Πνευματικός άνθρωπος και άγιος

• Δόγμα
• 08 Ιανουαρίου 2026
• 15:00

Λόγια των Πατέρων και Ιστορίες της Ερήμου

Ο πνευ­μα­τι­κός άν­θρω­πος από τον Άγιο αλ­λοιώ­νε­ται με την καλή έν­νοια και από τον σαρ­κι­κό άν­θρω­πο δεν ερε­θί­ζε­ται. Τον βλέ­πει, τον πο­νά­ει αλλά δεν πα­θαί­νει κακό. Ένας άν­θρω­πος σε μέση πνευ­μα­τι­κή κα­τά­στα­ση, από έναν πνευ­μα­τι­κό άν­θρω­πο αλ­λοιώ­νε­ται προς το καλό και από έναν σαρ­κι­κό, αλ­λοιώ­νε­ται προς το κακό. Ο σαρ­κι­κός άν­θρω­πος τον Άγιο δεν τον κα­τα­λα­βαί­νει και από τον σαρ­κι­κό ερε­θί­ζε­ται. Και ενώ ο δαι­μο­νι­σμέ­νος βλέ­πει τον Άγιο και φεύ­γει, ο σαρ­κι­κός άν­θρω­πος πάει προς τον Άγιο, για να τον πει­ρά­ξει και να τον σκαν­δα­λί­σει. Ένας που έχει φθά­σει σε κα­τά­στα­ση Σο­δο­μι­τών σκαν­δα­λί­ζε­ται και από τους Αγ­γέ­λους ακό­μη.

Τέ­λος ο εγωι­στής και σαρ­κι­κός, εκτός που πλα­νιέ­ται εύ­κο­λα από τον πο­νη­ρό διά­βο­λο, με­τα­δί­δει και αυ­τός πο­νη­ριά και προ­κα­λεί με την σαρ­κι­κό­τη­τά του και βλά­πτει τις φι­λά­σθε­νες ψυ­χές με τα πνευ­μα­τι­κά του μι­κρό­βια.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης