Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη
Για το Μηνά, το Λύκιο, που έπεσε σε ύδερο
Γιατί όμως να μη πούμε και για τον Μηνά, που ήταν κρυμμένος μέσα στην άμμο και να τον κάνουμε γνωστό σε όσους τον αγνοούν, γιατί και τα δικά του είναι άξια γραφής κι όχι να σκεπασθούν απ’ την άμμο και τη λήθη.
Όπως συνέβη με το δαιμόνιο της ειδωλολατρίας, την Μενουθή, για την οποία είχαν ανεγερθεί τον παλαιό καιρό το τέμενος και οι βωμοί και γινόντουσαν εκεί οι ειδωλολατρικές τελετές, αλλά ήταν επιβλαβής η θέα τους κι η θάλασσα με την άμμο που μετακίνησε τα κάλυψε όλα και ξεχάστηκε η μνήμη της εντελώς.
Έρχεται λοιπόν ο Λύκιος Μηνάς να διαρρήξει το κάλυμμα της άμμου και να μας δείξει το θαυματούργημα που δεν πρέπει να κρύβεται υπό το μόδιο, αλλά πρέπει, εάν μπορεί, να τεθεί στο λυχνοστάτη και από κει να φέγγει.
Ο Μηνάς ήταν από τη Λυκία και από την πόλη Πάταρα, είχε δε μία αρρώστια που δεν θεραπεύονταν εύκολα, αλλά ήταν δυσχερής και δυσθεράπευτη και μάλιστα ακόμη και σήμερα για τους γιατρούς ανίατος, εκτός κι αν ο Θεός τους χαρίσει τη δύναμη να τη θεραπεύσουν. Γιατί έπεσε σε αγιάτρευτη και χρόνια υδρωπικία κι αφού χρόνισε σ’ αυτή την ασθένεια, από τους δυνατούς πόνους των σπλάχνων του κινδύνευε να πεθάνει, ενώ η μεγάλη διόγκωση ολόκληρου του σώματος λίγο χρειάζονταν για να τον αποπνίξει· αλλά ποια η ανάγκη να περιγράψουμε το νόσημα, αφού και μόνον το όνομά του αρκεί για να δώσει σε όλους να καταλάβουν το πόσο επικίνδυνο και μοιραίο είναι για τον άνθρωπο…
Ο Μηνάς όσο ήταν στην αρχή της αρρώστιας, και για τη θεραπεία του φρόντιζε, και γιατρούς προσκαλούσε να τον κουράρουν, και τις εντολές τους έτρεχε να εκτελέσει. Αλλά, καθώς το νόσημα προχώρησε και κανένας γιατρός έρχονταν πια να τον δει πια όταν προσκαλούνταν, βλέποντας πάλι ότι είναι ανίατη η ασθένεια, επιθυμούσε το θάνατο, που μόνος αυτός μπορούσε να τον απαλλάξει από το νόσημα.
Καθώς όμως δεν μπορούσε κανένα από τα δύο να πετύχει, προσφεύγει προς τους Κύρο και Ιωάννη τους μάρτυρες, ζητώντας ένα από τα δύο αυτά, δηλαδή είτε από ελεημοσύνη να τον θεραπεύσουνε, είτε από φιλευσπλαχνία να πρεσβεύσουν για το θάνατο, που θα έδινε οριστικό τέλος στα βάσανά του. Απήλαυσε δε το ένα από τα δύο τελικά, την θεραπεία και την ίαση και μάλιστα κατά τον ακόλουθο τρόπο:
Χαριτωμένη και γεμάτη με τη δύναμη των μαρτύρων ήταν η θεραπεία του, γιατί εμφανισθέντες οι μάρτυρες σ’ αυτόν την ώρα, που κοιμόνταν και γνωρίζοντας ότι άλλες φορές από πόθο ζητούσε να αποκτήσει την υγειά του, άλλοτε δε αποκάμνοντας επιζητούσε το θάνατο και το θάψιμο, τον πρόσταξαν να κάνει και τα δύο, και να απολαύσει την θεραπεία του, αλλά και να θαφτεί μέσα στη γη!!
«Εάν θέλεις» του είπαν «ν’ απαλλαγείς από το νόσημα, που σε βασανίζει, σήκω από το τέμενος, βγες έξω και θάψου μέσα άμμο!» αυτός δε, όταν ξύπνησε μετά απ’ το πανέμορφο όνειρο, θεώρησε ότι μάλλον ήταν σύμβολο του επερχόμενου θανάτου του, αλλά επειδή επιθυμούσε, σε αντίθεση με μια επώδυνη ζωή και τα δύο αυτά, είτε την ίαση είτε και το θάνατο, που θα τον απάλλασσε από τους φρικτούς πόνους, γι αυτό και έκανε ότι τον πρόσταξε ο άγιος.
Θάβοντας λοιπόν τον εαυτό του μέσα στην άμμο, αφού βγήκε έξω από το τέμενος, μ’ αυτόν τον τρόπο και την ίαση απέκτησε και ξέφυγε και από τον κίνδυνο του θανάτου, που τον απειλούσε. Γιατί, όταν θάπτονταν μέσα στην άμμο, συνθάπτονταν μαζί του και το νόσημα, αλλά όταν σηκώθηκε από την άμμο, δεν ανέβηκε μαζί με αυτόν και το νόσημα κι έτσι, κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Μηνάς απήλαυσε τη θεραπεία, και αφού ανέπεμψε ευχαριστήριους ύμνους στους αγίους, που τον θεράπευσαν, αναχώρησε για τη Λυκία.
Από το βιβλίο: Αγίου Σωφρονίου Ιεροσολύμων, Αββάκυρος. Ο ισάγγελος βίος και τα παράδοξα θαύματα των Αγίων Αμπακίρ (Κύρου) και Αμπαγιοχάνα (Ιωάννου). Εισαγωγή, μετάφραση και σχόλια από τον Γιάννη Φουρτούνα, Θεολόγο. Εκδόσεις ΚΕ.Π.Ε., Αθήνα, σελ. 258.
