Η παραβολή του Σπορέως: Έξοδος προς τον κόσμο
Στην τόσο παραστατική Παραβολή του Σπορέως εξέρχεται ο γεωργός – Χριστός στο χωράφι του, γιατί έφτασε ο καιρός της σποράς.
π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους
Το ίδιο κάνουν και όλοι οι γεωργοί αυτή την εποχή. Αφήνουν την ξεκούραση του σπιτιού και υποβάλλονται στους κόπους που συνεπάγεται η ιδιότητα τους. Γιατί, για να καρπίσει το χωράφι και να φτάσουν στη συγκομιδή χρειάζεται εργασία πολλή: Καλλιέργεια του χωραφιού, σπορά, καταπολέμηση των ζιζανίων, λίπανση, πότισμα. Δεν φτάνει κανείς τόσο εύκολα στην ευλογημένη ώρα του θερισμού
Από την ερμηνεία της Παραβολής μαθαίνουμε ότι σπόρος είναι ο λόγος του Θεού, χωράφι οι ανθρώπινες καρδίες και γεωργός ο Χριστός και οι συνεχιστές του έργου του σε κάθε εποχή: Οι Απόστολοι, οι Κληρικοί, κάθε αναγεννημένος χριστιανός. Προς όλους αυτούς απευθύνθηκε η εντολή του Χριστού «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη…». Όλοι κληθήκαμε σε μια πορεία, σε μια έξοδο με προοπτική τη μετάδοση του λόγου του Θεού, τη διδασκαλία του Ευαγγελίου και της Αλήθειας πάρα πέρα. Προς όλο τον κόσμο, σε όλους τους γνωστούς, προς όλους τους συμπολίτες μας σε κάθε μέλος της οικογένειάς μας, αρχίζοντας από τον εαυτό μας.
Η μετάδοση του λόγου του Θεού είναι ιδιαίτερα απαραίτητη στην εποχή μας. Γιατί, παρ’ όλο που έχουμε μια κληρονομιά δυο χιλιάδων χρόνων Χριστιανικής ζωής, εμείς οι χριστιανοί πολλές φορές δεν διαφέρουμε από τις χαλικόπετρες της θάλασσας. Αιώνες κολυμπούν στο νερό οι χαλικόπετρες του ωκεανού, κι όμως εσωτερικά παραμένουν άνυδρες και στεγνές. Γιατί δεν επιτρέπουν στο νερό να εισχωρήσει στο εσωτερικό τους. Έτσι και πολλοί «χριστιανοί» δεν γεύτηκαν ακόμη τους γλυκούς χυμούς του Ευαγγελικού λόγου και δεν άγγιξε την καρδιά τους η Χριστιανική διδασκαλία. Η διαπίστωση αυτή καθορίζει και το χρέος μας. Έχουμε χρέος ευαγγελισμού των ψυχών, μετάδοσης του λόγου του Θεού, προβολής της ευαγγελικής αλήθειας. Να γίνουμε γεωργοί στο γεώργιο του Κυρίου.
Μην προφασιστούμε πως αυτό είναι έργο των κληρικών. Θάταν απόσειση ευθυνών. Οι κληρικοί, σίγουρα, έχουν την πρώτη ευθύνη. Όμως και κάθε αναγεννημένος χριστιανός, που γεύτηκε τη χαρά της «εν Χριστώ ζωής», που συναρπάστηκε από «θείον έρωτα», έχει χρέος να δώσει το μήνυμα πάρα πέρα. Να γίνει διαπρύσιος κήρυκας του Ευαγγελίου. Να φανερώσει το φως. Να προβάλει τον θησαυρό. Να μιλήσει στο σύντροφο της ζωής του, στα παιδιά, στους γονείς, στα αδέλφια, στην οικογένεια, στους φίλους, στους συνάδελφους, στο περιβάλλον, για τον Χριστό, το Ευαγγέλιο, την Αλήθεια. Κι αν δεν μπορεί
ο ίδιος να τους εκφράσει αυτά που νιώθει, ας τους οδηγήσει στην Εκκλησία. Αρκεί να τους επαναλάβει αυτό που άκουσε: «Έρχου και ίδε». Κι αν δεν μπορεί να τους περιγράψει την χαρά της κατά Χριστόν ζωής, ας τους δείξει το εξομολογητήριο και τον πνευματικό. Κι αν δεν μπορεί να τους μιλήσει πειστικά για το Θεό, ας μιλήσει γι’ αυτούς στο Θεό.
Αυτή η έξοδος και πορεία προς συνάντηση του αδελφού μας, για ευαγγελισμό των ψυχών, είναι χρέος και αποστολή μας. Όπως ο γεωργός Χριστός, «εξήλθε του σπείραι τον σπόρον αυτού», αφήνοντας τη θεϊκή του δόξα και γενόμενος ένα με μας, έτσι κι εμείς θα πρέπει να αφήσουμε για λίγο τον εαυτό μας, την άνεση του σπιτιού μας, και να εξέλθουμε προς συνάντηση του αδελφού μας. Πολλοί σήμερα «πεινούν και διψούν» για τον λόγο του Θεού. Πολλοί περιμένουν με αγωνία να τους μεταφέρουμε την παρήγορη πρόσκληση του Χριστού «δεύτε προς με πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι, καγώ αναπαύσω υμάς».
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
