ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί ευαισθησίας

Όταν εί­ναι κα­νείς ευαί­σθη­τος και βρε­θεί σε ένα σκλη­ρό πε­ρι­βάλ­λον και του κά­νουν την ζωή μαύ­ρη, πώς να αν­τέ­ξει; Ή πρέ­πει να βρί­ζει κ.λπ. ή να φύ­γει. Αλλά και να φύ­γει δεν μπο­ρεί, για­τί χρειά­ζε­ται να ζή­σει. Του λέει το αφεν­τι­κό: ”Σου έχω εμ­πι­στο­σύ­νη, για­τί δεν κλέ­βεις, πρέ­πει όμως να βά­ζεις και σά­πια ανά­με­σα στα καλά. Μέσα στις κα­λές μπά­λες τρι­φύλ­λι, πρέ­πει να βά­λεις και λί­γες χω­νε­μέ­νε­ς”! Τον βά­ζει και διευ­θυν­τή, για να τον κρα­τή­σει, πρέ­πει όμως να κά­νει και έτσι, για­τί αλ­λιώς θα τον πε­τά­ξει από την δου­λειά. Μετά ο καη­μέ­νος δεν κοι­μά­ται, αρ­χί­ζει τα χά­πια. Ξέ­ρε­τε τι τρα­βά­νε οι καη­μέ­νοι οι άν­θρω­ποι; Τι δυ­σκο­λί­ες, τι εκ­βια­σμούς συ­ναν­τούν πολ­λοί στις δου­λειές τους από τους προϊ­στα­μέ­νους; Τους κά­νουν την ζωή μαύ­ρη. Να πα­ρα­τή­σουν την δου­λειά; Έχουν οι­κο­γέ­νεια. Να κα­θί­σουν; Βά­σα­να. Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα και τα δύο στε­νά. Πάει να σκά­σει κα­νείς. Κά­νει υπο­μο­νή, πα­λεύ­ει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης