Πανηγύρισε η Μονή Χοζεβά τους Αγίους Γεώργιο και Ιωάννη (Βίντεο)
Τήν Τετάρτην, 8ην /21ην Ἰανουαρίου 2026, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ, κειμένης, εἰς τήν ἀριστεράν ὄχθην τοῦ χειμάρρου Χορράθ τῷ κατερχομένῳ εἰς Ἱεριχώ καί τιμωμένης ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων Ἰωάννου πρῴην Ἐπισκόπου Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης καί Γεωργίου τοῦ ἐκ Κύπρου, τῶν Χοζεβιτῶν. Ἡ ἑορτή αὕτη τελεῖται πρός τιμήν τῶν δύο ἁγίων τούτων, […]
Τήν Τετάρτην, 8ην /21ην Ἰανουαρίου 2026, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ ἑορτή τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Χοζεβᾶ, κειμένης, εἰς τήν ἀριστεράν ὄχθην τοῦ χειμάρρου Χορράθ τῷ κατερχομένῳ εἰς Ἱεριχώ καί τιμωμένης ἐπ’ ὀνόματι τῶν Ἁγίων Ἰωάννου πρῴην Ἐπισκόπου Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης καί Γεωργίου τοῦ ἐκ Κύπρου, τῶν Χοζεβιτῶν.
Ἡ ἑορτή αὕτη τελεῖται πρός τιμήν τῶν δύο ἁγίων τούτων, ἱδρυτῶν καί ἀνακαινιστῶν τῆς Μονῆς καί πρός τιμήν τοῦ γεγονότος τῆς ἀναχωρήσεως τοῦ Κυρίου εἰς τήν ἔρημον μετά τήν βάπτισιν Αὐτοῦ «Ἰησοῦς δέ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου ὑπέστρεψεν ἀπό τοῦ Ἰορδάνου καί ἤγετο ἐν τῷ Πνεύματι ἐν τῇ ἐρήμῳ, (Λουκ. 4,1).
Διά τήν ἑορτήν ταύτην προεξῆρξεν τῆς ὁλονυκτίου ἀγρυπνίας ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαριωτάτου Πατρός ἡμῶν καί Πατριάρχου Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεοφίλου ὁ Πατριαρχικός Ἐπίτροπος Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιος, τόν ὁποῖον ὑπεδέχθη ὁ Ἡγούμενος καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς Ἀρχιμανδρίτης π. Κωνσταντῖνος, προσφωνῶν αὐτόν ὡς ἕπεται:
«Δεῦτε εὐφημήσωμεν ἐν ᾠδαῖς δύο πρωτοστάτας, τῆς Ἁγίας ἡμῶν Μονῆς, σὺν τῷ Γεωργίῳ, τὸν θεῖον Ἰωάννην, ἡμῶν τοὺς θείους πρέσβεις καὶ ἀντιλήπτορας».
Σεβασμιώτατε Μητροπολῖτα Καπιτωλιάδος κ. Ἡσύχιε
καί Πατριαρχικέ Ἐπίτροπε τοῦ Παλαιφάτου ἡμῶν Ἑλληνορθοδόξου Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων,
Συνηγμένοι τῇ σήμερον, ἐν Πνεύματι κατανύξεως καὶ ἀληθείας, γεραίρομεν μετὰ δέους καὶ εὐλαβείας, τὴν ἱερὰν μνήμην δύο φωτεινῶν ἀστέρων τοῦ, ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γῇ, Μοναχισμοῦ. Τῶν Ὁσίων Ἰωάννου καὶ Γεωργίου, τῶν κτιτόρων καὶ πνευματικῶν ἀναμορφωτῶν τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Λαύρας τοῦ Χοζεβᾶ!
Οἱ Ἅγιοι οὗτοι Πατέρες, πλαισιούμενοι ὑπὸ χιλιάδων Μοναζόντων, Μοναχῶν τε καὶ Μιγάδων, ἐγκαταβιοῦντες ἐν τῷ φυσικῷ κάλλει τοῦ Βιβλικοῦ χειμάρρου Χορράθ, μετέτρεψαν – Χάριτι Θείᾳ – τὴν αὐχμηρὰν γῆν, εἰς ὄασιν πνευματικὴν καὶ ψυχοτρόφον.
