Η λαμπρότητα της ζωής του φτωχού Ισαάκ
Κάποιος ευλαβής άνθρωπος, που τον έλεγαν Ισαάκ, ήρθε από τη Συρία στη Ρώμη, και φτάνοντας στην Εκκλησία, ζήτησε από τους φύλακες να του δώσουν την άδεια να προσεύχεται όσο θέλει.
Στάθηκε λοιπόν στην προσευχή και πέρασε τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόμενος αδιάλειπτα. Ένας από τους φύλακες, όταν το είδε αυτό, τον χλεύασε λέγοντας ότι το κάνει για επίδειξη και από ανθρωπαρέσκεια, και στη συνέχεια τον χαστούκισε. Ξαφνικά ένα πονηρό πνεύμα μπήκε μέσα του, τον έριξε στα πόδια του ενάρετου ανθρώπου και με το στόμα του άρχισε να φωνάζει: «Ο Ισαάκ με βγάζει». Αμέσως λοιπόν ο άνθρωπος του Θεού επιτίμησε το πονηρό πνεύμα και το έδιωξε από τον άνθρωπο.
Καθώς το θαύμα διαλαλήθηκε σε όλη την πόλη, άντρες και γυναίκες από την τάξη των ευγενών έτρεχαν από κοινού σε αυτόν και ανταγωνίζονταν ποιος θα μπορέσει να αρπάξει πρώτος τον γέροντα στο σπίτι του. Άλλοι υπόσχονταν να του προσφέρουν χωράφια να ανεγείρει μοναστήρι, άλλοι χρήματα, ενώ άλλοι ήθελαν να του χορηγούν εφόδια για τη διατροφή του. Ο δούλος όμως του Θεού δεν δέχτηκε να πάρει τίποτε απολύτως από αυτούς και έφυγε από την πόλη. Όχι πολύ μακριά βρήκε έναν έρημο τόπο και έχτισε εκεί ένα σεμνό κελλί. Πολλοί λοιπόν που τον επισκέπτονταν, άρχισαν με το παράδειγμά του να φλογίζονται από τον πόθο της αιώνιας ζωής, και με τη διδασκαλία του δόθηκαν στην υπηρεσία του παντοδύναμου Θεού.
Οι μαθητές του, για τις ανάγκες του μοναστηριού, τον παρακαλούσαν με ταπεινοφροσύνη να δεχτεί τα χρήματα που του προσφέρονταν· αυτός όμως κρατούσε γερά την απόφασή του να είναι φτωχός και απαντούσε: «Ο μοναχός που ζητά ιδιοκτησία στη γη δεν είναι μοναχός». Τόσο δηλαδή φοβόταν μήπως χάσει τη φροντίδα του για τη φτώχεια, όσο οι φιλάργυροι άρχοντες συνηθίζουν να κρατούν φυλαγμένα τα φθαρτά χρήματα.
Αφού λοιπόν έζησε εκεί με τέτοιον τρόπο, στολίστηκε με το προφητικό χάρισμα, και με τα θαύματα έγινε γνωστή η λαμπρότητα της ζωής του σε όλους αυτούς που κατοικούσαν κοντά και μακριά.
Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Δ’, Υπόθεση Α’, σελ. 171. Εκδόσεις Το Περιβόλι της Παναγίας, Θεσσαλονίκη 2010.
