Χαλκίδος Χρυσόστομος: Οι Ενορίες της υπαίθρου αδειάζουν – Συνέντευξη στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”
«Μέσα στον θόρυβο των όπλων, η Εκκλησία καλείται να υψώνει φωνή ειρήνης, να σταθεί δίπλα στα θύματα, στα παιδιά, στους πρόσφυγες και στους πονεμένους, και να θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν γεννιέται από την επιβολή, αλλά από την αγάπη, τη συγχώρηση και τον σεβασμό στον άλλον. Ο λόγος της Εκκλησίας είναι ο λόγος του […]
«Μέσα στον θόρυβο των όπλων, η Εκκλησία καλείται να υψώνει φωνή ειρήνης, να σταθεί δίπλα στα θύματα, στα παιδιά, στους πρόσφυγες και στους πονεμένους, και να θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν γεννιέται από την επιβολή, αλλά από την αγάπη, τη συγχώρηση και τον σεβασμό στον άλλον. Ο λόγος της Εκκλησίας είναι ο λόγος του Ευαγγελίου: «μακάριοι οι ειρηνοποιοί». Ένας λόγος που δεν σταματά στην καταγγελία του κακού, αλλά καλεί σε μετάνοια, συμφιλίωση και ελπίδα, ώστε ο κόσμος να μπορέσει να βρει δρόμους ζωής και όχι θανάτου. Το ζήτημα είναι ποιός θέλει πραγματικά να ακούσει αυτόν τον Λόγο και να τον κρατήσει με υπομονή στην καρδιά του, ώστε να καρποφορήσει την ειρήνη!». Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Χαλκίδος, Ιστιαίας και Βορείων Σποράδων κ. Χρυσόστομος, ο οποίος παραχώρησε Συνένταυξη στην «Κιβωτό της Ορθοδοξίας».
Ο κ. Χρυσόστομος υπογραμμίζει τις όποιες δυσκολίες του Ποιμαντικού έργο της τοπικής εκκλησίας, κυρίως στην ύπαιθρο και κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην καλλιέργεια του ορθοδόξου φρονήματος ως βίωμα μεταξύ των πιστών, κυρίως δε και ανάμεσα στους νέους, οι οποίοι αποτελούν και την ουσιαστική και αληθινή ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
-«Κ.τ.Ο.»: Πείτε μας δυο λόγια για τις μεγαλύτερες δυσκολίες που συναντάτε ποιμαντικά στην περιοχή Σας.
-κ. Χρυσόστομος: Πριν απαντήσω στο ερώτημά σας, θεωρώ απαραίτητο να ορίσουμε πρώτον τί σημαίνει ποιμαντική και δεύτερον ποια είναι τα τοπικά όρια της Ιεράς μας Μητροπόλεως.
Εντελώς περιληπτικά θα περιγράψω το ποιμαντικό έργο σαν μια ανύστακτη και πολυδιάστατη φροντίδα των Κληρικών για την ψυχή και την ζωή των ανθρώπων, που κατοικούν και δραστηριοποιούνται εντός των ορίων της Τοπικής μας Εκκλησίας, οπότε είναι η ώρα να αναφέρω πως η Ιερά Μητρόπολίς μας περιλαμβάνει την περιοχή της Χαλκίδος, την Κεντρική και Βόρειο Εύβοια, καθώς και τα νησιά των Βορείων Σποράδων, δηλαδή: Σκιάθο, Σκόπελο και Αλόννησο.
Η κάθε περιοχή έχει τα δικά της θέματα, ωστόσο υπάρχουν και τα κοινά ζητήματα.
Χωρίς να υποτιμούμε τα εμπόδια, τα προσκόμματα και τις δυσκολίες, που ο αντίδικός μας πολυμήχανος διάβολος προκαλεί, προκειμένου να ακυρώσει το έργο του Χριστού, ως μεγαλύτερες δυσκολίες, όπως ζητείτε στο ερώτημά σας, θα μπορούσα να αναφέρω μερικά: Οι Ενορίες της υπαίθρου, κωμοπόλεων και χωριών αδειάζουν από ανθρώπους! Είναι σε όλους γνωστό το γενικό πρόβλημα της Πατρίδος μας, που ακούει στο όνομα «δημογραφικό» και έχει καταστροφικές συνέπειες.
Άλλο πρόβλημά μας είναι η φτώχεια! Η Εύβοια έχει υποστεί συνεχώς τις τελευταίες δεκαετίες καταστροφικές πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμούς. Αυτά τα γεγονότα σε συνδυασμό με το κλείσιμο εργοστασίων και μεγάλων βιομηχανιών, την έλλειψη υποδομών και την γενικότερη διαχρονική αδιαφορία της Πολιτείας, δημιουργούν δυσμενείς συνθήκες επιβιώσεως, με αποτέλεσμα και οι λίγοι κάτοικοι που απομένουν να μετακινούνται από την ύπαιθρο στο Κέντρο.
Η εκκοσμίκευση, ακόμη, που ενισχύεται και από τον τουρισμό, μιας και ο καλός Θεός μας, προνομιακά, μας προικοδότησε με πολλές φυσικές ομορφιές, απομακρύνει από τις πνευματικές αναζητήσεις και δημιουργεί επικίνδυνο εφησυχασμό στα της ψυχής και έναγχο κυνηγητό υλικών αγαθών.
Σ’αυτές τις δυσκολίες αγωνιζόμαστε με την φιλότιμη προσφορά των Κληρικών και λαϊκών συνεργατών μας να ανταποκρινόμαστε και φυσικά λίγο μας ικανοποιεί το γεγονός ότι γεμίζουν, και όντως γεμίζουν, οι Εκκλησίες μας, αφού δεν είναι λίγοι όσοι αδιαφορούν και δεν προσέρχονται…
-«Κ.τ.Ο.»: Σήμερα, γίνεται μεγάλη κουβέντα για την «παγκοσμιοποίηση». Θεωρείτε πως ένας τέτοιος κίνδυνος είναι υπαρκτός, μέσα από την άσκηση του ιεραποστολικού έργου;
-κ. Χρυσόστομος Συνειδητοποιώ, ότι σεις πρώτος αναφέρεσθε σε ενδεχόμενο κίνδυνο, όταν ρωτάτε για την παγκοσμιοποίηση. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας ουδέποτε αρνήθηκε ή φοβήθηκε τα ανοίγματα. Ως σώμα Χριστού, επιθυμεί όλοι οι άνθρωποι να έλθουν εις επίγνωσιν αληθείας. Πώς, όμως, θα γνωρίσουν, εάν δεν έλθουν σε επαφή και δεν ακούσουν;
Το πρόβλημα αρχίζει από τότε που εμείς αγνοούμε την ορθόδοξη Πίστη μας και, εν πολλοίς, δεν έχουμε και ορθόδοξο, εκκλησιαστικό θα έλεγα βίωμα, που θα μπορούσε να προσελκύσει στην οδό της σωτηρίας. Αντιθέτως, μάλιστα, συχνά διακατεχόμαστε και από συμπλέγματα μειονεξίας, που μας στερούν την διάθεση ομολογίας, περί της εν ημίν ελπίδος (Α΄ Πέτρ. γ΄ 15), για να μην πω και το χειρότερο, ότι αποδεχόμαστε άκριτα κάθε τι ξένο, γιατί διαφημίζεται ως προοδευτικό…..
Και, βέβαια, όλο και περισσότεροι, βλέποντες και συνιέντες, ανησυχούν για θέματα που έχουν να κάνουν με τα ατομικά δικαιώματα και την ελευθερία των ανθρώπων, τον έλεγχο όλων για τα πάντα, την βίαιη επιβολή πραγμάτων, από κέντρα γνωστά; άγνωστα;
Και ασφαλώς δεν μπορεί να μείνει ασχολίαστο το γεγονός ότι οι Κυβερνήσεις Κρατών που συγκροτούν αυτήν την παγκόσμια κοινότητα, όχι μόνον δεν καλλιεργούν την κοινωνία, μεταξύ των λαών τους, αλλά αδιαφορούν για τους μικρότερους και αδύναμους και προάγουν εγωιστικά και αδιάντροπα μόνον τα δικά τους συμφέροντα, κλείνοντας τα μάτια στις κραυγαλέες αδικίες και συμφωνίες σκοτεινές. Μέσα βέβαια σε αυτήν την κατάσταση, που περισσότερο διαχειρίζεται ο άρχων του κόσμου τούτου (Ιωάν. 16, 11) η Αγία μας Εκκλησία, γνωρίζει εμπειρικά ότι, μείζων ο εν ημίν (Α΄ Ιωάν. 4, 4) καταθέτει, με χαρούμενη ελπίδα και θάρρος, όσο μπορεί να ακουσθεί, την μαρτυρία Της, το Ευαγγέλιό Της, ενώ πλουτίζει διαρκώς με μάρτυρες και ομολογητές! Οι μάρτυρες και οι ομολογητές συχνότατα υπογράφουν με το αίμα τους την ομολογία και την μαρτυρία τους. Οι διώξεις εναντίον των Χριστιανών δεν φαίνεται να αγγίζουν και να συγκινούν εκείνους, που θέλουν να φαίνονται ως υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων!
-«Κ.τ.Ο.»: Τι περιλαμβάνει η ποιμαντική φροντίδα της Μητροπόλεώς Σας για τους νέους;
-κ. Χρυσόστομος Η εγκάρδια αγάπη μας και η θερμή προσευχή μας είναι η πρώτη και δυνατότερη προσφορά!
Η αγάπη και η προσευχή μας είναι και η βάση της όποιας άλλης προσφοράς. Η αγάπη, πάντα εφευρετική, εμπνέει και η προσευχή δίνει ποιότητα, που δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Μέσα από συγκεκριμμένες δράσεις συμπαριστάμεθα στην οικογένεια και την στηρίζουμε ηθικά και υλικά. Συνεργαζόμαστε στο μέτρο του δυνατού με τα Σχολεία, ενώ, στο Πολιτιστικό-Πνευματικό Κέντρο της Μητροπόλεως, αλλά και σε κάθε Ενορία, λειτουργούμε νεανικές-κατηχητικές συντροφιές, χορωδίες, ορχήστρες, χορευτικά τμήματα, ενώ πραγματοποιούμε διαλέξεις και ποικίλες δραστηριότητες. Η λειτουργία των Κατασκηνώσεών μας, όπου συμμετέχουν δωρεάν περί τα 800 παιδιά, νομίζω πως αξίζει μια ιδιαίτερη αναφορά. Παρέχει η Εκκλησία και πολλά οικονομικά βοηθήματα και υποτροφίες σε σπουδαστές και φοιτητές εντός και εκτός Ελλάδος.
-«Κ.τ.Ο.»: Σε έναν κόσμο που φλέγεται σήμερα από πολέμους και αιματοχυσίες, η Εκκλησία έχει ουσιαστικό λόγο και ποιος είναι αυτός;
-κ. Χρυσόστομος Σε έναν κόσμο που φλέγεται από πολέμους και αιματοχυσίες, η Εκκλησία, ως Σώμα Χριστού και αγαπητική κοινωνία, όχι μόνο έχει λόγο, αλλά έχει λόγο αναγκαίο. Ο λόγος της δεν είναι πολιτικός ούτε ιδεολογικός· είναι προφητικός και θεραπευτικός. Η Εκκλησία υπενθυμίζει ότι κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και ότι καμμία βία δεν μπορεί να δικαιωθεί ως λύση.
Μέσα στον θόρυβο των όπλων, η Εκκλησία καλείται να υψώνει φωνή ειρήνης, να σταθεί δίπλα στα θύματα, στα παιδιά, στους πρόσφυγες και στους πονεμένους, και να θυμίζει ότι η αληθινή δύναμη δεν γεννιέται από την επιβολή, αλλά από την αγάπη, τη συγχώρηση και τον σεβασμό στον άλλον.
Ο λόγος της Εκκλησίας είναι ο λόγος του Ευαγγελίου: «μακάριοι οι ειρηνοποιοί». Ένας λόγος που δεν σταματά στην καταγγελία του κακού, αλλά καλεί σε μετάνοια, συμφιλίωση και ελπίδα, ώστε ο κόσμος να μπορέσει να βρει δρόμους ζωής και όχι θανάτου. Το ζήτημα είναι ποιός θέλει πραγματικά να ακούσει αυτόν τον Λόγο και να τον κρατήσει με υπομονή στην καρδιά του, ώστε να καρποφορήσει την ειρήνη!
-«Κ.τ.Ο.»: Πώς είναι το καθημερινό πρόγραμμα ενός Επισκόπου; Υπάρχουν στιγμές αδυναμίας, μοναξιάς ή και απογοήτευσης;
-κ. Χρυσόστομος Το καθημερινό πρόγραμμα ενός Επισκόπου είναι πολυσύνθετο και απαιτητικό. Ξεκινά και τελειώνει με προσευχή, και ανάμεσα σε αυτές εναλλάσσονται η Θεία Λειτουργία, η ποιμαντική μέριμνα, οι συναντήσεις με κληρικούς και λαϊκούς, η διοικητική ευθύνη, αλλά και η παρουσία του στις χαρές και στις δοκιμασίες του λαού του Θεού. Πρόκειται για μία διακονία συνεχής, που δεν γνωρίζει ωράρια και αναπαύσεις.
Και βεβαίως, όπως κάθε άνθρωπος, έτσι και ο Επίσκοπος βιώνει στιγμές αδυναμίας, μοναξιάς ή και απογοήτευσης. Όμως αυτές οι στιγμές δεν αποτελούν ένδειξη αποτυχίας, αλλά μαρτυρία της ανθρώπινης φύσης. Το βάρος της ευθύνης, η μέριμνα για όλους και συχνά η έλλειψη κατανόησης μπορούν να δοκιμάσουν την καρδιά του ποιμένος.
Εκεί ακριβώς αναδεικνύεται ο ρόλος της προσευχής, της εμπιστοσύνης στο θέλημα του Θεού και της χάριτος που ενισχύει και ανακαινίζει. Ο Επίσκοπος καλείται να μετατρέπει την αδυναμία σε ταπείνωση, τη μοναξιά σε κοινωνία με τον Θεό και την απογοήτευση σε ελπίδα, συνεχίζοντας τη διακονία του με πίστη και αγάπη.
-«Κ.τ.Ο.»: Ποιο είναι το μήνυμά Σας σε όσους διαβάζουν αυτή την ώρα τη συνέντευξή μας;
-κ. Χρυσόστομος Το μήνυμά μου προς όσους διαβάζουν αυτή την ώρα τη συνέντευξη είναι να μην χάνουν την ελπίδα και να μην φοβούνται να αγαπούν. Σε έναν κόσμο που συχνά κουράζει, πληγώνει και απογοητεύει, η πίστη και η εμπιστοσύνη στον Θεό και η αλληλεγγύη στον άνθρωπο παραμένουν ασφαλή στηρίγματα.
Η Εκκλησία είναι εργαστήριο τελειότητας, χώρος θεραπείας και αγώνα· και ο καθένας μας, από τη θέση που βρίσκεται, μπορεί να συμβάλει με ταπείνωση, αλήθεια και αγάπη. Ας επιλέξουμε τον δρόμο του διαλόγου, της συγχώρησης και της ευθύνης, κρατώντας ζωντανή την ελπίδα που γεννά η Ανάσταση.
ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΧΑΛΚΙΔΟΣ Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ:
Ο Σεβ. Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Τριανταφύλλου), γεννήθηκε στο Βασιλικό Χαλκίδος το 1957. Σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1981.
Το 1979 διορίσθηκε Γραμματεύς της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος, ενώ υπηρέτησε και ως λαϊκός Ιεροκήρυξ της Ιεράς Μητροπόλεως από το έτος αυτό έως της χειροτονίας του.
Εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου ΑΡΜΑ Φύλλων Χαλκίδος και χειροτονήθηκε Διάκονος και Πρεσβύτερος στον Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Χαλκίδος από τον Προκάτοχο και Γέροντά του, μακαριστό Μητροπολίτη Χαλκίδος κυρό Χρυσόστομο Α΄ (Βέργη) το 1983.
Υπηρέτησε ως Ιεροκήρυξ και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Χαλκίδος και ανέπτυξε ιεραποστολική δραστηριότητα σε όλη την έκταση της Τοπικής μας Εκκλησίας.
Διηκόνησε ιδιαιτέρως τον τομέα της Νεότητος μέσα από την Κατηχητική κίνηση της Ιεράς Μητροπόλεως, τη σχέση με τους μαθητές των Σχολείων, ενώ ιδιαίτερη υπήρξε η μέριμνά του για τους υποψήφιους Κληρικούς, πολλούς από τους οποίους εισήγαγε στην Ιερωσύνη. Ακόμη, καλλιέργησε με ιδιαίτερη φροντίδα και γνήσιο εκκλησιαστικό πνεύμα τον τομέα της Ιεράς Εξομολογήσεως.
Το 1988 έλαβε δίπλωμα ειδίκευσης (Master) στον Τομέα Λατρείας, Αρχαιολογίας και Τέχνης (γνωστικό αντικείμενο Λειτουργική) της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Μητροπολίτης Χαλκίδος εξελέγη την 14η Δεκεμβρίου 2001 και ενθρονίστηκε την 12η Ιανουαρίου 2002.
