βῶς ἀ­να­δει­κνύ­ε­ται καί ἡ ἀ­ξί­α τῆς συ­νο­δι­κῆς λει­τουρ­γί­ας. Δι­ό­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀν­τι­με­τω­πί­ζει τά νέ­α ζη­τή­μα­τα ὄ­χι ἀ­πο­σπα­σμα­τι­κῶς, ἀλ­λά ἐν κοι­νω­νί­ᾳ καί δι­α­λό­γῳ. Ἡ ἐμ­πει­ρί­α ἑ­κά­στης το­πι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἡ ποι­μαν­τι­κή πεῖ­ρα τῶν Ἐ­πι­σκό­πων καί τῶν κλη­ρι­κῶν, ὁ προ­βλη­μα­τι­σμός τῶν εἰ­δι­κῶν καί, κυ­ρί­ως, ἡ προ­σευ­χη­τι­κή ἀ­να­φο­ρά εἰς τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ δύ­ναν­ται νά συμ­βά­λουν εἰς μί­αν σφαιρικήν προ­σέγ­γι­σιν τῶν συγ­χρό­νων προ­κλή­σε­ων.

Αὐ­τός εἶ­ναι καί ὁ βα­θύ­τε­ρος σκο­πός τῆς συ­νο­δι­κῆς πο­ρεί­ας: νά ἀ­να­ζη­τῶ­μεν ἀ­πό κοι­νοῦ ἐ­κεῖ­νο τό ὁ­ποῖ­ον οἰ­κο­δο­μεῖ τήν Ἐκ­κλη­σί­αν, νά συνομιλῶμεν μέ πνεῦ­μα ἀ­δελ­φι­κόν καί νά ἀ­να­λαμ­βά­νω­μεν ἀ­πό κοι­νοῦ τήν εὐ­θύ­νην τῆς μαρ­τυ­ρί­ας καί τῆς δι­α­κο­νί­ας. Ἡ συ­νο­δι­κό­της δέν κα­ταρ­γεῖ τήν εὐ­θύ­νην τοῦ προ­σώ­που· ἀν­τι­θέ­τως, τήν ἐν­τάσ­σει εἰς τήν κοι­νω­νί­αν τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ Σώ­μα­τος καί τήν κα­θι­στᾶ δι­α­κο­νί­αν πρός ὄ­φε­λος πάν­των.

Τήν τε­λευ­ταί­αν ἡ­μέ­ραν ὁ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Νέ­ας Σμύρ­νης κ. Συ­μεών θά εἰ­ση­γη­θῆ τό θέ­μα: «Τό ἐκ­κρε­μές ζή­τη­μα τῆς εἰς Ἐ­πί­σκο­πον χει­ρο­το­νί­ας τοῦ ἐ­κλε­λεγ­μέ­νου Ἐ­πι­σκό­που Ἀ­στε­ρί­ου κ. Χρι­στο­δού­λου Κοτ­σί­φη», ὥ­στε ἀ­μέ­σως με­τά νά ἐ­πα­κο­λου­θή­ση συ­ζή­τη­σις καί λῆ­ψις ἀ­πο­φά­σε­ως.

Τέ­λος, θά ὁ­λο­κλη­ρώ­σω­μεν τάς ἐρ­γα­σί­ας μας μέ τήν συ­ζή­τη­σιν πε­ρί ἐ­κλο­γῆς Βο­η­θῶν Ἐ­πι­σκό­πων.

Μέ αὐ­τήν τήν συ­ναί­σθη­σιν εὐ­θύ­νης καί μέ τήν πε­ποί­θη­σιν ὅ­τι ἡ ἑ­νό­τη­ς ἀ­πο­τε­λεῖ προ­ϋ­πό­θε­σιν τῆς ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κῆς μαρ­τυ­ρί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, προ­σερ­χό­με­θα εἰς τάς ἐρ­γα­σί­ας τῆς πα­ρού­σης Ἱ­ε­ραρ­χι­κῆς Συ­νό­δου. Ἂς εἶ­ναι ἡ συ­νάν­τη­σίς μας εὐ­και­ρί­α ἀ­δελ­φι­κῆς ἐ­πι­κοι­νω­νί­ας, εἰ­λι­κρι­νοῦς δι­α­λό­γου καί πνευ­μα­τι­κοῦ προ­βλη­μα­τι­σμοῦ.

Εὐ­χό­με­θα ὅ­πως ὁ Πα­ρά­κλη­τος, τό Πνεῦ­μα τῆς Ἀ­λη­θεί­ας, φω­τί­ζη τήν δι­ά­νοι­αν, ἐ­νι­σχύ­η τήν κρί­σιν καί κα­τευ­θύ­νη τά δι­α­βή­μα­τα πάν­των ἡ­μῶν, ὥ­στε αἱ συ­ζη­τή­σεις καί αἱ ἀ­πο­φά­σεις τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας νά ὑ­πη­ρε­τή­σουν τήν ἑ­νό­τη­τα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, νά ἐ­νι­σχύ­σουν τό ποι­μαν­τι­κόν ἔρ­γον καί νά συμ­βά­λουν εἰς τήν οὐ­σι­α­στι­κω­τέ­ραν πα­ρου­σί­αν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας εἰς τόν σύγ­χρο­νον κό­σμον.

Ἐ­πι­κα­λού­με­νοι ἐ­πί πάν­τας ὑ­μᾶς τήν χά­ριν, τό ἔ­λε­ος καί τήν εὐ­λο­γί­αν τοῦ Πα­να­γά­θου Θε­οῦ, εὐ­χό­με­θα ὁ Κύ­ρι­ος νά χα­ρί­ζη εἰς ἕ­κα­στον ἐξ ὑ­μῶν ὑ­γεί­αν, δύ­να­μιν, φω­τι­σμόν καί πλου­σί­αν καρ­πο­φο­ρί­αν εἰς τήν ὑ­ψη­λήν ποι­μαν­τι­κήν δι­α­κο­νί­αν σας.