ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Περί ασθενείας

• Δόγμα
• 05 Φεβρουαρίου 2026
• 15:15

Οι αρ­ρώ­στιες βο­η­θούν τους αν­θρώ­πους, να «εξι­λε­ω­θούν», όταν δεν έχουν αρε­τές. Με­γά­λο πράγ­μα η υγεία, αλλά και το πνευ­μα­τι­κό καλό που προ­σφέ­ρει η αρ­ρώ­στια, η υγεία δεν μπο­ρεί να το δώ­σει! Εί­ναι πολύ με­γά­λη ευερ­γε­σία, πολύ με­γά­λη! Κα­θα­ρί­ζει τον άν­θρω­πο από την αμαρ­τία, και με­ρι­κές φο­ρές του εξα­σφα­λί­ζει και μι­σθό. Η ψυχή του αν­θρώ­που εί­ναι […]

Οι αρ­ρώ­στιες βο­η­θούν τους αν­θρώ­πους, να «εξι­λε­ω­θούν», όταν δεν έχουν αρε­τές. Με­γά­λο πράγ­μα η υγεία, αλλά και το πνευ­μα­τι­κό καλό που προ­σφέ­ρει η αρ­ρώ­στια, η υγεία δεν μπο­ρεί να το δώ­σει! Εί­ναι πολύ με­γά­λη ευερ­γε­σία, πολύ με­γά­λη! Κα­θα­ρί­ζει τον άν­θρω­πο από την αμαρ­τία, και με­ρι­κές φο­ρές του εξα­σφα­λί­ζει και μι­σθό. Η ψυχή του αν­θρώ­που εί­ναι σαν το χρυ­σά­φι και η αρ­ρώ­στια εί­ναι σαν τη φω­τιά που την κα­θα­ρί­ζει. Όταν το σώμα δο­κι­μά­ζε­ται, τότε η ψυχή αγιά­ζε­ται. Βλέ­πεις, και ο Χρι­στός είπε στον Από­στο­λο Παύ­λο: «Η δύ­να­μίς μου εν ασθε­νεία τε­λειού­ται». Όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο τα­λαι­πω­ρη­θεί με κά­ποια αρ­ρώ­στια ο άν­θρω­πος, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ρο εξα­γνί­ζε­ται και αγιά­ζε­ται, αρ­κεί να κά­νει υπο­μο­νή και να την δέ­χε­ται με χαρά. Με­ρι­κές αρ­ρώ­στιες θέ­λουν μόνο λίγη υπο­μο­νή, και τις επι­τρέ­πει ο Θεός, για να πά­ρει ο άν­θρω­πος λίγο μι­σθό και να του αφαι­ρέ­σει ο Θεός με­ρι­κά κου­σού­ρια. Για­τί η σω­μα­τι­κή αρ­ρώ­στια βο­η­θά­ει στην θε­ρα­πεία της πνευ­μα­τι­κής αρ­ρώ­στιας. Την εξου­δε­τε­ρώ­νει με την τα­πεί­νω­ση που φέρ­νει. Ο Θεός όλα τα αξιο­ποιεί για το καλό! Ό,τι επι­τρέ­πει εί­ναι για το πνευ­μα­τι­κό μας συμ­φέ­ρον. Ξέ­ρει τι χρειά­ζε­ται ο κα­θέ­νας μας και μας δί­νει κά­ποια αρ­ρώ­στια, είτε για να αν­τα­μει­φθού­με, είτε για να εξο­φλή­σου­με αμαρ­τί­ες.

Άγιος Παΐσιοςο Αγιορείτης