Περί απελπισίας

• Δόγμα
• 14 Ιανουαρίου 2026
• 11:52

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Η απελ­πι­σία και η απο­γο­ή­τευ­ση εί­ναι το χει­ρό­τε­ρα πράγ­μα. Εί­ναι πα­γί­δα του σα­τα­νά, για να κά­νει τον άν­θρω­πο να χά­σει την προ­θυ­μία του στα πνευ­μα­τι­κά και να τον φέ­ρει σε απελ­πι­σία, σε αδρά­νεια και ακη­δία. Ο άν­θρω­πος τότε αχρη­στεύ­ε­ται. Λέει: »Εί­μαι αμαρ­τω­λός, άθλιος, εί­μαι τού­το, εί­μαι κεί­νο… Έπρε­πε τότε, δεν έκα­να τότε, τώρα τί­πο­τα… Πάνε τα χρό­νια μου χα­μέ­να, δεν εί­μαι άξιο­ς». Του δη­μιουρ­γεί­ται ένα αί­σθη­μα κα­τω­τε­ρό­τη­τος, ένας άκαρ­πος αυ­το­ε­ξευ­τε­λι­σμός. Εί­ναι ψευ­το­τα­πεί­νω­ση.

Όμως εμείς, να μην γυ­ρί­ζου­με πίσω και να λέμε τι δεν κά­να­με. Ση­μα­σία έχει, τι θα κά­νο­με τώρα, απ’ αυτή τη στιγ­μή και έπει­τα. Όπως λέει ο Από­στο­λος Παύ­λος: »Τα μεν οπί­σω επι­λαν­θα­νό­με­νος, τοις δε έμ­προ­σθεν επε­κτει­νό­με­νο­ς»

Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης