ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Η Θεία Κοινωνία

• Δόγμα
• 18 Μαρτίου 2026
• 19:15

Μια φορά είχα πάει για Θεία Λει­τουρ­γία σε ένα Κελ­λί. Ήμουν κου­ρα­σμέ­νος και τα­λαι­πω­ρη­μέ­νος· ήμουν και νη­στι­κός, επει­δή θα Κοι­νω­νού­σα. Εκεί δεν εί­χαν φω­τιά και σε όλη την Ακο­λου­θία έτρε­μα από το κρύο. Μό­λις όμως Κοι­νώ­νη­σα, ένιω­σα να δια­περ­νά όλο μου το σώμα μια θέρ­μη. Όπως όταν ανά­βεις κάτι ηλε­κτρι­κές σό­μπες με σπεί­ρες, το ρεύ­μα […]

Μια φορά είχα πάει για Θεία Λει­τουρ­γία σε ένα Κελ­λί. Ήμουν κου­ρα­σμέ­νος και τα­λαι­πω­ρη­μέ­νος· ήμουν και νη­στι­κός, επει­δή θα Κοι­νω­νού­σα. Εκεί δεν εί­χαν φω­τιά και σε όλη την Ακο­λου­θία έτρε­μα από το κρύο. Μό­λις όμως Κοι­νώ­νη­σα, ένιω­σα να δια­περ­νά όλο μου το σώμα μια θέρ­μη. Όπως όταν ανά­βεις κάτι ηλε­κτρι­κές σό­μπες με σπεί­ρες, το ρεύ­μα αρ­χί­ζει να περ­νά­ει σιγά-σιγά στις σπεί­ρες, ένα τέ­τοιο πράγ­μα ένιω­θα σε όλο μου το σώμα. Άρ­χι­σε σιγά-σιγά να φλο­γί­ζε­ται. Μια γλυ­κειά φλό­γα! Ώ! πάει μετά και η πεί­να, πάει και η κού­ρα­ση, πάει και το κρύο…

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης