Την Κυριακή 5 Ιουλίου τελέστηκε στο ιερό προσκύνημα της Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο Αρχιερατικό Συλλείτουργο κατά το οποίο προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος κήρυξε το θείο Λόγο, ενώ έλαβε μέρος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας.
Μετά τη θεία Λειτουργία συνήλθε, σύμφωνα με την ημερήσια διάταξη το συλλογικό όργανο «Κοινό των Ποντίων» με τη συμμετοχή εκπροσώπων ποντιακών Σωματείων. Χαιρετισμό απηύθυνε ο Σεβασμιώτατος, ενώ μίλησε ο Πρόεδρος του Σωματείου «Παναγία Σουμελά» κ. Γεώργιος Τανιμανίδης.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε καί οὕτως ἀναπληρώσατε τόν νόμον τοῦ Χριστοῦ».
Ἕναν τρόπο, ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ εὔκολα στήν τέλεια ἐφαρμογή τῆς διδασκαλίας καί τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ, μᾶς ὑποδεικνύει σήμερα μέ τήν τελευταία φράση τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος ἀπό τήν ἐπιστολή του πρός τούς χριστιανούς τῆς Γαλατίας ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος.
Καί ποιός εἶναι αὐτός; Νά σηκώνει ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς τά βάρη τοῦ ἄλλου. «Ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε», γράφει ὁ μέγας Ἀπόστολος.
Δέν μᾶς ζητᾶ νά νηστεύσουμε, νά ἀγρυπνήσουμε, νά ζήσουμε «ἐν ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς», ὅπως ἔκαναν πολλοί ἅγιοι.
Δέν μᾶς ζητᾶ νά κάνουμε κάτι ὑπερβολικό ἤ νά μαρτυρήσουμε. Μᾶς ζητᾶ νά σηκώνουμε τά βάρη τῶν ἀδελφῶν μας, ὅπως καί αὐτοί θά πρέπει νά σηκώνουν τά δικά μας. Μᾶς ζητᾶ ὁ ἀπόστολος νά δείξουμε ἀλληλεγγύη πρός τούς ἀνθρώπους γύρω μας καί μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι αὐτό ἀρκεῖ γιά νά ἐκπληρώσουμε τό καθῆκον μας ἔναντι τοῦ ἄλλου καί μέ αὐτό τή βασική ἐντολή τῆς ἀγάπης, τήν ὁποία ὅρισε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ὡς προϋπόθεση καί κριτήριο τῆς σωτηρίας μας.
«Ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε». Ποιά εἶναι ὅμως τά βάρη, τά ὁποῖα μᾶς προτρέπει ὁ ἀπόστολος Παῦλος νά βαστάσουμε, καί πῶς μποροῦμε νά τό ἐπιτύχουμε;
Ἡ ζωή δέν εἶναι μία εὔκολη καί ἀνώδυνη πορεία. Εἶναι μία διαδρομή, συχνά κοπιώδης, στήν ὁποία καλούμεθα νά ἀντιμετωπίσουμε καί ἐμπόδια καί δυσκολίες καί ἀσθένειες καί θλίψεις καί προβλήματα καί ἀδικίες, πράγματα τά ὁποῖα πρέπει νά σηκώνουμε σάν σταυρό καί νά προχωροῦμε. Καί αὐτό βέβαια δέν εἶναι πάντοτε εὔκολο. Καί ἄν ὁ Κύριός μας, ὁ ὁποῖος ἦταν θεάνθρωπος, χρειάσθηκε ἕναν ἄνθρωπο, τόν Σίμωνα τόν Κυρηναῖο, γιά νά σηκώσει τόν Σταυρό του στόν δρόμο πρός τόν Γολγοθᾶ, εἶναι φυσικό ὅτι καί ἐμεῖς χρειαζόμαστε κάποιον, νά μᾶς βοηθήσει μέ τό βάρος πού καλούμεθα πολλές φορές νά σηκώνουμε.
Συμβαίνει ὅμως συχνά οἱ ἄνθρωποι νά ἀσχολούμεθα ἀποκλειστικά μέ τά δικά μας προβλήματα, μέ τά δικά μας ζητήματα καί νά ὑποστηρίζουμε ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο νά ἀσχοληθοῦμε μέ τούς ἄλλους, καί ἔτσι νά μήν ἁπλώνουμε τό χέρι μας γιά νά τούς βοηθήσουμε, ξεχνώντας ὅτι δέν εἴμαστε μόνοι στόν κόσμο.
