Πού βλέπει ο Θεός
Πολλές οι δοκιμασίες των ανθρώπων.
Ποικίλα τα προβλήματα μικρών και μεγάλων.
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Ασθένειες, αποτυχίες και αστοχίες, απογοητεύσεις και δάκρυα, πόνος «ψυχής τε και σώματος».
Και τα ερωτήματα, κρυφά ή φανερά, ανθρώπινα:
- Πού είναι ο Θεός;
- Γιατί συμβαίνουν;
- Γιατί σε μένα;
Κι η σιωπή του Θεού, η συνηθισμένη απάντηση!
Κανείς δεν μπορεί να γίνει δικηγόρος Του κι ούτε χρειάζεται! Ο ίδιος ο άνθρωπος, κάποια στιγμή, θα μάθει τον λόγο της όποιας δοκιμασίας που ο Θεός επέτρεψε να του συμβεί. Όταν αυτή η δοκιμασία θα τον διδάξει την ταπείνωση που ξέρει να σιωπά και να μη ρωτά με έπαρση «πώς και γιατί».
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος θα πει: «Τα μάτια των ανθρώπων βλέπουν διαφορετικά, και διαφορετικά βλέπει το μάτι του Θεού»[1]. Στην Παλαιά Διαθήκη γράφει: «Ο άνθρωπος βλέπει στο πρόσωπο, ο Θεός όμως στην καρδιά»(Α΄ Βασ.16,7).
Δεν είναι, τελικά, τα θέματα της ζωής μας όπως φαίνονται. Πίσω από αυτά, θετικά ή αρνητικά, υπάρχει Εκείνος που μας αγαπά. Μια αγάπη δυνατή, χωρίς όρια, προσωπική. Μια αγάπη που ζητά ανταπόκριση. Όχι ένεκα παθολογίας ή έλλειψης αυτοπεποίθησης – καθώς συμβαίνει με τα ανθρώπινα – αλλά γιατί αγαπά!
Έτσι, οι όποιες δοκιμασίες που επιτρέπει να συμβούν – χωρίς ο ίδιος να τις προκαλεί, αφού δεν θα ταίριαζαν με την αγάπη Του και την τελειότητά Του – γίνονται μέσα που μας πάνε παραπέρα, δίνοντάς μας τη σοφία, την ωριμότητα, την υπομονή και την ταπείνωση, και, κυρίως, την εμπειρία της αγάπης Του που δεν μας άφησε μόνους.
Νομίζω πως το πιο κάτω κείμενο του μητροπολίτη Αντώνιου του Σουρόζ, μας «ανοίγει τα μάτια» για να δούμε πίσω από τα φαινόμενα τα γενόμενα και να κατανοήσουμε τον λόγο της όποιας δοκιμασίας μας: «Μακάρι να μπορούσαμε να τιμούμε τον Θεό για την απουσία Του που μας μαθαίνει να χτυπάμε την πόρτα, να δοκιμάζουμε τις σκέψεις μας και τις καρδιές μας, να μελετάμε τη σημασία των πράξεων μας και να υπολογίζουμε τις παρορμήσεις της ύπαρξης μας. Μακάρι ν’ αναρωτιόμαστε κατά πόσο η θέληση μας είναι αληθινά προσανατολισμένη προς Αυτόν ή απλώς στρεφόμαστε στο Θεό μόνο για μιας στιγμής παρηγοριά απ’ τα άγχη μας για να τον απαρνηθούμε μετά από λίγο, μόλις αναλάβουμε τις δυνάμεις μας και να κατασπαταλήσουμε έτσι, σαν τον άσωτο υιό, ότι μας χάρισε»[2].
[1] Περί μετανοίας, λόγος Ζ, ε.
[2] Πορεία και συνάντηση, Β΄ έκδ. σ. 48.
