Η αγαπητική διάθεση

• Δόγμα
• 08 Ιανουαρίου 2026
• 16:37

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Αφού σε εμάς ο Κα­λός Θεός έδω­σε άφθο­νες δω­ρε­ές και δεν επέ­τρε­ψε να τα­λαι­πω­ρη­θού­με, πρέ­πει να πο­νέ­σου­με για τον πλη­σί­ον μας που τα­λαι­πω­ρεί­ται. Βλέ­που­με λ.χ. έναν ανά­πη­ρο. Εάν σκε­φτού­με: »αν εγώ ήμουν ανά­πη­ρος και δεν μπο­ρού­σα να περ­πα­τή­σω, πώς θα ένοιω­θα;», θα τον πο­νέ­σου­με. Ή αν ζη­τή­σει την βο­ή­θειά μας κά­ποιος που έχει προ­βλή­μα­τα, αμέ­σως πρέ­πει να σκε­φτού­με: »Αν είχα εγώ τα δικά του προ­βλή­μα­τα, δεν θα ήθε­λα να με βο­η­θή­σουν;» και έτσι θα τον πο­νέ­σου­με.

Αλλά και δο­κι­μα­σί­ες να περ­νά κα­νείς, όταν έχει αγά­πη αλη­θι­νή, με πόνο, τον δικό του πόνο τον ξε­χνά­ει και πο­νά­ει για τον άλ­λον. Εγώ, όταν μου μι­λά­ει ο άλ­λος για τον πόνο του και πάνω σε σπα­σμέ­να γυα­λιά να κά­θο­μαι ή σε αγ­κά­θια να πα­τάω, δεν κα­τα­λα­βαί­νω τί­πο­τε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης