Μακριά του πονηρού

• Δόγμα
• 03 Οκτωβρίου 2026
• 8:39

Πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με, ότι ο διά­βο­λος εί­ναι εχθρός του αν­θρώ­που, αλλά νι­κη­μέ­νος-εσφαγ­μέ­νος εχθρός. Εί­ναι ένας δρά­κος, που το κε­φά­λι του εί­ναι κομ­μέ­νο, μόνο η ουρά του σεί­ε­ται. Νι­κή­θη­κε για πάν­τα από το Χρι­στό και δεν θα ση­κώ­σει ποτέ κε­φά­λι. Το ότι γί­νον­ται τόσα δια­βο­λι­κά στον κό­σμο, δεν ση­μαί­νει ότι ο διά­βο­λος σή­κω­σε κε­φά­λι, αλλά ότι […]

Πρέ­πει να γνω­ρί­ζου­με, ότι ο διά­βο­λος εί­ναι εχθρός του αν­θρώ­που, αλλά νι­κη­μέ­νος-εσφαγ­μέ­νος εχθρός. Εί­ναι ένας δρά­κος, που το κε­φά­λι του εί­ναι κομ­μέ­νο, μόνο η ουρά του σεί­ε­ται. Νι­κή­θη­κε για πάν­τα από το Χρι­στό και δεν θα ση­κώ­σει ποτέ κε­φά­λι. Το ότι γί­νον­ται τόσα δια­βο­λι­κά στον κό­σμο, δεν ση­μαί­νει ότι ο διά­βο­λος σή­κω­σε κε­φά­λι, αλλά ότι οι άν­θρω­ποι έχα­σαν την σω­στή προ­αί­ρε­σή τους και πάνε θε­λη­μα­τι­κά σε αυ­τόν ή με τη ζωή τους τον έδω­σαν δι­καί­ω­μα να τους πο­λε­μά­ει. Προ Χρι­στού, ο διά­βο­λος ήταν σαν να είχε ένα πνευ­μα­τι­κό μα­γα­ζί και τρό­πο τινά εκ­βί­α­ζε τους αν­θρώ­πους να αγο­ρά­σουν τα προ­ϊ­όν­τα του. Με την Ανά­στα­ση του Χρι­στού, ο Χρι­στός κλεί­δω­σε τον διά­βο­λο μέσα σε αυτό το μα­γα­ζά­κι του και εί­ναι αλυ­σο­δε­μέ­νος. Να όμως που οι προ­αι­ρέ­σεις των αν­θρώ­πων εί­ναι τέ­τοιες, που οι άν­θρω­ποι πάνε στο μα­γα­ζά­κι του δια­βό­λου. Σπά­νε την πόρ­τα και μπαί­νουν τα αγο­ρά­σουν από τα προ­ϊ­όν­τα του δια­βό­λου. Γι΄αυτό λέμε να μην δί­νου­με δι­καί­ω­μα στον εχθρό, διό­τι θα το εκμε­ταλ­λευ­τεί μέ­χρι τε­λευ­ταί­ας κε­ραί­ας.