ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Πνευματικός αγώνας και καθημερινότητα

Αυτή η ζωή δεν εί­ναι για βό­λε­μα. Σή­με­ρα ο κό­σμος τα­λαι­πω­ρεί­ται τόσο πολύ, για­τί απο­φεύ­γει τον κόπο. Αυτή η άνε­ση εί­ναι που τον αρ­ρω­σταί­νει, που τον τα­λαι­πω­ρεί και τον έχει απο­βλα­κώ­σει. Σή­με­ρα, οι πιο πολ­λοί δεν στε­ρούν­ται, γι’ αυτό και δεν έχουν φι­λό­τι­μο. Αν δεν κο­πιά­ζει κα­νείς, δεν μπο­ρεί να εκτι­μή­σει και τον κόπο των άλ­λων. Τί νόη­μα έχει λ.χ. να ζη­τάς επάγ­γελ­μα άνε­το, να βγά­ζεις χρή­μα­τα και μετά να ζη­τάς τα­λαι­πω­ρία; Οι Σου­η­δοί, που παίρ­νουν για όλα επί­δο­μα από το κρά­τος και δεν κο­πιά­ζουν, γυ­ρί­ζουν στους δρό­μους. Κο­πιά­ζουν για τον αέρα, νιώ­θουν άγ­χος, για­τί έχουν εκτρο­χια­στεί πνευ­μα­τι­κά, όπως οι ρό­δες, που όταν βγουν από τον άξο­να, τρέ­χουν στον δρό­μο χω­ρίς σκο­πό και κα­τα­λή­γουν στον γκρε­μό.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης