Η διεστραμμένη διάθεση

• Δόγμα
• 19 Σεπτεμβρίου 2025
• 17:33

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Όταν η συ­νεί­δη­σή μας, μας υπα­γο­ρεύ­ει να κά­νου­με κάτι και εμείς αδια­φο­ρού­με, τότε εκεί­νη πάλι μας λέει να κά­νου­με εκεί­νο. Αν όμως εμείς δεν το κά­νου­με, αλλά στα­θε­ρά και αδιά­κο­πα την κα­τα­πα­τού­με, έτσι την θά­βου­με και δεν μπο­ρεί πια να φω­νά­ξει δυ­να­τά μέσα μας, από το βά­ρος που την σκε­πά­ζει.

Όπως ακρι­βώς το λυ­χνά­ρι που δί­νει θαμ­πό φώς, έτσι και αυτή αρ­χί­ζει να μας δεί­χνει όλο πιο θολά, όλο πιο σκο­τει­νά τα πράγ­μα­τα, όπως συμ­βαί­νει και με το θο­λω­μέ­νο από τα πολ­λά χώ­μα­τα νερό, που δεν μπο­ρεί να δει κα­νείς (διε­στραμ­μέ­νη διά­θε­ση) και αρ­χί­ζει να κα­τα­φρο­νεί και τα με­γά­λα και βα­ρύ­τε­ρα και να κα­τα­πα­τεί την ίδια την συ­νεί­δη­σή του.

Και έτσι προ­χω­ρών­τας σιγά-σιγά, κιν­δυ­νεύ­ει να πέ­σει και σε τέ­λεια αναι­σθη­σία.

Αββάς Δωρόθεος