ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί δειλίας

Οι δει­λοί εί­ναι άχρη­στο πράγ­μα. Στον πό­λε­μο τους δει­λούς δεν τους θέ­λουν κα­θό­λου• δεν τους έχουν εμ­πι­στο­σύ­νη. Δεν τους παίρ­νουν σε επί­θε­ση στην πρώ­τη γραμ­μή, για να μην δη­μιουρ­γή­σουν προ­βλή­μα­τα. Ένας δει­λός στρα­τιώ­της, αν δεν ξέ­ρει το στρα­τη­γι­κό σχέ­διο, μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει τέ­τοιο πα­νι­κό, που να δια­λύ­σει ολό­κλη­ρη με­ραρ­χία. Ο φό­βος με­γα­λώ­νει και την φαν­τα­σία του και μπο­ρεί να αρ­χί­σει να φω­νά­ζει «να, έρ­χον­ται, έφθα­σαν, σφά­ζουν, φύ­γε­τε! ω, που θα πάμε, τόσο στρα­τό έχουν οι εχθροί! Θα μας φάνε!», οπό­τε θα κά­νει πολ­λή ζη­μιά, για­τί εύ­κο­λα επη­ρε­ά­ζον­ται και οι άλ­λοι. Ένας όμως που έχει παλ­λη­κα­ριά, αν δει τους εχθρούς, θα πει «μυρ­μήγ­κια εί­ναι αυτά• δεν εί­ναι άν­θρω­ποι!» και τρέ­χουν με θάρ­ρος και οι άλ­λοι! Γι’ αυτό στον στρα­τό λένε: κα­λύ­τε­ρα πέν­τε γεν­ναί­οι να αν­τι­με­τω­πί­σουν μια κα­τά­στα­ση με ψυ­χραι­μία, παρά εί­κο­σι δει­λοί.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης