ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Θεία Πρόνοια

Ο Θεός έχει όλη την καλή διά­θε­ση να βο­η­θή­σει τους αν­θρώ­πους που υπο­φέ­ρουν. Για να τους βο­η­θή­σει όμως, πρέ­πει κά­ποιος να Τον πα­ρα­κα­λέ­σει. Για­τί, αν βο­η­θή­σει κά­ποιον, χω­ρίς κα­νείς να Τον πα­ρα­κα­λέ­σει, τότε ο διά­βο­λος θα δια­μαρ­τυ­ρη­θεί και θα πει: «Για­τί τον βο­η­θάς και πα­ρα­βιά­ζεις το αυ­τε­ξού­σιο; Αφού εί­ναι αμαρ­τω­λός, ανή­κει σ’ εμέ­να». Εδώ βλέ­πει κα­νείς και την με­γά­λη πνευ­μα­τι­κή αρ­χον­τιά του Θεού, που ούτε στον διά­βο­λο δί­νει το δι­καί­ω­μα να δια­μαρ­τυ­ρη­θεί. Γι’ αυτό θέ­λει να Τον πα­ρα­κα­λού­με, για να επεμ­βαί­νει – και θέ­λει ο Θεός να επεμ­βαί­νει αμέ­σως, αν εί­ναι για το καλό μας,- και να βο­η­θά­ει τα πλά­σμα­τα Του ανά­λο­γα με τις ανάγ­κες τους. Για τον κάθε άν­θρω­πο ενερ­γεί ξε­χω­ρι­στά, όπως συμ­φέ­ρει στον κα­θέ­ναν κα­λύ­τε­ρα. Ο Θεός λοι­πόν αλλά και οι Άγιοι για να βο­η­θή­σουν, πρέ­πει ο ίδιος ο άν­θρω­πος να το θέ­λει και να το ζητά, αλ­λιώς δεν επεμ­βαί­νουν

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης