Όταν η Εκκλησία λησμονεί: το παράδειγμα του π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη
Του Δημητρίου Λυκούδη, Δ/ντου Σύνταξης της εφημ. «Κιβωτός της Ορθοδοξίας»
Η Εκκλησία λησμονεί; Τί περίεργος τίτλος! Τί παράξενη εισαγωγή ενός κειμένου και μάλιστα σε στήλη θρησκευτικής εφημερίδας! Και, αν ναι, γιατί, πότε, πώς λησμονεί η Εκκλησία; Αυτενέργητα, αυτοθελήτως, σκοπίμως, ακουσίως, εθελουσίως; Αλλά, για να είμαι πλέον σαφής στα γραφόμενα ετούτα, δώστε μου λίγο χρόνο, διαβάστε τον κάτωθι μύθο του Αισώπου που επιστρατεύω για να δομήσω πλέον τον λογισμό μου και θα επιχειρήσω να εξηγηθώ λεπτεμερέστερα κατωτέρω…
Ο μύθος έχει τίτλο «Άλλως» (Αισώπειοι Μύθοι, τόμος Β΄, εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2019, 502-504, F 188, C 311) και αναφέρεται στην ασημαντότητα του κατέχοντος, ο οποίος αδίκως κατέχει κάτι εάν δεν το χρησιμοποιεί..
Πιο συγκεκριμένα, «κάποιος φιλάργυρος εξαργύρωσε την περιουσία του, αγόρασε ένα χρυσό βώλο, τον έθαψε μπροστά στο τείχος της πόλης και πήγαινε συνεχώς και τον επισκεπτόταν. Όταν κάποιος απ΄ όσους δούλευαν εκεί γύρω, πρόσεξε τους ερχομούς του, υποψιάστηκε αυτό που ήταν αληθινό. Όταν λοιπόν, έφυγε αυτός, αφαίρεσε το χρυσάφι. Ξαναγυρνώντας ο ιδιοκτήτης, βρήκε άδειο τον τόπο, άρχισε να κλαίει και τραβούσε τα μαλλιά του. Τότε, κάποιος που τον είδε τόσο λυπημένο και, αφού έμαθε το λόγο, τού είπε: ¨Μη λυπάσαι. Αντίθετα, πάρε μια πέτρα, τοποθέτησέ την στον ίδιο τόπο και πίστευε ότι εκεί βρίσκεται το χρυσάφι. Άλλωστε, δεν το χρησιμοποιούσες ούτε κι΄όταν υπήρχ娻.
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, στα 2021, ο Μητροπολίτης Φωκίδος κ. Θεόκτιστος, εκκλησιαστικός ανήρ εμβριθής και σεμνότατος, απέστειλε επισήμως στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο Β΄, την επιθυμία και πρότασή του για την επισκοποίηση του π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη προκειμένου να συνεχίσει να διακονεί, πλέον, ως βοηθός Επίσκοπος, την ευλογημένη Μητρόπολη της Φωκίδος. Ο κ. Ιερώνυμος, ο οποίος γνωρίζει προσωπικά τον π. Νεκτάριο και αυτό το κατέχουν άπαντες, ιδιαιτέρως οι ενασχολούμενοι με το εκκλησιαστικό ρεπορτάζ και, μάλιστα, καταθέτει τις πλέον καλύτερες των θέσεων και κρίσεών του για τον Ηγούμενο του Τρικόρφου, εξ αρχής, αποδέχθηκε με χαρά το αίτημα του αγίου Φωκίδος, το προώθησε στη ΔΙΣ, η οποία και παμψηφεί, το τονίζω, παμψηφεί αποδέχθηκε και συναποφάσισε την προώθηση του π. Νεκταρίου στον βαθμό του Επισκόπου. Αυτά συνέβησαν μέσα στο Καλοκαίρι, στα 2021, αλλά, μετά η Εκκλησία λησμόνησε…!
