Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η προσωποποίηση της αγάπης
Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – αν και ήταν Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυΐδ, ήταν όμως τόσο απλός!
Είχε μία πολύ μεγάλη καρδιά που το ένα κομμάτι ήταν δοσμένο εθελούσια στον Θεό και το άλλο δοσμένο στον άνθρωπο. Είχε μεγάλη αγάπη για όλο τον κόσμο, ώστε συμπονούσε όλους και ιδιαίτερα τους πονεμένους.
Υπήρξε η προσωποποίηση της αγάπης, η εικόνα της πραότητος, το κήρυγμα της καλωσύνης, το ζωντανότερο δίδαγμα της αληθινής αποστολής του σύγχρονου κληρικού. Δεν κρατούσε ποτέ και τίποτα για τον εαυτό του, όλα τα μοίραζε στους άλλους. Ολοπρόθυμα είχε αναλωθή στην υπηρεσία του πλησίον του, χωρίς ποτέ να τον νοιάζη ποιος ήταν αυτός ο πλησίον. Οι απόκληροι της ζωής, οι καταφρονεμένοι κι οι κουρασμένοι, οι διψασμένοι κι οι πεινασμένοι για πίστη και αρετή, σε εκείνον κατέφευγαν για να κατευθύνη τα πόδια τους σε δρόμους ειρήνης. Γέμιζε τον μέσα τους κόσμο με χαρά και με φως, με αγαλλίαση χριστιανική και ανθρώπινη, τους καταπράϋνε με το παιδιάστικο χαμόγελό του τα δολερά πάθη που είχαν μέσα τους και τους ανέβαζε «εις το όρος Κυρίου, ως αθώος χερσίν και καθαρός τη καρδία, ως πορευόμενος άμωμος και εργαζόμενος δικαιοσύνην, ως λαλών αλήθειαν εν τη καρδία αυτού», «ος ουκ εδόλωσεν εν τη γλώσση αυτού, ουδέ εποίησεν τω πλησίον αυτού κακόν και ονειδισμόν ουκ έλαβεν επί τοις έγγιστα αυτού· και δώρα επ’ αθώοις ουκ έλαβεν». Ανύψωνε το φτωχό λευϊτικό του λειτούργημα από την νεότητά του ακόμη σε Αποστολή, σε κανόνα βίου, σε έργο ζωής. Ήταν ένας πραγματικά Ιεραπόστολος του αιώνα μας που βάδιζε πάνω στα χνάρια του Πρωτοαποστόλου των Εθνών. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος κληρικός. Ήταν η ίδια η Αρετή, βαπτισμένη στα νάματα της Αγάπης.
Αυτή η αγάπη έγινε μέσα στον Γέροντα πλαστουργός δύναμη και τον φώτισε. Ο Γέροντας αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπονοούμενα, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς κρατούμενα. Αγαπούσε απλά, ταπεινά, απέραντα, όλους τους ανθρώπους, και τους εχθρούς του ακόμη. Αν και εχθρούς, όσο εξαρτιόταν από αυτόν, δεν είχε ο Γέροντας. Είχε γεννηθή και ζούσε, χωρίς υπερβολή, για ν’ αγαπά.
Και αυτό ήταν το μεγάλο του μυστικό που τον ανεβάζει στις ψυχές μας και τον ξεχωρίζει ανάμεσά μας. Ήταν κατώτερος ίσως στην μόρφωση, στην γνώση, όμως μας ξεπερνούσε όλους στην αγάπη. Ήταν ο Άγιος δρομεύς της αγάπης. Ήταν τόσοι πολλοί οι πονεμένοι άνθρωποι που καθημερινά ζητούσαν την βοήθειά του και εκείνος έτρεχε να τους προλάβη όλους.
Χαιρετούσε όλους τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής με γλυκύτητα και χάρη. Έτρεχαν με λαχτάρα και οι μεγάλοι και τα παιδιά κοντά του, για ν’ ακούσουν ένα λόγο αγάπης και να πάρουν δύναμη και χαρά, γιατί τον αισθάνονταν πατέρα, αδελφό και προστάτη, γεμάτον από συμπόνοια και καλωσύνη. Κι αυτός τους ευλογούσε όλους, με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Είχε για τον καθένα μίαν απόκριση ή ένα λόγο παρακλήσεως. Επρόσεχε τον ξένο με τον ίδιο αυθορμητισμό που επρόσεχε τον γνώριμο. Τι ανθρώπινος που ήταν μέσα στην αγάπη του!
Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 119. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016
