ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Κρίση και διάκριση

Αν σε έβα­λαν να κρί­νεις, να σκε­φθείς: «Εί­ναι αυτή η κρί­ση θεϊ­κή ή εί­ναι γε­μά­τη εμ­πά­θεια;» Εί­ναι δη­λα­δή ανι­διο­τε­λής ή γε­μά­τη ιδιο­τέ­λεια; Να μην έχε­τε εμ­πι­στο­σύ­νη στον εαυ­τό σας, ούτε στην κρί­ση σας. Υπάρ­χει μέσα πο­λύς εγωι­σμός, όταν κα­νείς κρί­νει. Εμέ­να με βά­ζουν να κρί­νω ένα θέμα και ενώ δεν θέλω, αλλά αναγ­κά­ζο­μαι και το κάνω και παρ’ όλο που κρί­νω με ανι­διο­τέ­λεια και αμε­ρό­λη­πτα, όταν πάω να κάνω προ­σευ­χή, δεν νιώ­θω, ας υπο­θέ­σου­με, εκεί­νη την γλυ­κύ­τη­τα που νιώ­θω άλ­λες φο­ρές. Όχι ότι με πει­ρά­ζει η συ­νεί­δη­σή μου για κάτι, αλλά για­τί έκρι­να σαν άν­θρω­πος. Πόσο μάλ­λον, όταν η κρί­ση εί­ναι λαν­θα­σμέ­νη ή έχει μέσα και την δι­καιο­λο­γία ή αν­θρώ­πι­να κρι­τή­ρια! Εί­ναι με­γά­λη υπό­θε­ση η κρί­ση! Η κρί­ση εί­ναι του Θεού. Εί­ναι φο­βε­ρό! Δεν έχει ση­μα­σία αν έχη καλή διά­θε­ση αυ­τός που εί­ναι στην θέση να κρί­νει. Ση­μα­σία έχει τι βγά­ζει με την κρί­ση του. Χρειά­ζε­ται πολ­λή διά­κρι­ση…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης