ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ: Περί κληρικών

Σή­με­ρα οι άν­θρω­ποι θέ­λουν δύο πράγ­μα­τα από τον ιε­ρέα· να εί­ναι αφι­λο­χρή­μα­τος και να έχει αγά­πη. Όταν οι άν­θρω­ποι βρουν αυτά σε έναν ιε­ρέα, τον θε­ω­ρούν άγιο και τρέ­χουν στην Εκ­κλη­σία και αφού τρέ­χουν στην Εκ­κλη­σία, σώ­ζον­ται. Μετά συγ­κα­τα­βαί­νει ο Θεός και σώ­ζει και τον ιε­ρέα. Ο ιε­ρεύς πάν­τως πρέ­πει να έχει με­γά­λη κα­θα­ρό­τη­τα. Όταν με ρω­τούν ιε­ρείς, πώς θα βο­η­θή­σουν τους ενο­ρί­τες, ένα πράγ­μα το­νί­ζω: να κοι­τά­ξουν να κά­νουν δου­λειά στον εαυ­τό τους, να κά­νουν τα απα­ραί­τη­τα πνευ­μα­τι­κά τους κα­θή­κον­τα και κάτι πα­ρα­πά­νω, για να έχουν πάν­το­τε από­θε­μα πνευ­μα­τι­κό. Η πνευ­μα­τι­κή ερ­γα­σία στον εαυ­τό μας, εί­ναι αθό­ρυ­βη ερ­γα­σία στον πλη­σί­ον, για­τί μι­λά­ει το πα­ρά­δειγ­μα και τότε μι­μούν­ται οι άν­θρω­ποι το καλό που βλέ­πουν και διορ­θώ­νον­ται. Η μυ­στι­κή ερ­γα­σία έχει την ιδιό­τη­τα, να κη­ρύτ­τει μυ­στι­κά τον λόγο του Θεού μέσα στις ψυ­χές των αν­θρώ­πων.