Ὁ μὲν Ἰωάννης, ἐγκαταλείψας τὸ Ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα, ἐπεζήτησεν τὴν ἱερὰν ἡσυχίαν τῆς Ἐρήμου. Ὁ δέ Γεώργιος, προσέθεσεν τὸν ἰδικὸν του ζῆλον καὶ τὴν ἀδαμάντινον ὑπομονὴν εἰς τὸ Κοινόβιον. Ἀμφότεροι, κατέδειξαν περιτράνως – διά τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, τῆς αὐστηρᾶς ἀσκήσεως καὶ νήψεως – ὅτι ἡ ἀληθὴς κατοικία τοῦ ἀνθρώπου, ἐν τῷ Οὐρανῷ ἐστί. Μάλιστα, διά τῆς βαθείας αὐτῶν ταπεινώσεως καὶ ὑπερτάτου θυσίας, διδάσκουσιν ἡμᾶς, ὅτι ὁ ἐρημητικὸς βίος δέν συνιστᾷ φυγὴν ἐκ τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ριζικὴν ἀναμέτρησιν μετὰ τῆς φθορᾶς! Μίαν πνευματικὴν στράτευσιν, ἕνα διαρκῆ ἀγῶνα κατὰ τῶν παθῶν, μέ ἀπώτερον σκοπὸν τὴν ἕνωσιν μετὰ τοῦ Ζῶντος Θεοῦ! Ὡς καὶ ὁ Θεῖος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος τονίζει: «Ἀγάπησον τὴν σχολὴν τῆς ἡσυχίας πρὸ πάσης ἐργασίας, ὅτι αὕτη τίκτει τὴν κατάνυξιν» (Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, Λόγος ΚΑ’, Περὶ τοῦ πῶς δεῖ τὸν Μοναχὸν διάγειν).
Σεβασμιώτατε Ἅγιε Καπιτωλιάδος,
Διά πρέσβειῶν τῶν Ὁσίων Πατέρων ἡμῶν , Ἰωάννου καὶ Γεωργίου τῶν Χοζεβιτῶν,
Δεῦτε ἀρξώμεθα τῆς Πανηγύρεως!!»
Τῷ Πατριαρχικῷ Ἐπιτρόπῳ συνελειτούργησαν ὁ Ἱερομόναχος π. Χρυσόγονος τῆς Μονῆς Χοζεβᾶ, ὁ Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Προφήτου Ἐλισσαίου Ἀρχιμανδρίτης π. Δοσίθεος, Ἱερομόναχοι καί Ἱερεῖς ἐκ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ρωσίας καί Ρουμανίας, ψαλλόντων Χοζεβιτῶν μοναχῶν καί τῶν ἐξ Ἑλλάδος Νικολάου Μπούζα, Πρωτοψάλτου Ἁγίου Ἰωάννου Δερβενίου Κορινθίας, Διονυσίου Θανασούλη, Λαμπαδαρίου Ἱεροῦ Ναοῦ Φανερωμένης Χολαργοῦ, Πέτρου Σταύρου, Λαμπαδαρίου Ὑπαπαντῆς Καλαμάτας, Ἰωάννου Σταύρου, Πρωτοψάλτου Ἁγίου Δημητρίου Τριπόλεως, Χρήστου Σταύρου, Πρωτοψάλτου Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς.
Πρό τοῦ Κοινωνικοῦ τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέγνωσε τό κήρυγμα τοῦ Μακαριωτάτου περί τῆς ζωῆς καί δράσεως τῶν δύο τιμωμένων ἁγίων ὡς ἕπεται:
«Τῆς ψυχῆς τὴν ἀκρόπολιν, λογισμῶν οὐ κατέσεισαν, προσβολαὶ Μακάριε· σὺ γὰρ ἔπαλξιν, ὥσπερ τὴν σὴν προβαλλόμενος, στερέμνιον ἄσκησιν, διετήρησας σαυτόν, τοῦ δεινοῦ πολεμήτορος, ἀπαράτρωτον, ἀπήμαντον ὅλως, καὶ παρέστης, τῷ Δεσπότῃ τῶν ἁπάντων, νικητικῶς στεφανούμενος.
Ἀγαπητοί ἅγιοι Πατέρες καί Ἀδελφοί»,
Εὐλαβεῖς Χριστιανοί καί προσκυνηταί,
Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοῦ ἐν εἴδει περιστερᾶς καταβάντος ἐπί τόν ἐν Ἰορδάνῃ ὑπό Ἰωάννου βαπτισθέντα Ἰησοῦν, συνήγαγε πάντας ἡμᾶς ἐν τῇ μεγαλωνύμῳ Λαύρᾳ τοῦ Χοζεβᾶ, ἵνα ἑορτίως τιμήσωμεν τήν σεπτήν μνήμην τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου τοῦ καί ἀναβιώσαντος τήν ἐν αὐτῇ τῇ Λαύρᾳ στερέμνιον ἄσκησιν.
