ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Ασθένεια και πνευματικός αγώνας
Όταν ένας άνθρωπος είναι ασθενικός ή έχει γεράσει και το σώμα του δεν μπορεί να κοπιάσει, αν έχει μάθει να δουλεύει την καρδιά, η καρδιά ζορίζει το σώμα, για να δουλέψει. Είναι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο με ρόδες ξεφουσκωμένες, με άξονες χαλασμένους, που η μηχανή του όμως είναι γερή και το σπρώχνει και τρέχει. Ενώ […]
Όταν ένας άνθρωπος είναι ασθενικός ή έχει γεράσει και το σώμα του δεν μπορεί να κοπιάσει, αν έχει μάθει να δουλεύει την καρδιά, η καρδιά ζορίζει το σώμα, για να δουλέψει. Είναι σαν ένα παλιό αυτοκίνητο με ρόδες ξεφουσκωμένες, με άξονες χαλασμένους, που η μηχανή του όμως είναι γερή και το σπρώχνει και τρέχει. Ενώ ένας άνθρωπος νέος και γερός, αν δεν δουλεύει την καρδιά, είναι σαν ένα καινούργιο αυτοκίνητο, που δεν έχει γερή μηχανή και δεν μπορεί να προχωρήσει. Του φαίνεται βουνό να κάνει και τον πιο μικρό κόπο.
Καμμιά φορά στο Καλύβι τυχαίνει να ξεχάσει κανένα γεροντάκι την ομπρέλα του ή μια τσάντα και λέω σε κανένα νέο παιδί: «Άντε παλληκάρι, τρέχα λιγάκι να προλάβεις το γεροντάκι». Μόλις τ’ ακούει, αναστενάζει. «Δεν θα γυρίσει πίσω, Πάτερ;», λέει. «Άντε, βρε παλληκάρι, ξαναλέω, κάνε αγάπη». Πάλι αναστενάζει. Έ, αυτός μόνον που άκουσε: «τρέχα λιγάκι», κουράστηκε, πόσο μάλλον να πήγαινε! Αν ο άνθρωπος δεν δουλεύει την καρδιά, δεν είναι ούτε σαν ζώο· άγαλμα γίνεται. Είναι άχρηστη η καρδιά του.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
