Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή του ανθρώπου
Του π. Ανδρέα Γκατζέλη στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας” Με την Ανάληψή Του ο Χριστός ύψωσε την ανθρώπινη φύση, την οποία προσέλαβε με την ενανθρώπησή Του, στα δεξιά του Πατέρα, στον θρόνο της θείας μεγαλοσύνης. Έτσι η ανθρώπινη φύση εισήλθε στη ζωή του Θεού. Ο Κύριος προσέφερε τότε την ανθρωπότητα στον Πατέρα ως πολύτιμο δώρο. Με […]
Του π. Ανδρέα Γκατζέλη στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”
Με την Ανάληψή Του ο Χριστός ύψωσε την ανθρώπινη φύση, την οποία προσέλαβε με την ενανθρώπησή Του, στα δεξιά του Πατέρα, στον θρόνο της θείας μεγαλοσύνης. Έτσι η ανθρώπινη φύση εισήλθε στη ζωή του Θεού. Ο Κύριος προσέφερε τότε την ανθρωπότητα στον Πατέρα ως πολύτιμο δώρο. Με την πράξη αυτή ολοκληρώθηκε το έργο της συμφιλίωσης και της επανένωσης του ανθρώπου με τον Θεό και άνοιξε ξανά για τον άνθρωπο ο δρόμος της ζωντανής κοινωνίας μαζί Του.
Ως καρπός αυτής της συμφιλίωσης οι άνθρωποι αξιώνονται της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι μια απρόσωπη δύναμη ούτε μια αφηρημένη ενέργεια. Είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο ίδιος ο Θεός που έρχεται να κατοικήσει μέσα στον άνθρωπο και να τον οδηγήσει στη ζωή της χάριτος, δηλαδή στη ζωή του Θεού.
Ο ίδιος ο Χριστός είχε πει στους μαθητές Του ότι μετά την Ανάληψή Του θα τους στείλει «άλλον Παράκλητο», δηλαδή το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα θα τους βοηθούσε να κατανοήσουν βαθύτερα ποιος είναι ο Χριστός και ποιο είναι το έργο Του. Γιατί όσο ακόμη ζούσαν κοντά Του, δεν μπορούσαν να καταλάβουν πλήρως το νόημα των λόγων και των γεγονότων που συνέβαιναν.
Η υπόσχεση αυτή πραγματοποιήθηκε την ημέρα της Πεντηκοστής. Τότε οι μαθητές γέμισαν από τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος και άρχισαν να κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος φανερώθηκε με το σημείο των πυρίνων γλωσσών, που φάνηκαν να κατεβαίνουν επάνω στους Αποστόλους, και με το θαυμαστό γεγονός ότι άρχισαν να μιλούν σε διάφορες γλώσσες. Με αυτόν τον τρόπο φανερώθηκε ότι το μήνυμα του Χριστού προορίζεται για όλους τους ανθρώπους και για όλα τα έθνη. Ταυτόχρονα αρχίζει να αποκαθίσταται και η ενότητα της ανθρωπότητας, η οποία είχε διασπαστεί από την εποχή της Βαβέλ.
Το Άγιο Πνεύμα είναι παρόν ήδη από την αρχή της δημιουργίας. Είναι Εκείνο που δίνει ζωή και ζωοποιεί όλη την κτίση. Η ίδια ζωοποιός παρουσία Του συνεχίζει να ενεργεί και μέσα στην ιστορία της σωτηρίας, οδηγώντας τον άνθρωπο στη ζωή του Θεού. Μετά όμως την Πεντηκοστή ενεργεί μέσα στον κόσμο με έναν νέο τρόπο: όχι μόνο ζωοποιεί την κτίση, αλλά συγκροτεί και την Εκκλησία.
Από την ημέρα της Πεντηκοστής και έπειτα το Άγιο Πνεύμα συνεχίζει το έργο της σωτηρίας μέσα στην Εκκλησία. Εκεί ενώνει τους ανθρώπους με τον Χριστό και τους καθιστά μέλη του σώματός Του. Η ένωση αυτή δεν είναι μια απλή ιδέα ή μια θεωρητική πίστη, αλλά μια ζωντανή εμπειρία που πραγματοποιείται μέσα στην εκκλησιαστική κοινότητα.
