Η Α΄ Στάση των Χαιρετισμών στα Ιεροσόλυμα
Τό ἑσπέρας τῆς Παρασκευῆς, 14ης/27ης Φεβρουαρίου 2026, εἰς τό Καθολικόν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἀνεγνώσθη ἡ Α’ Στάσις τῶν Χαιρετισμῶν τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου εἰς τό πλαίσιον τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου καί τοῦ Κανόνος «Ἀνοίξω τό Στόμα μου», προεξαρχούσης τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συμπροσευχομένων Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου […]
Τό ἑσπέρας τῆς Παρασκευῆς, 14ης/27ης Φεβρουαρίου 2026, εἰς τό Καθολικόν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἀνεγνώσθη ἡ Α’ Στάσις τῶν Χαιρετισμῶν τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου εἰς τό πλαίσιον τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου καί τοῦ Κανόνος «Ἀνοίξω τό Στόμα μου», προεξαρχούσης τῆς Α.Θ.Μ. τοῦ Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου, συμπροσευχομένων Ἁγιοταφιτῶν Πατέρων, τοῦ Γέροντος Καμαράση Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου, τοῦ Ἀρχιδιακόνου π. Μάρκου καί τῶν Ἱεροδιακόνων π. Εὐλογίου, π. Γερασίμου καί π. Προδρόμου, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως διακόνου π. Εὐσταθίου καί τῶν μαθητῶν τῆς Πατριαρχικῆς Σχολῆς Σιών, τῇ συμμετοχῇ τοῦ Γενικοῦ Προξένου τῆς Ἑλλάδος εἰς τά Ἱεροσόλυμα κ. Δημητρίου Ἀγγελοσοπούλου καί τῆς κ. Ἄννης Μάντικα καί εὐλαβῶν Χριστιανῶν, πρός τούς ὁποίους μετά τό πέρας τῆς Ἀκολουθίας ὡμίλησεν ὁ Μακαριώτατος διά τοῦ κάτωθι κηρύγματος Αὐτοῦ:
«Ἄγγελος πρωτοστάτης, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκῳ τό Χαῖρε· καί σύν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ, σωματούμενόν σε θεωρῶν Κύριε, ἐξίστατο καί ἵστατο, κραυγάζων πρός αὐτήν τοιαῦτα. Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς, χαῖρε βάθος δυσθεώρητον καί ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς».
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
«Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας», (Β’ Κορ. 6,2), ἡ τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς Νηστεία. Διὸ καὶ ἡ ἁγία ἡμῶν Ἐκκλησία παραγγέλλει εἰς πάντας ἡμᾶς: «σπουδάσωμεν τὴν νηστείαν περιχαρῶς ὑποδέξασθαι καὶ παραφυλάττει ὡς ἂν (=ἵνα), οὗ ηστόχησεν ὁ Ἀδὰμ”, τῆς θεώσεως δηλαδή, “ἡμεῖς δι’ αὐτῆς (τῆς νηστείας) ἐπιτύχωμεν τὴν θέωσιν ἡμῶν”.
Τὴν θέωσιν αὐτήν, τοὐτέστιν τὴν ἕνωσίν μας μέ τὸν Χριστὸν, ἢ καλλίτερον εἰπεῖν τὴν ἀποκατάστασιν τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἀπωλέσαμεν ἐξ αἰτίας τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ ἐκ τοῦ παραδείσου, ἐδώρισεν εἰς ἡμᾶς ὁ Θεὸς Πατὴρ διὰ τῆς σωματώσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου Αὐτοῦ, τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων τῆς Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας.
Ἡ συμβολὴ καὶ συμμετοχὴ τῆς Ὑπερευλογημένης Θεοτόκου εἰς τὴν ἐνσάρκωσιν καὶ ἐνανθρώπησιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, κατὰ τὴν ὁποίαν, ὡς λέγει ὁ θεῖος Παῦλος: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ», (Α’ Τιμ. 3,6), ἀποτελεῖ μυστήριον μέγα καὶ ἀνερμήνευτον. «Οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν. Πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν…», ἀναφωνεῖ ὁ ὑμνῳδός. «Ἐλάβομεν χάριν καὶ ἀποστολὴν εἰς ὑπακοὴν πίστεως», (Ρωμ. 1,5,) κηρύττει ὁ σοφὸς Παῦλος.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος διά τῆς ἄκρας αὐτῆς ταπεινώσεως καὶ ὑπακοῆς ἐγένετο ἡ πηγὴ, ἐκ τῆς ὁποίας ἀνέβλυσεν τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὴν ταύτην τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν εὐαγγελίζεται διά τῆς ἁγίας νηστείας τῆς Τεσσαρακοστῆς ἡ σημερινὴ ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου πρὸς τὴν Θεοτόκον καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ προετοιμασίᾳ ἡμῶν τῆς προσκυνήσεως τῶν Παθῶν καὶ τῆς ἁγίας Ἀναστάσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
«Καὶ ἡμεῖς τεθεάμεθα καὶ μαρτυροῦμεν ὅτι ὁ Πατὴρ ἀπέσταλκε τὸν υἱὸν καί σωτῆρα τοῦ κόσμου» (Α’ Ἰωάν 4,14), λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης. Ἑρμηνεύων τὸν λόγον τοῦτον ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Μόνου γὰρ ἐστι φύσει Θεοῦ τὸ δύνασθαι διασῴζειν ἐκ τοῦ διαβόλου καὶ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς φθορᾶς τοὺς ἀνθρώπους». Μέ ἄλλα λόγια, ὁ σκοπὸς τῆς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ἀποστολῆς τοῦ Υἱοῦ ἐν τῷ κόσμῳ ἦτο νά ἀποκαταστήσῃ Οὗτος τὴν κοινωνίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν Θεὸν, τοὐτέστιν τὴν θέωσιν, ἐκ τῆς ὁποίας οἱ ἄνθρωποι εἶχον ἐκπέσει.
Σήμερον, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶ, ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ διὰ στόματος τοῦ ὑμνῳδοῦ αὐτῆς, ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, λέγοντος: «Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέῳκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα· οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες, δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄρρηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως».
Ἀκούσωμεν καὶ τοῦ θεσπεσίου Παύλου λέγοντος: «Ἀδελφοὶ νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία… ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός», (Ρωμ. 13, 10-12). Ἑρμηνεύων τὸν Παύλειον τοῦτον λόγον ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει: «Ἀπεκδυσώμεθα τὰς φαντασίας, ἀπαλλαγῶμεν τῶν ὀνειράτων τοῦ παρόντος βίου, ἀποθώμεθα τὸν βαθὺν ὕπνον καὶ ἐνδυσώμεθα ἀντὶ ἱματίων τὴν ἀρετήν».
Εἰς τοῦτο ἀκριβῶς ἀποσκοπεῖ ἡ ἁγία τοῦ Πάσχα νηστεία, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἰς τὴν ἐπανάκτησιν ἡμῶν τοῦ ἀπολεσθέντος πρωτοκτίστου κάλλους καὶ τῆς εὐπρεπείας καὶ ἀφ’ ἑτέρου εἰς τὴν ἀντιμετώπισιν τῶν ποικίλων πειρασμῶν κατ’ ἀπομίμησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος «ἤγετο ἐν τῷ Πνεύματι [τῷ Ἁγίω]εἰς τὴν ἔρημον ἡμέρας τεσσαράκοντα, πειραζόμενος ὑπὸ τοῦ διαβόλου καὶ οὐκ ἔφαγεν οὐδὲν ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις … καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ διάβολος· εἰ υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ, εἰπὲ τῷ λίθῳ τούτῳ ἵνα γένηται ἄρτος· καὶ ἀπεκρίθη ὁ ᾿Ιησοῦς πρὸς αὐτὸν λέγων· γέγραπται ὅτι οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ᾿ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ», (Λουκ 4, 1-4).
Ἑρμηνεύων τὸν ὡς ἄνω λόγον, ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέγει: «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, τοὐτέστιν, ἐὰν ὁ Θεὸς δύναμιν δῷ τῷ ἀνθρώπῳ, δύναται μὴ φαγεῖν καὶ ζῇν ὡς Μωϋσῆς καὶ Ἠλίας, οἳ (οἱ ὁποῖοι) ρήματι Θεοῦ ἔζησαν ἄσιτοι τεσσαράκοντα ἡμέρας… Καὶ μοι ὅρα τὴν ἀνθρώπου φύσιν ἐν Χριστῷ, τὰ τῆς ἐν Ἀδὰμ ἀκρασίας ἀποβάλλουσαν αἰτιάματα (=τὰς κατηγορίας). Διὰ βρώσεως ἐν Ἀδὰμ νενικήμεθα· δι’ ἐγκράτειαν ἐν Χριστῷ νενικήκαμεν… αἱ μὲν γὰρ ἀπό γῆς τροφαὶ τὸ συγγενὲς τρέφουσι σῶμα· αἱ δέ ἄνωθεν καὶ ἐξ οὐρανοῦ νευροῦσι τὸ πνεῦμα. Τροφὴ νοῦ, ὁ λόγος ὁ παρὰ Θεοῦ καὶ ἄρτος πνευματικός, στηρίζων ἀνθρώπου καρδίαν, κατὰ τὸν ψαλμῳδὸν (Πρβλ. Ψαλμ. 103, 15). Τοιαύτας δέ εἶναί φαμεν καὶ αὐτῶν τῶν ἁγίων ἀγγέλων τὰς τροφὰς, (P.G. Migne τόμ. 72, 529).
Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοί, ἀποτελεῖ τὴν θεοτύπωτον σκηνὴν κατὰ τὸν ἅγιον Ἀνδρέαν Κρήτης, τοὐτέστιν τὴν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τυπωθεῖσαν / σχηματισθεῖσαν εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Αὐτοῦ, (Πρβλ. Γεν. 1,26) κατὰ τὸν Προφήτην καὶ θεόπτην Μωϋσῆν. Διὸ καὶ ὁ Χριστὸς διακηρύσσει: «τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος, ἐὰν τὸν κόσμον ὅλον κερδήσῃ, τὴν δὲ ψυχὴν αὐτοῦ ζημιωθῇ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;», (Ματθ. 16, 26).
Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητοὶ μου ἀδελφοὶ, μεγαλύνωμεν τὴν Θεοτόκον, τὴν γεννήσασαν τὸν Θεὸν καὶ Σωτῆρα ἡμῶν Χριστόν, τὸν συνάψαντα τὰς διεστώσας φύσεις θείαν καὶ ἀνθρωπίνην καὶ μετὰ τοῦ ὑμνῳδοῦ εἴπωμεν: «Μωσῆς τῷ καιρῷ τῆς ἐγκρατείας, Νόμον ἐδέξατο, καὶ λαὸν ἐπεσπάσατο, Ἠλίας νηστεύσας, οὐρανοὺς ἀπέκλεισε· τρεῖς δὲ Παῖδες Ἀβραμιαῖοι, τύραννον παρανομοῦντα, διὰ νηστείας ἐνίκησαν. Δι’ αὐτῆς καὶ ἡμᾶς Σωτὴρ ἀξίωσον, τῆς Ἀναστάσεως τυχεῖν, οὕτω βοῶντας· Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς». Ἀμήν. Εἰρηνικὸν τὸ στάδιον τῆς ἁγίας Τεσσαρακαοστής καὶ εὐλογημένον τὸ μέγα Πάσχα”.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
