Τήν Παρασκευήν, 7ην / 20ήν Μαρτίου 2026, ὁ Μακαριώτατος Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, ἐδέχθη τόν Προϊστάμενον τῆς Ρωσικῆς Πνευματικῆς Ἀποστολῆς εἰς Ἱεροσόλυμα MISSIA Ἀρχιμανδρίτην π. Βασσιανόν, ἵνα εὐχηθῇ Αὐτῷ ἐπί τῇ ὀνομαστικῆ Αὐτοῦ ἑορτῇ. Ὁ Μακαριώτατος ηὐχαρίστησεν αὐτόν καί ἀπήντησεν εἰς ἐρωτήσεις αὐτοῦ περί τῆς καταστάσεως τοῦ Πατριαρχείου καί ὅλων τῶν Χριστιανῶν ἐν ὄψει τοῦ μαινομένου πολέμου. Ἀκολούθως δι’ εὐχάς ὡσαύτως ἐπί τῇ Ὀνομαστικῇ Αὐτοῦ ἑορτῇ ἐδέχθη καί τόν Ἀρχιμανδρίτην π. Ἰωάννην Μέϊου, ἀντιπρόσωπον τοῦ Πατριαρχείου Ρουμανίας εἰς τά Ἱεροσόλυμα.
Τήν πρωΐαν τῆς Παρασκευῆς ὁ Γέρων Σκευοφύλαξ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἱεραπόλεως κ. Ἰσίδωρος ἐτέλεσε Τρισάγιον εἰς τόν Φρικτόν Γολγοθᾶν ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ Πατριάρχου Γεωργίας κυροῦ Ἠλία τοῦ Β’.
Πρός τήν Ἐκκλησίαν τῆς Γεωργίας ἀπέστειλεν ὁ Μακαριώτατος τήν κάτωθι συλλυπητήριον ἐπιστολήν:
«Τῷ Ἱερωτάτῳ Μητροπολίτῃ Σενάκι και Τσχορότσκου κ. Σιῷ, Τοποτηρητῇ Πατριαρχείου Γεωργίας, ἀδελφῷ ἐν Κυρίῳ ἀγαπητῷ καί συλλειτουργῷ τῆς Ἡμῶν Μετριότητος, ἀσπασμόν ἅγιον ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ.
Διά τῶν Πατριαρχικῶν Ἡμῶν Γραμμάτων τούτων συλλυπούμεθα βαθύτατα τήν ἀδελφήν Ἀποστολικήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς Γεωργίας ἐπί τῇ ἐκδημίᾳ πρός Κύριον τοῦ μακαριστοῦ Ποιμενάρχου Αὐτῆς κυροῦ Ἠλιοῦ τοῦ Β’, ἀνδρὸς πίστεως, ἀρετῆς, λογιότητος καὶ ἀκλινοῦς ἐν Χριστῷ μαρτυρίας.
Ἡ Ἐκκλησία, πενθοῦσα μέν ἀνθρωπίνως, χαίρουσα δέ πνευματικῶς, ἐν τῇ ἐλπίδι τῆς Ἀναστάσεως, καθὼς ὁ Ἀπόστολος διαβεβαιοῖ λέγων «εἴτε γὰρ ζῶμεν, εἴτε ἀποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν» (Ρωμ. 14,8), καὶ ὅτι «οὐ θέλομεν ὑμᾶς ἀγνοεῖν… ἵνα μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποί οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α΄ Θεσσ. 4,13).
Ὁ μεταστάς πρός Κύριον ἀγαπητός ἀδελφός Ἡμῶν ὑπῆρξε πιστὸς οἰκονόμος τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ (πρβλ. Α΄ Κορ. 4,1) καί κατέστη σύμβολον ἑνότητος τοῦ Ἔθνους Αὐτοῦ. Διηκόνησε τὸ ἐμπιστευθέν Αὐτῷ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μετὰ σοφίας, πραότητος καὶ πατρικῆς μερίμνης, γενόμενος τύπος ποιμένος κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου λέγοντος: «ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων», (Ἰω. 10,11).
Μετά καρτερίας ἐτελεύτησεν «ἐν γήρει καλῷ, πρεσβύτης καί πλήρης ἡμερῶν» (Γεν. 25,8), ἐκλήθη δέ ὑπό τοῦ Κυρίου εἰς τάς αἰωνίους μονάς, ἔνθα ἀναμένει αὐτόν «ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος, ὅν ἀποδώσει ὁ Κύριος οὐ μόνον αὐτῷ ἀλλά καί πᾶσι τοῖς ἠγαπηκόσι Αὐτόν» (Τιμ. Β΄. 4,8).
Ἐν ταύτῃ τῇ ὥρᾳ, Σιών ἡ Ἁγία, ἡ Μήτηρ τῶν Ἐκκλησιῶν, συμπαρίσταται ἀδελφικῶς καὶ προσευχητικῶς πρὸς τήν ὑμετέραν Ἱερότητα καὶ ἅπαν τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας, δεομένη τοῦ Θεοῦ τῆς εἰρήνης, «τοῦ διδόντος εἰρήνην τοῖς πόρρω καὶ τοῖς ἐγγύς» (Ἡσ. 57,19· Ἐφ. 2,17), ὅπως ἐνισχύῃ ὑμᾶς καὶ παραμυθῇ τὰς καρδίας πάντων.
Ἡμεῖς, μή δυνάμενοι παραστῆναι προσωπικῶς, ἕνεκα τῆς ὑφισταμένης πολεμικῆς κρίσεως εἰς τήν περιοχήν ἡμῶν, ἀποστέλλομεν ἐκπροσώπους τόν Ἱερώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀνθηδῶνος κ. Νεκτάριον, Πατριαρχικόν Ἡμῶν Ἐπίτροπον εἰς Κωνσταντινούπολην καί τόν Ὁσιολογιώτατον Ἀρχιμανδρίτην Ἱερώνυμον, Ἔξαρχον τοῦ Παναγίου Τάφου ἐν Ἐλλάδι.
Ἐφ’ οἷς, συλλυπούμενοι βαθέως τῇ ὑμετέρᾳ Ἱερότητι, τοῖς τιμίοις μέλεσι τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου καί παντί τῷ εὐσεβεῖ πληρώματι τῆς ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Γεωργίας, ἀσπαζόμεθα αὐτήν ἀπό τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου φιλήματι ἁγίῳ καί διατελοῦμεν».
Ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει Ἱερουσαλήμ ͵βκστ΄ Μαρτίου β΄.
Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός,
ΘΕΟΦΙΛΟΣ Γ΄
Πατριάρχης Ἱεροσολύμων