Αὐτή ἡ συμπεριφορά εἶναι ἀπόρροια τοῦ ἐγωισμοῦ μας, ἑνός ἐγωισμοῦ ὁ ὁποῖος μᾶς κάνει ψυχρούς καί ἀδιάφορους. Ἑνός ἐγωισμοῦ πού στεγνώνει τήν ψυχή μας ἀπό τήν ἀγάπη καί μᾶς ἀποξενώνει καί ἀπό τούς ἀνθρώπους καί ἀπό τόν Θεό.
Τά βάρη ὅμως τῶν συνανθρώπων μας πού μᾶς προτρέπει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος νά σηκώνουμε δέν εἶναι μόνο οἱ δυσκολίες καί τά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν. Ὑπάρχουν καί ἄλλα βάρη, τά ὁποῖα μποροῦμε νά βαστάσουμε κάνοντας ὑπομονή καί προσφέροντας συγχώρηση.
Βάρος γιά ἕναν ἄνθρωπο μπορεῖ νά εἶναι οἱ ἀδυναμίες του, οἱ συνήθειές του πού δέν εἶναι συμβατές μέ τόν δικό μας χαρακτήρα, μπορεῖ νά εἶναι κάτι πού μᾶς εἶπε καί μᾶς προσέβαλε, κάτι πού μᾶς ἔθιξε, κάτι ἀκόμη πού μᾶς ζημίωσε. Ἄν ὅλα αὐτά εἴμαστε πρόθυμοι νά τά συγχωρήσουμε, νά τά ἀνεχθοῦμε, νά δείξουμε συγκατάβαση καί νά μήν ἀρχίσουμε νά ἀντιδροῦμε, νά διαμαρτυρόμαστε, νά ἀρνούμεθα νά τά συγχωρήσουμε, τότε εἶναι σάν νά βαστάζουμε ἐμεῖς τά βάρη τους καί μποροῦμε νά ἐλπίζουμε ὅτι θά σηκώσουν καί αὐτοί τά δικά μας.
Ἄλλωστε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς διδάσκει τήν ἀνάγκη νά συγχωροῦμε τά παραπτώματα τῶν ἀνθρώπων, ἐάν θέλουμε νά συγχωρήσει καί ὁ Χριστός τά δικά μας, ἀλλά καί νά φερόμεθα πάντοτε μέ ἀνοχή, μέ ἀγάπη, μέ ἀλληλεγγύη, ὅπως ἔκανε καί Ἐκεῖνος κατά τήν ἐπίγεια ζωή του ἀλλά καί ὅπως μᾶς δίδαξε μέ τά θαύματα καί τίς παραβολές του.
Ἄς δώσουμε, λοιπόν, τή σημασία πού πρέπει στήν προτροπή τοῦ ἀποστόλου Παύλου «ἀλλήλων τά βάρη βαστάζετε καί οὕτως ἀναπληρώσατε τόν νόμον τοῦ Χριστοῦ», ὄχι μόνο γιά νά ζοῦμε σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά καί νά ζοῦμε σέ ἁρμονία μέ τούς συνανθρώπους μας.
Ἄς μήν ξεχνοῦμε ἀκόμη ὅτι ἡ ἀγάπη καί ἡ ἀλληλεγγύη πρός τούς συνανθρώπους μας εἶναι αὐτές πού δημιουργοῦν τίς προϋποθέσεις γιά ἑνότητα, συνεργασία καί πρόοδο καί τῆς κοινωνίας μας ἀλλά καί κάθε ὁμάδας ἀνθρώπων πού ἔχουν κοινούς στόχους καί κοινές ἐπιδιώξεις καί ὁραματισμούς.
Ἄς προσπαθοῦμε καί ἐμεῖς νά βαστάζουμε ὁ ἕνας τά βάρη τοῦ ἄλλου, γιά νά προχωροῦμε εὐκολότερα στή ζωή μας μέ τή χάρη καί τήν εὐλογία τῆς Παναγίας μας, τῆς Κυρᾶς τῆς Σουμελᾶ, ἀλλά καί τοῦ ἑορταζομένου σήμερα μεγάλου ὁσίου καί ἱδρυτοῦ τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Μοναχισμοῦ καί τῆς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας, τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου, τοῦ ἐκ Τραπεζοῦντος τοῦ Πόντου.
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή καί τῆς Κυρίας Θεοτόκου καί τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου.
Χαιρετισμός Σεβασμιωτάτου
στο «Κοινό των Ποντίων»
Ὑπό τή σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῆς σεπτῆς καί ἱστορικῆς εἰκόνος τῆς Παναγίας Σουμελᾶ συναντώμεθα καί φέτος στήν καθιερωμένη αὐτή σύναξη τοῦ «Κοινοῦ τῶν Ποντίων».
Συναντώμεθα, ὅπως τά παιδιά στό σπίτι τῆς μητέρας τους, ὅπου ἔρχονται ὄχι μόνο γιά νά δεχθοῦν τήν ἀγάπη καί τή στοργή της ἀλλά καί γιά νά τῆς προσφέρουν καί τή δική τους υἱική ἀγάπη καί στοργή.
Συναντώμεθα, ὅμως καί γιά νά φροντίσουμε τή μητέρα μας, τήν Κυρία Θεοτόκο, πού δέν εἶναι μητέρα μας γιά νά μᾶς φροντίζει μόνο ἐκείνη, ὅταν καταφεύγουμε στόν ναό της καί ἀσπαζόμεθα τήν χαριτόβρυτη εἰκόνα της καί νά τῆς ἐμπιστευόμεθα τά αἰτήματά μας, ἀλλά καί γιά νά τήν φροντίζουμε καί ἐμεῖς καί νά ἱκανοποιοῦμε τίς ἀνάγκες καί τίς ἐπιθυμίες της.
Καί τί ἀνάγκες καί ἐπιθυμίες ἔχει ἡ Παναγία μας;
Θέλει πρωτίστως νά εἴμαστε κοντά της, ὄχι τυπικά ἀλλά οὐσιαστικά. Ὄχι μόνο στά πανηγύρια, καί κατά τά ἄλλα νά μένουμε μακριά της. Ἡ Κυρία Θεοτόκος μᾶς θέλει κοντά της, ἀλλά ὄχι γιά νά κάνουμε ὁ καθένας ὅ,τι θέλει, ἀλλά γιά νά τήν διακονοῦμε ἑνωμένοι. Αὐτό θέλει καί περιμένει ἀπό ἐμᾶς. Δέν θέλει νά ἐπιδιώκει ἐγωιστικά ὁ καθένας μας τό δικό του, ἀλλά ὅλοι μαζί νά ἐργαζόμεθα γιά τό κοινό καλό.
Δέν θά πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι, ἐάν κάτι ἔβλαψε τόν Ἑλληνισμό διαχρονικά, ἦταν οἱ διχόνοιες, ἦταν τά σχίσματα. Ὁ καθένας ἤθελε νά ἐπιβάλλει τό δικό του συμφέρον, τό δικό του καλό.
Ἐμεῖς εἴμεθα ἐδῶ γιά τήν Παναγία τή Σουμελᾶ καί γιά τόν Ποντιακό Ἑλληνισμό. Δέν εἴμαστε ἐδῶ γιά τό συμφέρον μας. Εἴμαστε ἐδῶ, γιατί ὁ τόπος αὐτός μᾶς θυμίζει τό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ στόν Πόντο, καί γιατί ἔχουμε τή χάρη τῆς Παναγίας μας νά τήν διακονοῦμε, νἀ ἀγωνιζόμαστε γιά τά δίκαια τοῦ Ποντιακοῦ Ἑλλνισμοῦ, γιά τή διατήρηση καί μεταλαμπάδευση τῆς ἱστορίας καί τοῦ πολιτισμοῦ του στίς νεώτερες γενεές.
Γι᾽ αὐτό ἀγωνιόματε καί πρέπει νά ἀγωνιζόμαστε καθημερινά, ἀλλά καί νά παρακαλοῦμε τήν Παναγίας μας νά μᾶς διατηρεῖ ἑνωμένους κάτω ἀπό τή Σκέπη καί τήν προστασία της, γιατί μόνο ἔτσι θά ἐπιτύχουμε τούς στόχους μας καί θά ἔχουμε τή χάρη καί τήν εὐλογία της.