Κυριευθείς ὑπό θείου ἔρωτος ὁ μακάριος Γεώργιος ἀπεδήμησε ἐκ τῆς πατρῴας αὐτοῦ πατρίδος, τῶν Λευκάρων τῆς Κύπρου, εἰς τούς ἐρημικούς τόπους τῆς περιχώρου τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ, ἔνθα ὁ μέν Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἐκήρυττε βάπτισμα μετανοίας, ὁ δέ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός ὁ ἀγαπητός, εἰς Ὅν ηὐδόκησεν ὁ Θεός Πατήρ, ἐπειράζετο ἡμέρας τεσσαράκοντα ὑπό τοῦ σατανᾶ καί «ἦν μετά τῶν θηρίων καί οἱ ἄγγελοι διηκόνουν αὐτῷ», (Πρβλ. Μάρκ. 1,4-13).
Ἀκούων ὁ σοφός Γεώργιος εἰς τόν λόγον τοῦ Ἰησοῦ «ἐγώ εἰμι τό φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθών ἐμοί οὐ μη περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ’ ἕξει τό φῶς τῆς ζωῆς», (Ἰωάν. 8-12), ἀναζητεῖ οὐχί μόνον τήν ὁδόν ἀλλά καί τόν τρόπον τοῦ μή περιπατεῖν ἐν τῇ σκοτίᾳ. Διό ὁ θεομακάριστος Γεώργιος, ὡς λέγει ὁ ὑμνῳδός: «Λουόμενος δάκρυσιν οἰκείοις, ἰλύος τὴν σάρκα κοσμικῆς ἐκάθηρε καὶ ρεύμασιν, ὡς ποταμίοις τούτοις δέ, τὴν τῶν δαιμόνων σύρροιαν, ἀσκητικῶς κατεπόντισεν».
Τόν καταποντισμόν τῶν δαιμόνων ἐπέτυχεν ὁ ὅσιος Γεώργιος, προτρεπόμενος ὑπό τοῦ παραγγέλματος τοῦ θείου Παύλου λέγοντος: «ἀποθέσθαι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστροφὴν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον, τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, ἀνανεοῦσθαι δὲ τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν καὶ ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας». «Ὅσοι γάρ εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε», (Γαλ. 3,27).
Αὐτός οὗτος ἀκριβῶς ἦτο καί ὁ ἔντονος πόθος τοῦ παμμάκαρος Γεωργίου, ἀφ’ ἑνός μέν ἡ ἐν τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι τῷ οἰκοῦντι ἐν τῷ νοΐ ἡμῶν ἀνανέωσις: καί ἀφ’ ἑτέρου ἡ ἔνδυσις τοῦ καινοῦ (τοῦ καινούργιου) ἀνθρώπου, τοῦ κατά Θεόν κτισθέντος. Ἀξιοσημείωτος ἐν προκειμένῳ καί ἡ ἑρμηνεία τοῦ Μεγάλου Φωτίου: «Τόν Χριστόν καί τό Πνεῦμα οὐχ ὡς ἰμάτιον, ἔξωθεν περικείμενον περιβαλλόμεθα ἀλλ’ ὡς τήν καρδίαν καί τούς λογισμούς πληρούμενοί τε φωτός καί τό πρόσωπον χάριτος».
Τήν πληρότητα ταύτην τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔσχεν καί ὁ Πρωτομάρτυς Στέφανος, ὡς μαρτυρεῖ περί αὐτοῦ ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς: «ὑπάρχων δὲ πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, ἀτενίσας εἰς τὸν οὐρανὸν εἶδε δόξαν Θεοῦ καὶ ᾿Ιησοῦν ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ», (Πράξ. 7,55). Ὁμοίως δέ καί ὁ θεῖος Παῦλος κατά τήν μεταστροφήν αὐτοῦ λέγων: «Ἐγένετο δέ μοι πορευομένῳ καί ἐγγίζοντι τῇ Δαμασκῷ περί μεσημβρίας ἐξαίφνης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ περιεστράψαι φῶς ἱκανόν περί ἐμέ», (Πράξ. 22,6).
Ἡ τῶν μοναστῶν ἄσκησις εἰς οὐδέν ἄλλο ἀποσκοπεῖ, εἰ μή μόνον εἰς τήν ἀπόκτησιν τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διά τοῦ ὁποίου εἰσέρχεταί τις εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, περί τῆς ὁποίας, ὁ Κύριος, ἀναφερόμενος εἰς τόν Βαπτιστήν Ἰωάννην λέγει: «Ἀπό δέ τῶν ἡμερῶν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἕως ἄρτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν», (Ματθ. 11,12). Ἑρμηνεύων τόν λόγον τοῦτον ὁ Μέγας Βασίλειος λέγει: «Ὁ τῷ Πνεύματι ζέων, ὁ σφριγῶν πρός τάς πράξεις τῆς εὐσεβείας καί ἀκμάζων πρός πᾶσαν εὐτονίαν ἀγαθῶν ἔργων, τοῦτον βιαστήν τό Εὐαγγέλιον λέγει».
Τοιοῦτος «βιαστής» καί «ἅρπαξ» τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὑπῆρξεν καί ὁ θαυμαστός ὅσιος ἡμῶν Γεώργιος, ὡς λέγει καί ὁ ὑμνῳδός αὐτοῦ: «Ἅπασαν τρυφήν, τοῦ βίου κατέπτυσας, Πάτερ θεσπέσιε, διὰ τὴν οὐράνιον, τρυφὴν καὶ δόξαν· σκληραγωγίᾳ γάρ, σὺ τῶν παθῶν ἐσπούδασας, σβέσαι τὴν κάμινον, καὶ πολλοῖς σου, δάκρυσι Γεώργιε, Μοναζόντων σεμνὸν ἐγκαλλώπισμα», «ὅθεν πᾶσιν δίδου τοῖς τιμῶσι σε, φωτισμόν καί τῶν θείων τήν μέθεξιν».
Τόν φωτισμόν τοῦτον καί τῶν θείων τήν μέθεξιν παρέχει ἡμῖν ἡ εὐωδία τῶν σωζομένων αὐτοῦ ἱερῶν λειψάνων, ὡς καί ὁ παρακείμενος τόπος ὑπνώσεως αὐτοῦ, τοὐτέστιν ὁ τάφος αὐτοῦ. Αὐτό τοῦτο τό γεγονός ἀποδεικνύει περιτράνως τόν σκοπόν τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ μυστηρίου δηλονότι τῆς θείας οἰκονομίας, τό ὁποῖον ἐτελεσιουργήθη ἀφράστως ἐν τῇ παρθένῳ Μαρίᾳ, ὡς διατυπώνει ἐναργέστατα τοῦτο ὁ ὑμνῳδός λέγων: «Ὅλον με Θεός, θεῶσαι βουλόμενος, ὅλος ἑνοῦταί σοι, καὶ τὸ ἀκατάληπτον, καινοτομεῖται πᾶσι Μυστήριον· τίκτεις Παρθένος ἄφθορος, καὶ σὰρξ ὁρᾶται Θεός· ὃν τιμῶντες, σὲ νῦν μακαρίζομεν, Μαριὰμ ὡς αὐτὴ προεφήτευσας».
Τό ἀκατάληπτον ὄντως καινοτομηθέν Μυστήριον τῆς ἑνώσεως, δηλονότι τοῦ Θεοῦ μέ τόν ἄνθρωπον εὐαγγελίζεται ἡ ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία διά τῶν ἁγίων αὐτῆς καί δή διά τῶν ἀσκητῶν τῆς ἐρήμου, ὡς διά τοῦ σήμερον τιμωμένου Ὁσίου Γεωργίου μετά τῶν συνασκητῶν ὁσίων τῆς Λαύρας τοῦ Χοζεβᾶ Ἰωάννου καί Ἰωάννου τοῦ νέου ἐκ Ρουμανίας.
Διό καί ἡμεῖς ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀκούσωμεν τῆς φωνῆς τῶν τεθεωμένων ἁγίων, τῶν ὁποίων τήν μνήμην τελοῦμεν ἐν τῇ ἱερᾶ ταύτῃ Λαύρᾳ καί λεγόντων: «ἦλθεν ὁ φωτισμός, ἡ λύτρωσις ἐφάνη, ἐν Ἰορδάνῃ· δεῦτε συνέλθωμεν ρυφθῆναι φαιδρῶς συνεορτάζοντες». Ἀμήν. Ἔτη πολλά, εὐλογημένα, σωτηριώδη καί εἰρηνικά».
Τῆς ἀγρυπνίας μετεῖχε ἱκανός ἀριθμός πιστῶν, μοναχῶν καί μοναζουσῶν παρά τά αὐστηρά μέτρα ἀσφαλείας τῆς Ἰσραηλινῆς Ἀστυνομίας.
Μετά τήν Ἀπόλυσιν τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Ἡγούμενος καί ἀνακαινιστής τῆς Μονῆς παρέθεσε μοναστηριακήν τράπεζαν.