Μπροστά σε αυτή την παμψηφεί αποδοχή της ΔΙΣ εκείνης της περιόδου και στην αδράνεια ως προς την μετέπειτα επισκοποίηση του π. Νεκταρίου, που …αργούσε, ο Μητροπολίτης Φωκίδος κ. Θεόκτιστος, φανερά απορημένος, επανήλθε επί του θέματος και απέστειλε νέο αίτημα στον κ. Ιερώνυμο. Γράφω πράγματα και γεγονότα που γνωρίζουν όσοι ευρίσκονται ακόμη και στην εξωτερική είσοδο της Μονής Πετράκη, πόσο μάλλον στα ενδότερα! Στο νέο αίτημα του κ. Θεοκτίστου, ο κ. Ιερώνυμος, για ακόμη μια φορά συγκακατέθηκε, εξέφρασε την ευαρέσκειά του προς τον υποψήφιο π. Νεκτάριο, αλλά ετούτη τη φορά πρόσθεσε την υπόσχεση πως «δεν είναι ακόμη η ώρα!».
Επέρασε και άλλος χρόνος και όσοι δημοσιογράφοι ασχολούμαστε με τα εκκλησιαστικά, μεταξύ άλλων υποψηφίων, στη Σύνοδο της Ιεραρχίας του περασμένου Οκτωβρίου, αναμέναμε την επισκοποίηση του π. Νεκταρίου, στην ουσία αναμέναμε την εκπλήρωση της υπόσχεσης του Αρχιεπισκόπου, μιας, και τα λόγια του Αρχιεπισκόπου, και εκ της θέσεως αλλά και ένεκα της προσωπικότητος του κ. Ιερωνύμου δε λέγονται για να λέγονται, αλλά για να πραγματοποιούνται. Ταυτόχρονα, εις μάτην περιμέναμε την πραγματοποίηση της παμψηφεί αποδοχής της πρότασης του κ. Θεοκτίστου, από τη ΔΙΣ εκείνης της περιόδου, του Θέρους του 2021, ως προς την επισκοποίηση του π. Νεκταρίου. Ουδείς ρώτησε; Ουδείς ασχολήθηκε; Ουδείς ενδιαφέρθηκε για την επόμενη ημέρα που, εκ των πραγμάτων, είχε καθυστερήσει ήδη 4 και πλέον χρόνια…!
Να τονίσω στο σημείο αυτό κάτι που συνέχει την προσωπική μου ευσυνειδησία. Τον π. Νεκτάριο Μουλατσιώτη δεν τον γνωρίζω προσωπικά. Μία φορά τον συνάντησα διά ζώσης, παρακολουθώντας μια ομιλία του. Πήρα την ευχή του, τον χαιρέτησα και αυτό ήταν όλο! Δεν ξέρω δε ακόμη κι αν με γνωρίζει, προφανώς και όχι. Πλην, όμως, γράφω για τα αυτονόητα, για όσα ακούω, για όσα διαβάζω και μελετώ, για όσα αντιλαμβάνομαι!
Λησμόνησε, αλήθεια, η Εκκλησία; Ποιον; Αυτόν τον ιλαρό λευίτη του Χριστού που αναλώθηκε διά βίου στον ιεραποστολικό επανευαγγελισμό του ποιμνίου του Χριστού; Δύο Μονές, δύο Μοναστικά Καθιδρύματα ανηγέρθησαν, ουχί καλλωπίσθηκαν, ουχί μεταλλάχθησαν επί τα βελτίω, ανηγέρθησαν με την άοκνη φροντίδα, επιμέλεια και πνευματική καθοδήγηση του π. Νεκταρίου Μουλατσιώτη και σήμερα αποτελούν φωτιστικές κυψέλες, πνευματικά φυτώρια μοανστικών ψυχών. Πολυπληθή δε, Στο ανδρικό μοναστήρι, πληροφορούμαι, εγκαταβιώνουν φιλαρέτως 40 και πλέον Μοναχοί, νέοι στην ηλικία, πτυχιούχοι Ανωτέρων και Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, στο δε γυναικείο πλέον των 25 μοναζουσών. Αλήθεια, δεν είναι αυτό πνευματική σοδειά, ορθόπρακτη απόδειξη ευρύθμου εφαρμογής διοικητικής ικανότητας, όταν, κυρίως οι ιερομόναχοι του ανδρικού μοναστηριού, σε τακτά χρονικά διαστήματα, διακονούν την ευρύτερη περιοχή της Φωκίδος, πάντα με την άδεια του Μητροπολίτου Φωκίδος και την ευχή του π. Νεκταρίου; Οι κάτοικοι της περιοχής τα καταθέτουν, εκείνοι γνωρίζουν περισσότερα.
Μάλιστα δε, γνωρίζω πως η Μονή του π. Νεκταρίου, χωρίς να έχει απορροφήσει το ελάχιστο χρηματικό ποσό από Προγράμματα ΕΣΠΑ, χωρίς Περιφερειακές ή και Δημοτικές χρηματοδοτήσεις, πέραν του τεράστιου ποιμαντικού και ιεραποστολικού έργου που επιτελεί, συνδράμει ουσιαστικά και στο φιλανθρωπικό έργο, όχι μόνο της οικείας μητρόπολης, αλλά και απανταχού, σε κάθε Μονή, σε κάθε σπίτι, σε κάθε ψυχή πονεμένου και εμπεριστάτου αδελφού. Προς επίρρωση τούτων, προσφάτως φίλοι εκ της Αγίας Γης των Ιεροσολύμων, (μιας και διηκόνησα εκεί στο παρελθόν), μού εμπιστεύτηκαν τη γενναιόδωρη και κρυφία οικονομική ενίσχυση του π. Νεκταρίου σε προσκυνήματα της Αγιοταφικής Αδελφότητος, εκτός της πόλεως της Ιερουσαλήμ, κάτι που πρώτος ο π. Νεκτάριος ζήτησε να μείνει στην αφάνεια και στην ανθρώπινη λησμοσύνη.
Λησμόνησε, αλήθεια, η Εκκλησία; Ποιον; Αυτόν που, εν πολλοίς στηρίζει το πλούσιο, αναλογικά των δυνατοτήτων και των αναγκών της περιοχής, έργο της Μητρόπολης Φωκίδος, τόσο σε υλικά έργα και κτίσματα όσο και σε πνευματική και οικονομική προσφορά;
Λησμόνησε, αλήθεια, η Εκκλησία; Ποιον; Αυτόν που αναλώνεται καθημερινώς στην ιεραποστολική διακονία και οι ακόλουθοί του στο Youtube, ναι, στο Youtube έχουν ξεπεράσει τις 253.000 ψυχές; Αυτό, άραγε, τί είναι; Δεν είναι διακονία, δεν αποτελεί φωτιοστικό και ιεραποστολικό έργο αυτό; Άλλωστε, η αποδοχή του π. Νεκταρίου από τον κόσμο δε φαίνεται σε ηλεκτρονικούς και ιντερνετικούς αριθμούς μόνο, αλλά πασιφανώς ομολογείται από τον κόσμο που σπεύδει να γεμίσει τους Ναούς, όταν και όποτε ο π. Νεκτάριος προσκαλείται για ομιλίες εντός Αθηνών (δε γνωρίζω αν αυτό το διακόνημα το επιτελεί και εκτός των Αθηνών, κατόπιν, ασφαλώς, αδείας των επιχώριων μητροπολιτών).
Λησμόνησε, αλήθεια, η Εκκλησία; Ποιον; Αυτόν που, κατά παλαιότερη δήλωση του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου, με ενέργειές του αλλά διά της υπακοής του στη Μητέρα Εκκλησία και στη βούληση του ιδίου του κ. Ιερώνυμου, όταν αυτό χρειάσθηκε – θυμόσαστε, στα πέτρινα χρόνια της Τρόικα – έσωσε τους μισθούς των Ιερομονάχων! Γράφω πράγματα γνωστά στους περισσοτέρους. Γιατί τα λησμόνησε αυτά η Εκκλησία; Από την εποχή του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών Χριστοδούλου, εκείνη την περίοδο είχε πραγματοποιηθεί η προσφυγή στο Σ.Τ.Ε. (με τον μακαριστό να αγωνίζεται πάντα και με κάθε τρόπο για τους κληρικούς), απ΄όσους αντιμάχονταν και προσπαθούσαν να αποδείξουν την αντικανονικότητα και κατάργηση της μισθοδοσίας των κληρικών. Αλήθεια, τότε, δεν πιστώθηκε στον π. Νεκτάριο η καίρια, ουσιαστική και καταλυτική συμβολή του στη διασφάλιση του αυτού δικαιώματος, αναφορικά με τους Ιερομονάχους; Αλήθεια, αυτά, γιατί η Εκκλησία τα λησμόνησε;
Μήπως δε, η άριστη σχέση που καλλιεργεί ο π. Νεκτάριος με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ιδιαιτέρως με τον Οικ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο, καθώς συχνά ηγείται πνευματικά και διοργανωτικά πολυμελών προσκυνηματικών αποστολών στο Φανάρι, δεν αποτελεί θετικό πρόσημο στη φαρέτρα των πολλών δεξιοτήτων του ταπεινού ηγουμένου του Τρικόρφου;
Λησμόνησε, αλήθεια, η Εκκλησία; Και αν όχι, προς τί αυτή η αναβολή και καθυστέρηση στην απονομή, έστω ανθρωπίνως, της όποιας πνευματικής παρακαταθήκης που κομίζει η παρουσία του π. Νεκταρίου. Γιατί δεν συμπεριλήφθη ποτέ το όνομά του στον Κατάλογο προς Αρχιερατείαν, γιατί δεν επικυρώθηκε η αρχική παμψηφεί απόφαση της ΔΙΣ εκ των πραγμάτων, δηλαδή, γιατί ποτέ δεν ήρθε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας;
Γράφω όσα γνωρίζω και όσα συνέχουν την ανθρώπινη αντιληπτική μου ικανότητα. Έχω εμπιστοσύνη, ουχί απλώς απόλυτη, έως βάθους, πως η Εκκλησία μπορεί να αργεί, αλλά δε λησμονεί. Και όπως απεδέχθη άλλα αιτήματα Μητροπολιτών που ζητούσαν επισκοποίηση συνεργατών τους για την καλύτερη δυνατή διαποίμανση της τοπικής εκκλησίας, ούτως θα πράξει και στην περίπτωση του π. Νεκταρίου, ο οποίος, ουδεπόποτε εζήτησε, διεκδίκησε, έταξε, υποσχέθηκε κάτι πέραν των πολλών διακονιών και φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων τους.
Και όταν η Εκκλησία, εύχομαι σύντομα, αποφανθεί θετικά, πραγματοποιήσει και προχωρήσει σε όσα έως τώρα ελησμόνησε, πρώτος που θα χαρεί δεν θα είναι ο π. Νεκτάριος, προσωπικώς δε νομίζω ότι το διεκδίκησε και ποτέ, αλλά ο άγιος Μητροπολίτης Φωκίδος κ. Θεόκτιστος. Διότι, τότε, και ο ίδιος θα γευθεί αυτής της εόρτιας και χαρμόσυνης αναστάσιμης ευφροσύνης πως, όσα έπραξε, όσα εζήτησε από την Εκκλησία, για το καλό της Εκκλησίας, η Ιεραχία δεν τον ξέχασε, αλλά απάντησε, έστω και καθυστερημενα, στο δίκαιο αίτημα και την αγαστή επιθυμία του.
Λησμόνησε , λοιπόν, η Εκκλησία; Ο «καιρός εγγύς», ώστε να αποφανθεί η Σύνοδος των Σεπτών Αρχιερέων μας πως , ναι, αργεί μεν η Εκκλησία, αλλά δε λησμονεί…! Για να μην, πέραν των άλλων, επικαιροποιηθεί και στην πράξη αναφανεί πλέον ζωντανός όσο ποτέ ο μύθος του Αισώπου, μιας και ο «χρυσός βώλος» υπάρχει για να χρησιμοποιείται, να είναι λειτουργικός και ουχί παραγκωνισμένος στην αφάνεια…!
Πηγή: Κιβωτός της Ορθοδοξίας, 18-12-2025
