Μικροί θάνατοι
Τα πιο πάνω μπορεί να δημιουργούν μελαγχολία, αφού τονίζεται η «ματαιότητα των εγκοσμίων», η δύναμη της φθοράς. Μπορεί, όμως, και να εξαλείφει τη ρουτίνα και την πεζότητα. Εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας.
Η ζωή είναι γεμάτη από μικρούς θανάτους: Κάτι τελειώνει και κάτι αρχίζει. Ουσιαστικά, πορευόμαστε. Δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο και τίποτα δεδομένο. Όλα αλλάζουν. Άλλα είναι κατανοητά και άλλα κρυφά ή σταδιακά και άρα ανεπαίσθητα.
Τα πιο πάνω μπορεί να δημιουργούν μελαγχολία, αφού τονίζεται η «ματαιότητα των εγκοσμίων», η δύναμη της φθοράς. Μπορεί, όμως, και να εξαλείφει τη ρουτίνα και την πεζότητα. Εξαρτάται πώς το βλέπει ο καθένας.
Η σημασία, φαίνεται, ότι βρίσκεται όχι στην αλλαγή ή στη μονιμότητα, ούτε σε καταστάσεις και περιβάλλοντα, αλλά στη σχέση με το πρόσωπο του Χριστού ως Θεανθρώπου, ως το Α και το Ω, ως η αρχή και το τέλος, ως ο αεί, ο ην και ο ερχόμενος. Αφού με βάση τις σχέσεις μας μαζί Του καθορίζεται η αιώνια ύπαρξή μας.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