Με το βάπτισμα ο άνθρωπος εισέρχεται στην Εκκλησία και γίνεται μέλος του σώματος του Χριστού. Με το Άγιο Χρίσμα λαμβάνει τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, που φωτίζει και ενισχύει τον νέο δρόμο της ζωής του. Με τη Θεία Κοινωνία ενώνεται με τον ίδιο τον Χριστό και τρέφεται από τη ζωή Του. Έτσι ανοίγεται ο δρόμος της ζωντανής κοινωνίας με τον Θεό και της πορείας προς τη σωτηρία.
Ταυτόχρονα το Άγιο Πνεύμα χαρίζει στους πιστούς διάφορα χαρίσματα για την οικοδομή της Εκκλησίας. Σε κάθε άνθρωπο δίνεται ένα ιδιαίτερο χάρισμα, όχι για προσωπική προβολή, αλλά για τη διακονία των άλλων. Με αυτόν τον τρόπο όλοι συμβάλλουν στην πνευματική πορεία των πιστών και στην ενότητα της εκκλησιαστικής κοινότητας.
Όσα ενεργεί το Άγιο Πνεύμα μέσα στον κόσμο και στην Εκκλησία γίνονται προσωπικό γεγονός στη ζωή κάθε ανθρώπου. Το Άγιο Πνεύμα, συγκροτώντας την Εκκλησία ως σώμα του Χριστού, εισάγει και κάθε πιστό σε μια νέα σχέση με τον Θεό, την οποία η Αγία Γραφή ονομάζει υιοθεσία. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν στέκεται πλέον απέναντι στον Θεό ως ξένος ή μακρινός, αλλά μπορεί να Τον γνωρίζει ως Πατέρα του, αξιώνεται να Τον επικαλείται ως τέκνο Του και να στρέφεται προς Αυτόν με εμπιστοσύνη, ζώντας μέσα στην αγάπη Του.
Η νέα αυτή σχέση δεν επιβάλλεται ούτε καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου. Το Άγιο Πνεύμα ενεργεί μέσα του με τρόπο ήσυχο και ζωοποιό, φωτίζοντας τον νου, θερμαίνοντας την καρδιά και ενισχύοντας τη θέλησή του, χωρίς να την εξαναγκάζει. Γι’ αυτό και ο άνθρωπος καλείται να ανταποκριθεί ελεύθερα στη χάρη, να συνεργαστεί με το Άγιο Πνεύμα και να πορευθεί συνειδητά στον δρόμο του Θεού. Έτσι η ζωή του ανακαινίζεται όχι εξωτερικά, αλλά από τα βάθη της υπάρξεώς του.
Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος αναγεννά πνευματικά τον άνθρωπο. Ο νους φωτίζεται, η καρδιά καθαρίζεται και ολόκληρη η ζωή του μεταμορφώνεται. Το Άγιο Πνεύμα χαρίζει στον άνθρωπο την αληθινή γνώση της αγάπης του Χριστού. Η γνώση αυτή δεν είναι απλή κατανόηση ή εξωτερική πληροφόρηση, αλλά εσωτερική βεβαιότητα και αίσθηση της καρδιάς, που μπορεί να θεραπεύσει ολόκληρο τον άνθρωπο.
Όταν ο άνθρωπος στερείται αυτή τη γνώση, παραμένει εύκολα αιχμάλωτος των παθών και των εσωτερικών του συγκρούσεων. Όταν όμως η χάρη του Αγίου Πνεύματος φωτίσει την καρδιά του, αρχίζει να βλέπει τον εαυτό του και τον κόσμο με νέο τρόπο. Τη θεραπεία αυτή μόνο το Άγιο Πνεύμα μπορεί να χαρίσει και να πραγματοποιήσει. Έτσι ο άνθρωπος οικοδομείται σε ναό του Αγίου Πνεύματος και η ζωή του αποκτά προοπτική αιωνιότητας.
Όταν ο άνθρωπος συνεργάζεται με αυτή τη χάρη, η ζωή του ανακαινίζεται και προχωρεί στον δρόμο της πνευματικής μεταμόρφωσης. Τότε η ύπαρξή του γεμίζει από το φως, την ειρήνη και την αγάπη του Θεού και αρχίζει να γεύεται ήδη από αυτή τη ζωή τη χαρά της Βασιλείας Του. Αυτή είναι η πορεία για την οποία μιλούν οι άγιοι της Εκκλησίας, όταν διδάσκουν ότι ο αληθινός σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, όπως χαρακτηριστικά τόνιζε ο όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ.
