Το Κήρυγμα της Κυριακής της Πεντηκοστής
ΓΡΑΠΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ
(31 Μαΐου 2026)
Ἀγαπητοί μου, στὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα, εἴδαμε τὸν Ἰησοῦ νὰ βρίσκεται στὴν Ἱερουσαλήμ, κατὰ τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Σκηνοπηγίας, ὅπου οἱ Ἑβραῖοι ἄναβαν φῶτα στὸν ναό, ἐνῶ ἕνας ἱερέας ράντιζε τὸ θυσιαστήριο μὲ ἁγιασμένο νερό. Ὁ Ἰησοῦς, παίρνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὸ τελετουργικὸ τῆς ἑορτῆς αὐτῆς, ἄρχισε νὰ διδάσκει μὲ ζωηρὴ φωνὴ τὰ πλήθη λέγοντάς τους: «Ὅποιος διψάει, νὰ ἔρθει σ᾿ ἐμένα καὶ νὰ πιεῖ. Μέσα ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει σ᾿ ἐμένα, καθὼς λέει ἡ Γραφή, ποτάμια ζωντανὸ νερὸ θὰ τρέξουν».
Μὲ τὰ λόγια αὐτά, ὁ Ἰησοῦς ἐννοοῦσε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ θὰ λάμβαναν ὅσοι θὰ πίστευαν σ᾿ Αὐτόν. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, παρομοιάζει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μὲ νερὸ ἀστείρευτο ποὺ ἀναβλύζει μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, διότι ὅταν ἡ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔρχεται στὴν ψυχὴ τοῦ βαπτισμένου πιστοῦ, τότε ἀναβλύζει ἀσταμάτητα καὶ ρέει ἀνεξάντλητα, ὅπως τὸ ποτάμι. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὡς ὕδωρ ζῶν ἀφοῦ μᾶς ἀναγεννήσει, μᾶς καθιστᾶ πηγὴ ἀνεξάντλητη ὕδατος ζῶντος γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν κόσμο. Ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ ὑμνογράφος στὸν Ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς: «Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν, ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς ᾿Εκκλησίας».
Τὰ πλήθη ὅμως τοῦ λαοῦ, μόλις ἄκουσαν τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Ἰησοῦ, ἄρχισαν νὰ διχάζονται. Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι «Αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ προφήτης ποὺ περιμένουμε». Ἄλλοι, ὅτι «Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας». Κι ἄλλοι ἀποροῦσαν κι ἔλεγαν, «Εἶναι δυνατὸν νὰ προέλθει ὁ Μεσσίας ἀπὸ τὴ Γαλιλαία;» Τότε οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔστειλαν ὑπηρέτες γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν Ἰησοῦ. Γύρισαν ὅμως οἱ ὑπηρέτες πίσω ἄπρακτοι στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, καὶ ὅταν αὐτοὶ τοὺς ρώτησαν «γιατί δὲν Τὸν συλλάβατε;», τότε τοὺς ἀποκρίθηκαν ὅτι «ποτὲ ἄλλοτε δὲν δίδαξε κανεὶς μὲ τόση σοφία, ὅπως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος». Τοὺς ξαναρώτησαν οἱ Φαρισαῖοι: «Μήπως κι ἐσεῖς ἔχετε πλανηθεῖ ἀπὸ αὐτόν; Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες δὲν πίστεψε σ᾿ αὐτόν, ἀλλὰ μόνο ὁ καταραμένος ὄχλος, ποὺ δὲν ξέρει τὸν νόμο!» Τότε διαμαρτυρήθηκε ὁ Νικόδημος: «Πῶς μποροῦμε νὰ καταδικάσουμε ἕναν ἄνθρωπο, ἐὰν δὲν τὸν ