Αρχιερατικό συλλείτουργο στην Ι.M Παναγίας Δοβρά για την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως – Φωτο
Την Κυριακή 15 Μαρτίου (της Σταυροπροσκυνήσεως) τελέστηκε αρχιερατικό συλλείτουργο στον Ιερό Ναό των Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας
Την Κυριακή 15 Μαρτίου (της Σταυροπροσκυνήσεως) τελέστηκε αρχιερατικό συλλείτουργο στον Ιερό Ναό των Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως του Ιατρού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας κατά το οποίο προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ο οποίος κήρυξε και τον θείο λόγο, ενώ έλαβε μέρος ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Δομενίκου κ. Αθηναγόρας, ο οποίος χοροστάτησε στον Όρθρο.
Στο τέλος του Όρθρου πραγματοποιήθηκε η τελετή της προσκυνήσεως του Τιμίου Σταυρού, ενώ τέθηκε σε προσκύνηση των πιστών τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου από το Σταυρό του Κυρίου μας, μαζί με Ιερά Λείψανα των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης και Τιμίους Λίθους από τον Φρικτό Γολγοθά και τον Πανάγιο Τάφο που φυλάσσονται στην Ιερά Μονή.
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Λουκά θα παραμείνει ανοιχτός την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως από τις 7:00 π.μ. έως τις 8:00 μ.μ. και θα τίθενται σε προσκύνηση ο Τίμιος Σταυρός και το χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου Λουκά του Ιατρού.
Ομιλία Σεβασμιωτάτου
«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ».
Γ´ Κυριακή τῶν Νηστειῶν, Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως, καί πρίν ἀπό λίγο μεταφέραμε λιτανευτικά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου μας, σύμφωνα μέ τό Τυπικό τῆς ἑορτῆς, στό κέντρο τοῦ ἱεροῦ μας ναοῦ, γιά νά τόν προσκυνήσουμε καί νά λάβουμε τή χάρη του στόν ἀγώνα τῆς νηστείας καί τῆς μετανοίας.
Καί τήν Κυριακή αὐτή ὅρισαν οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες νά διαβάζονται οἱ λόγοι τούς ὁποίους εἶπε ὁ Κύριός μας πρός τούς μαθητές του ἕξι μόλις ἡμέρες πρίν ἀπό τή Μεταμόρφωσή του.
Ὅποιος θέλει νά μέ ἀκολουθήσει, ἄς ἀπαρνηθεῖ τόν ἑαυτό του καί ἄς σηκώσει τόν σταυρό του.
Ἀκούοντας αὐτούς τούς λόγους συχνά προβληματιζόμεθα τί σημαίνει νά ἀπαρνηθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί νά σηκώσουμε τόν σταυρό μας, τί σημαίνει ἡ ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ μας καί ἡ ἄρση τοῦ σταυροῦ μας. Ἡ συμμόρφωσή μας πρός τίς δύο αὐτές προϋποθέσεις εἶναι ἀναγκαία γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό. Θά πρέπει ὅμως γιά νά τόν ἀκολουθήσουμε, νά κατανοήσουμε τί σημαίνει καί τό «ἀκολουθῶ τόν Χριστό». Διότι συμβαίνει μερικές φορές νά νομίζουμε ὅτι ἀπαρνούμεθα τόν ἑαυτό μας, νά νομίζουμε ὅτι σηκώνουμε τόν σταυρό μας καί ὅμως νά μήν ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό. Καί συμβαίνει αὐτό, γιατί δέν ἀπαρνούμεθα πραγματικά τόν ἑαυτό μας ἀλλά ἐπιλεκτικά ὅ,τι δέν μᾶς κοστίζει, ὅ,τι μᾶς εἶναι εὔκολο. Ἔτσι κρατοῦμε μέσα μας ἀδυναμίες, ἐλαττώματα καί πάθη, τά ὁποῖα ἀντί νά τά ξερριζώσουμε ἀπό τήν ψυχή μας τά καλλιεργοῦμε.
Τό ἴδιο ἰσχύει καί μέ τόν σταυρό πού πιστεύουμε ὅτι σηκώνουμε. Τόν σηκώνουμε μέχρι τοῦ σημείου πού δέν θίγει τά συμφέροντά μας, δέν ἐμποδίζει τό πρόγραμμά μας, δέν μᾶς στερεῖ τά προνόμια τά ὁποῖα ἐνδεχομένως ἀπολαμβάνουμε.
Συμβαίνει ἀκόμη μερικές φορές νά κάνουμε ὄντως κάποιες θυσίες, νά ἀναλαμβάνουμε κάποια βάρη, νά προσπαθοῦμε νά τηρήσουμε τό γράμμα τοῦ νόμου, ἀλλά τελικά νά μήν ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό, γιατί δέν μποροῦμε νά ἀποδεσμευθοῦμε ἀπό τόν ἐγωισμό μας, γιατί ὅλα ὅσα κάνουμε, δέν τά κάνουμε μέσα στό πνεῦμα τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ὑπακοῆς, ἀλλά πιστεύουμε ὅτι, ἀφοῦ κάνουμε κάποιες θυσίες, εἴμεθα ἀνώτεροι ἀπό τούς ἄλλους καί γνωρίζουμε τί πρέπει νά κάνουμε καί πῶς πρέπει νά τό κάνουμε. Μέ τόν τρόπο ὅμως αὐτό πέφτουμε στήν παγίδα τοῦ ἐγωισμοῦ καί ἐνδεχόμενως καί τῆς πλάνης, καί ἀντί νά ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό, ἀκολουθοῦμε τόν ἑαυτό μας καί τόν ἐγωισμό μας.
Ἄν ὅμως ἡ ζωή τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι Θεός, εἶναι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι μία ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ καί μία ἄρση τοῦ Σταυροῦ, πῶς μπορεῖ νά εἶναι κάτι διαφορετικό ἡ δική μας ζωή;
Ἄς μήν ξεχνοῦμε ὅτι ὁ Χριστός «ἀρνήθηκε» τόν ἑαυτό του, γιά νά ἐνδυθεῖ τήν ἀνθρώπινη φύση. Ἀρνήθηκε τό θέλημά του γιά νά ἀκολουθήσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ-Πατέρα του, μέ ταπείνωση καί ὑπακοή. «Ἐταπείνωσεν ἑαυτόν μορφήν δούλου λαβών», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Καί ταπεινώθηκε ὄχι γιά νά ἀκολουθήσει τό δικό του θέλημα, ἀλλά γιά νά γίνει «ὑπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δέ σταυροῦ».
Καί ὄχι μόνο σταυρώθηκε, ἀλλά σήκωσε προηγουμένως καί τόν σταυρό στούς ὤμους του, γιά νά μᾶς δείξει τί σημαίνει θυσία.
Ἐάν θέλουμε ἑπομένως καί ἐμεῖς νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό, δέν θά πρέπει νά ξεχνοῦμε τή σημασία τῆς λέξεως πού ἀκούσαμε νά λέγει ὁ Χριστός στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα. Τί εἶπε; «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν». Τό ὀπίσω, θά ἔλεγε κανείς, εἶναι αὐτονόητο. Δέν μπορεῖς νά ἀκολουθεῖς κάποιον, ἐάν προηγεῖσαι. Ὅμως ὁ Χριστός δέν τό λέγει τυχαῖα, γιατί ὑπάρχουν καί σήμερα, ὅπως καί στήν ἐποχή του, ἄνθρωποι πού πιστεύουν ὅτι εἶναι εὐσεβεῖς καί τέλειοι ἀπό μόνοι τους καί δέν χρειάζεται νά βλέπουν ποῦ βαδίζει ὁ Χριστός γιά νά τόν ἀκολουθοῦν. Γι᾽ αὐτό καί τονίζει τή λέξη ὀπίσω. Ὅσο πιστοί καί ἄν εἴμεθα, ὅσο εὐσεβεῖς καί ἄν εἴμεθα, ὅσο καί ἄν ζοῦμε σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ, δέν κάνουμε τίποτε καί δέν κερδίζουμε τίποτε, ἐάν δέν βαδίζουμε πίσω ἀπό τόν Χριστό, ὅπως ἀκριβῶς μᾶς τό ζητᾶ ὁ Κύριός μας.
Ἀσπαζόμενοι, λοιπόν, σήμερα τόν τίμιο Σταυρό, καί μάλιστα αὐτόν πού ἔχουμε τήν εὐλογία νά θησαυρίζεται στήν Ἱερά μας Μονή, καί περιέχει ἐκτός ἀπό τμῆμα τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας, τιμίους λίθους ἀπό τόν φρικτό Γολγοθᾶ, καί τόν Πανάγιο Τάφο, μαζί μέ ἀποτμήματα ἀπό τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, ἄς ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας, ἐάν καί κατά πόσον ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό, ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς ζητᾶ, ὥστε νά διατρέξουμε τόν δρόμο τῆς νηστείας μέ τέτοιο τρόπο πού θά ὁδηγήσει καί ἐμᾶς ἐνώπιον τοῦ Σταυροῦ του καί θά μᾶς χαρίσει ὄχι μόνο τή δυνατότητα νά συσταυρωθοῦμε μαζί του ἀλλά καί νά συναναστηθοῦμε κατά τήν ἡμέρα τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεώς του.
