Οι ακέραιες περιστερές της αυλής μου
Περιστερά, περιστέρι, πεζούνι κτλ Ένα κοινό πουλί, γνωστό, άφθονο στον τόπο μας, ωραίο και στο πιάτο μας. Ωστόσο, μέσα μου πολλά αναταράχθηκαν, όταν και πάλι απρόσμενα έγινα μάρτυρας ενός μοναδικού θεάματος.
Γιώργου Κυπριανού
Κάθομαι στον κήπο του σπιτιού μου, ανέμελα, ακούγοντας κάτι για πνευματική πατρότητα, φροντίδα, έγνοια, αγάπη κτλ. Μπροστά μου τα κυπαρίσσια της αυλής. Ησυχία και δροσιά. Ξαφνικά, βλέπω ένα περιστέρι να πετά χαμηλά προς το απέναντί μου κυπαρίσσι, κρατώντας στο ράμφος του κάτι σαν μικρό ξυλάκι. Με περιέργεια παρατηρώ τις κινήσεις του.
Με προσοχή εισέρχεται σε μια οπή των φυλλωμάτων, όπου βρισκόταν άλλο περιστέρι ή περιστέρα, εναποθέτει το ξυλάκι χαμηλά, μένει λίγα δευτερόλεπτα και ξαναφεύγει, για να ξαναγυρίσει με ακόμα ένα αντίστοιχου μεγέθους ξυλάκι, και όλη η ιστορία ξανά και ξανά.
Στην πορεία κατάλαβα, ότι το περιστέρι μέσα στα φυλλώματα, τακτοποιούσε την φωλιά του ζεύγους, μιας και μόλις είχαν εκκολαφθεί τα νεογέννητά τους. Ένα απίστευτο αίσθημα αρμονίας και κατάνυξης με κατέλαβε, συνειδητοποιώντας ότι αυτές οι χαμηλές πτήσεις, ήταν πτήσεις φροντίδας και δημιουργικότητας. Διότι, το περιστέρι είχε την ευθύνη να στεγάσει την μικρή του οικογένεια και να φροντίσει να ήταν στέρεη η φωλιά. Από την άλλη, το περιστέρι «μάνα» φρόντιζε τα νεογέννητα με προσοχή και ηρεμία.
Το πλέον θαυμαστό όλων; Ούτε το περιστέρι «προμηθευτής» έλεγχε το περιστέρι «τροφό» για το design και την ορθότητα της τοποθέτησης των υλικών στη φωλιά, αλλά ούτε το περιστέρι «τροφός» έκρινε και έλεγχε το περιστέρι «προμηθευτή» για την ποιότητα και τις αναλογίες των υλικών που έφερνε.
Μεταφράστε το και μεταφέρετέ το σε ανθρώπινα δεδομένα, και σκεφτείτε αυτή η διαδικασία να γινόταν από ανθρώπους. Ο άνδρας να επιλέγει μόνος του τα υλικά και η γυναίκα να επιλέγει μόνη της τη διαρρύθμιση. Ούτε κατά διάνοια!!!
Από την άλλη, θαύμασα την ενστικτώδη ευφυΐα της κτίσης και των κτισμάτων. Θαύμασα τη σοφία του Κτίστη και των έργων του Του. Διότι, πώς ήξερε ο «προμηθευτής» τι είδους και τι μεγέθους υλικό ήταν κατάλληλο για το σκοπό του; Πώς ήξερε η «τροφός» για το πώς έπρεπε να φτιάξει τη φωλιά για το καλύτερο των παιδιών τους;
Με αυτές τις σκέψεις αποχώρησα από την αυλή, φοβούμενος μην χαλάσω την οικογενειακή τους γαλήνη και εργασία. Θαυμάζοντας τα μεγαλεία του Θεού και οικτίροντας τα πάθη και τους εγωισμούς των ανθρώπων. Απορώντας για τη “σύμπτωση” του θεάματος, με την ακρόαση λόγων περί πνευματικής πατρότητας.
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
