Περί φιλανθρωπίας

• Δόγμα
• 08 Ιανουαρίου 2026
• 16:32

Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας

Για να μα­λα­κώ­σει η καρ­διά μας, πρέ­πει να έρ­θου­με στην θέση όχι μό­νον των άλ­λων αν­θρώ­πων, αλλά και των ζώων, ακό­μη και του φι­διού. Να σκε­φθού­με: «Θα μου άρε­ζε να ήμουν φίδι, να έβγαι­να λίγο στην λια­κά­δα να ζε­στα­θώ και να ερ­χό­ταν ο άλ­λος να με χτυ­πή­σει, να μου σπά­σει το κε­φά­λι; Όχι». Τότε θα λυ­πη­θού­με και θα αγα­πή­σου­με ακό­μη και τα φί­δια. Αν δεν έρ­χε­ται ο άν­θρω­πος στην θέση των άλ­λων, ακό­μη και των ζώων και των εν­τό­μων, δεν γί­νε­ται «άν­θρω­πος». Μέσα στον πόνο κρύ­βε­ται η πε­ρισ­σό­τε­ρη αγά­πη από την κα­νο­νι­κή. Για­τί, όταν πο­νάς τον άλ­λον, τον αγα­πάς λίγο πα­ρα­πά­νω. Αγά­πη με πόνο εί­ναι να σφί­ξεις στην αγ­κα­λιά σου έναν αδελ­φό σου που έχει δαι­μό­νιο και το δαι­μό­νιο να φύ­γει.

Για­τί η »σφι­χτή» αγά­πη, η πνευ­μα­τι­κή αγά­πη με πόνο, δί­νει πα­ρη­γο­ριά Θεϊ­κή στα πλά­σμα­τα του Θεού πνί­γει δαί­μο­νες ελευ­θε­ρώ­νει ψυ­χές και θε­ρα­πεύ­ει τραύ­μα­τα με το βάλ­σα­μο της αγά­πης του Χρι­στού που χύ­νει.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης