Αυστραλίας Μακάριος: «Στην Παναγία μας χρωστούμε τη σωτηρία μας»
Σεβαστοί Πατέρες και Διάκονοι,Αξιότιμα μέλη του Διδακτικού Προσωπικού, του Προσωπικού και οι Σπουδαστές της Εκκλησιαστικής μας Ιερατικής Σχολής,Εκλεκτοί Προσκεκλημένοι,Αδελφοί και Αδελφές εν Χριστῷ, Σας χαιρετώ όλους στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.Καλή και ευλογημένη Χρονιά! Την 19η Ιανουαρίου η Εκκλησία πανηγυρικώς τιμά τη μνήμη του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, του […]
Σεβαστοί Πατέρες και Διάκονοι,
Αξιότιμα μέλη του Διδακτικού Προσωπικού, του Προσωπικού και οι Σπουδαστές της Εκκλησιαστικής μας Ιερατικής Σχολής,
Εκλεκτοί Προσκεκλημένοι,
Αδελφοί και Αδελφές εν Χριστῷ,
Σας χαιρετώ όλους στο Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος.
Καλή και ευλογημένη Χρονιά!
Την 19η Ιανουαρίου η Εκκλησία πανηγυρικώς τιμά τη μνήμη του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, του μεγάλου Πατρός της Ερήμου και Προστάτου Αγίου της Πατριαρχικής αυτής Ιερατικής Σχολής, όπου σήμερα ευρισκόμεθα. Κατά την ίδια αυτή ευλογημένη ημέρα, τιμούμε επίσης τη μνήμη του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄ Κύπρου, του οραματιστή ευεργέτη της Σχολής και του Τεχνικού Ινστιτούτου P.C. Kinyanjui, του οποίου η αγάπη για την παιδεία και για την Εκκλησία στην Αφρική απέδωσε καρπούς διαχρονικούς.
Σήμερα, μολονότι έχω επανειλημμένως αναφερθεί στη μεγάλη προσφορά του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου της Κύπρου στο ιεραποστολικό έργο μας στην αφρικανική ήπειρο, αισθάνομαι την ανάγκη, με την ευκαιρία αυτή, να προβώ ενώπιον όλων σας σε μία δημόσια εξομολόγηση.
Η επίμονη προτροπή του να έλθω και να διακονήσω σε αυτό το Ίδρυμα, συμβάλλοντας στην προώθηση της Ορθόδοξης θεολογικής παιδείας, δεν υπήρξε απλώς προσωπική του πεποίθηση ή διοικητική απόφαση. Σήμερα μπορώ να καταθέσω με βεβαιότητα ότι επρόκειτο για μήνυμα — πράγματι, για προφητεία — δοσμένη σε εκείνον άνωθεν. Δεν ήταν σύμπτωση. Εκείνη την εποχή ήμουν ακόμη νέος άνθρωπος, με τα δικά μου σχέδια, φιλοδοξίες και οράματα για το μέλλον. Κι όμως, ενώ ήμουν ακόμη φοιτητής στο πανεπιστήμιο, επέμενε επανειλημμένως ότι έπρεπε να έλθω εδώ, για να διακονήσω την Αφρική.
Όταν τον ρωτούσα για ποιον λόγο, μου απαντούσε απλώς: «Έχω τον λόγο μου». Την ίδια στιγμή, και ο δικός μου πνευματικός πατέρας μού έλεγε ότι υπήρχε άλλο σχέδιο του Θεού για τη ζωή μου, διαφορετικό από τις δικές μου πορείες και επιλογές.
Ύστερα από τόσα χρόνια ιεραποστολικού μόχθου στην Αφρική, μπορώ πλέον να μιλώ με βαθιά ταπείνωση και ειλικρινή αγάπη για τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Όταν έφθασα εδώ για πρώτη φορά, στις 12 Ιανουαρίου 1977, αφιέρωσα οκτώ μήνες στην προετοιμασία για την έναρξη λειτουργίας της Σχολής, προμηθευόμενος όλα τα αναγκαία, διότι τότε τα κτήρια, αν και έτοιμα προς χρήση, παρέμεναν άδεια. Κι όμως, ήδη πριν από την άφιξή μου, εκείνος είχε δώσει οδηγίες στον πλέον χαρισματικό αγιογράφο, τον Καλλίνικο της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου, να δημιουργήσει τις ιερές εικόνες που κοσμούν το τέμπλο το οποίο βλέπετε σήμερα.
Όταν επέστρεψα στην Κύπρο για να του υποβάλω την έκθεσή μου, τον ενημέρωσα ότι είχα αποφασίσει να παραμείνω εδώ μόνιμα, ακριβώς στον τόπο όπου με είχε αποστείλει να διακονήσω. Εκείνη ακριβώς την ημέρα, άνοιξε την καρδιά του και μου είπε:
«Σε ευχαριστώ, αγαπημένε μου Ανδρέα. Σήμερα σου αποκαλύπτω γιατί επέμεινα να πας στο Ναϊρόμπι και όχι κάποιος άλλος. Το έργο μου το έχω επιτελέσει ο ίδιος, και τώρα ανεβαίνω εκεί πάνω» —και έδειξε προς τον ουρανό— «και θα χαίρομαι πάντοτε μαζί με τους αγγέλους, βλέποντας ότι το έργο το οποίο δεν κατόρθωσα να ολοκληρώσω θα ανατεθεί πλέον σε εσένα. Κι εγώ ο ίδιος θα χαίρομαι».
Τρεις ημέρες αργότερα, ανεχώρησε εκ του παρόντος βίου.
Αυτό υπήρξε σαφής ένδειξη ότι γνώριζε πως είχε φθάσει η ώρα του και ότι ανέμενε μόνον αυτή τη διαβεβαίωση: ότι θα υπήρχε κάποιος εδώ για να συνεχίσει το όραμά του, να ριζώσει και να καλλιεργηθεί σταθερά η Ορθοδοξία στην αφρικανική ήπειρο.
Αδελφοί και αδελφές, σήμερα καθώς στέκομαι ενώπιόν σας, προβαίνω σε ακόμη μία ταπεινή ομολογία. Αν και πλέον είμαι μζέε, όπως λέμε εδώ, αισθάνομαι αληθινά ότι μόλις τώρα αρχίζει το έργο μου στην Αφρική. Νιώθω δύναμη, ενεργητικότητα και καλή υγεία, αν και δεν γνωρίζω πόσο ακόμη ο Κύριος θα μου επιτρέψει να συνεχίσω. Γι’ αυτό και σας παρακαλώ να προσεύχεσθε με θέρμη υπέρ των ψυχών εκείνων που ξεκίνησαν και μόχθησαν για το ιερό αυτό έργο.
Με ευλάβεια ανακαλώ επίσης την εξομολόγησή μου στον Άγιο Σωφρόνιο, ο οποίος γνώριζε και ο ίδιος ότι η αναχώρησή του πλησίαζε και ότι δεν θα με ξανάβλεπε. Μου είπε: «Θα γίνεις Αρχιεπίσκοπος Κένυας. Πήγαινε και εργάσου μαζί με τους Αφρικανούς αδελφούς μας. Και όταν προταθείς, να μην αρνηθείς». Μπορείτε όλοι να φανταστείτε την έκπληξη και τη σύγχυσή μου όταν άκουσα αυτά τα λόγια· σκεπτόμουν μέσα μου ότι ο γέροντας αυτός δεν γνωρίζει τι λέγει. Κι όμως, όπως το θέλησε η πρόνοια του Θεού, έτσι στέκομαι σήμερα ενώπιόν σας.
Μέσα από όλα αυτά τα γεγονότα, μπορώ να καταθέσω με βεβαιότητα ότι το χέρι του Θεού μας καθοδηγούσε, με τρόπους συχνά αφανείς σε εμάς, αλλά φανερούς πλέον μέσα από τους καρπούς που σήμερα βλέπουμε.
Ας αγκαλιάσουμε, λοιπόν, ο ένας τον άλλον, ας συγχωρήσουμε ο ένας τον άλλον και ας επιτρέψουμε στο Πνεύμα του Θεού να μας χαρίσει ελπίδα και θάρρος, ώστε να συνεχίσουμε το ιεραποστολικό αυτό έργο, ιδιαιτέρως μέσα από την εκπαίδευση των μελλοντικών ηγετών της Αφρικανικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό τις ευλογίες του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, της Μακαριότητός Του Θεοδώρου Β΄.
Πόσο ακόμη θα συνεχιστεί αυτό το έργο, μόνον ο Θεός το γνωρίζει. Εκείνος όμως γνωρίζει καλά ότι όσα προσφέρει το Ίδρυμα αυτό θα συμβάλουν στην ενίσχυση της Ορθοδοξίας και στην προαγωγή της αγάπης του Θεού ανάμεσά μας.
Ο Θεός να σας ευλογεί όλους. Αμήν.
