ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ταπείνωση, όχι δικαιολογίες

• Δόγμα
• 12 Μαρτίου 2026
• 15:33

Η τα­πει­νή ανα­γνώ­ρι­ση του σφάλ­μα­τος και να μην δι­καιο­λο­γεί­ται εν γνώ­σει του του­λά­χι­στον ο άν­θρω­πος, όταν φταί­ει και του κά­νουν πα­ρα­τή­ρη­ση.Το να μην δι­καιο­λο­γεί­ται ο άν­θρω­πος όταν δεν φταί­ει και τον κα­τη­γο­ρούν, αυτό εί­ναι το άρι­στα.Όποιος δι­καιο­λο­γεί τον εαυ­τό του και προ­κο­πή δεν κά­νει και τη Χάρη διώ­χνει, αλλά και εσω­τε­ρι­κά δεν ανα­παύ­ε­ται.Δεν θα μας […]

Η τα­πει­νή ανα­γνώ­ρι­ση του σφάλ­μα­τος και να μην δι­καιο­λο­γεί­ται εν γνώ­σει του του­λά­χι­στον ο άν­θρω­πος, όταν φταί­ει και του κά­νουν πα­ρα­τή­ρη­ση.
Το να μην δι­καιο­λο­γεί­ται ο άν­θρω­πος όταν δεν φταί­ει και τον κα­τη­γο­ρούν, αυτό εί­ναι το άρι­στα.
Όποιος δι­καιο­λο­γεί τον εαυ­τό του και προ­κο­πή δεν κά­νει και τη Χάρη διώ­χνει, αλλά και εσω­τε­ρι­κά δεν ανα­παύ­ε­ται.
Δεν θα μας κρε­μά­σει ο Θεός για ένα σφάλ­μα που κά­να­με, αλλά να μην δι­καιο­λο­γού­με τον εαυ­τό μας για το σφάλ­μα και το θε­ω­ρού­με φυ­σι­κό.
Όποιος δι­καιο­λο­γεί τον εαυ­τό του, όταν σφάλ­λει, με­τα­βάλ­λει την καρ­διά του σε δαι­μο­νι­κό κα­τα­φύ­γιο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης