Καισαριανής Δανιήλ: «Εδίψησέ σε η ψυχή μου»
Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καισαριανής, Βύρωνος και Υμηττού κ. Δανιήλ στην “Κιβωτό της Ορθοδοξίας”
Θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τα πνευματικά μηνύματα από τον θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, ειδικά από τους Ψαλμούς και συγκεκριμένα από τον Ψαλμό ξβ΄ (62). Η δίψα της ψυχής είναι μια αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Η ανθρώπινη ψυχή, είναι ο μεγάλος διψασμένος. Τα φυτά ποτίζονται με λίγο νερό, τα ζώα ξεδιψούν στις πηγές· Η ανθρώπινη ψυχή όμως; Το «διψήσει και πάλι» του Κυρίου μας, εκφράζει την κατάστασή της (Ιωάννου δ΄, 14). Ο κόσμος με τις χαρές, τις ψυχαγωγίες και τις πολλες ανέσεις του δεν βρίσκει αυτό που ξεδιψά την ανθρώπινη ψυχή. Ο άνθρωπος διψά γιατί ο κόσμος γύρω μας, είναι μια «γη έρημος, ξηρά και άνυδρος». Η ανθρώπινη ψυχή διψά για Θεό. Τίποτα άλλο και τίποτα λιγότερο, δεν μπορεί να την ξεδιψάσει. Ο μέθυσος, ο ακόλαστος, ο φιλάργυρος, ο ναρκομανής, ο φιλόδοξος, ο κλεπτομανής, ο χαρτοπαίκτης, όλοι τους στο βάθος τους διψούν για ατελεύτητο ξεδιψασμό μέχρις τελικά να στραφούν στον Χριστό Αυτοί όλοι που «εγκατέλειψαν την πηγή των ζώντων υδάτων και έσκαψαν εις εαυτούς λάκκους» (Ιερεμίας β΄, 13), δεν βρήκαν, δεν κατάφεραν να βρούν ξεδιψασμό. Όταν αναφερόμαστε στον Θεό, τι εννοούμε; Σε τι αναλύεται τούτο το «Θεέ, σε διψά η ψυχή μου» (Ψαλμός ξβ΄, 1); Ο ίδιος ο Δαβίδ, μας το αναλύει:
α. Διψά για προσωπική (επι)κοινωνία με τον Θεό: Η ανθρώπινη ψυχή ατενίζει στο πρόσωπο τον Θεό. «Ούτως εν τω αγίω ώφθην σοι του ιδείν την δύναμίν σου και την δόξαν σου» (Ψαλμός ξβ΄, 2), βεβαιώνει ο Δαβίδ. «Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν, βεβαίωσε ο Κύριος, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθαίου ε΄, 8).
β΄. Διψά τη συμπόρευση με τον Θεό. «Εκολλήθη η ψυχή μου οπίσω σου, εμού δε αντελάβετο η δεξιά σου» (Ψαλμός ξβ΄, 8). Έπειτα χριστιανική ζωή τι άλλο είναι από το «συ ακολούθει μοί» (Ιωάννης κα΄, 22). Συμπόρευση με τον Θεό παντού και πάντοτε, ιδιαίτερα όταν και ο στενότερος οικείος δεν συμπορεύεται πιά μαζί μας.
γ. Δίψα τη βοήθεια του Θεού. «Ότι εγενήθης βοηθός μου, και εν τη σκέπη των πτερύγων σου αγαλλιάσομαι» (Ψαλμός ξβ΄, 7). Σημείο επίκαιρο για μας, που απλώνουμε την ελπίδα μας στα πρόσκαιρα και εφήμερα, σε πρόσωπα και σε πράγματα. Πότε στραφήμαμε αληθινά προς τον Κύριό μας και ομολογήσαμε «και εν τη σκέπη των πτερύγων σου αγαλλιάσομαι» (Ψαλμός κβ΄, 7). Είναι Αυτός ικανός, να «πληρώσει πάσαν χρείαν ημών» (Φιλιππησίους δ΄, 19).
δ΄. Διψά τον χορτασμό του Θεού. «Ως εκ στέατος και πιότητος εμπλησθείη η ψυχή μου» (Ψαλμός ξβ΄, 6). Οι άνθρωποι μας χορταίνουν συχνά απογοήτευση και δυσάρεστες εκπλήξεις. Ο Κύριος μας χορταίνει «ως από πάχους και μυελού» (Ησαΐας κε΄, 6). Είναι Αυτός που μας «χαρίζει πάντα τα προς ζωήν και ευσέβειαν» (Β΄ Πέτρου α΄, 3) και κοντά Του «το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλμός κβ΄, 5).
ε. Για το έλεος του Θεού. «Ότι κρείσσον το έλεός σου υπέρ ζωάς» (Ψαλμός ξβ΄, 4). Καλύτερο, γιατί αυτό πρόσφερε στον άνθρωπο την αληθινή και αιώνια ζωή. Αυτός «κατά το αυτού έλεος έσωσεν ημάς» (Προς Τίτον γ΄, 5). «Κατά το πολύ αυτού έλεος αναγέννησεν ημάς» (Α΄ Πέτρου α΄, 3). Ο Χριστός και το έργο Του το εξιλαστήριο για μας, είναι η έκφραση του ελέους του Θεού για μας. Στον Προφήτη Ζαχαρία (ιγ΄, 1), διαβάζουμε για την «Εν τη ημέρα εκείνη έσται πας τόπος διανοιγόμενος … εις την μετακίνησιν και εις τον χωρισμόν»- (Εκείνη την ημέρα θα ανοιχτεί πηγή για να καθαρίζονται …από την αμαρτίας του και την ακαθαρσία τους»). Η προσφορά του Θεού είναι πηγή που καθαρίζει. Έτσι που κι αν «πάντες» ανταποκριθούν στην πρόσκληση «έλθετε πάντες» (Ματθαίου ια΄, 28) και πάλι η πηγή να μένει υπέροχα πλούσια και παντοτινά ακένωτη. Πλούσια σαν τον πατρικό και στοργικό Θεό. Η πηγή αυτή άνοιξε «Εν τη ημέρα εκείνη». Την ημέρα που «εξεκέντησαν» τον Υιόν του Θεού (βλ. Ζαχαρία ιβ΄, 8-12). Εκείνη την ημέρα του ένδοξου «τετέλεσται» και του ταυτόχρονου σχισίματος του «καταπετάσματος» (Ιωάννου ιθ΄, 30, Ματθαίου κζ΄, 51). Πριν απ’ αυτή κι έξω από το Σταυρό του Χριστού, σωτηρία δεν υπάρχει. Πηγή αναβρύει ύδωρ από τη λογχισμένη πλευρά του Χριστού. Η πρόσκληση «εάν τις διψά» (Ιωάννης ζ΄, 37), συναντιέται με τον Εσταυρωμένο Χριστό του Γολγοθά. Ο Θεός καλεί «αντλήσατε ύδωρ μετ’ ευφροσύνης εκ των πηγών του σωτηρίου» (Ησαΐας ιβ΄, 3). Σ᾽ αυτή την πηγή αποπλένεται η ενοχή κι η ακαθαρσία της αμαρτίας μας.
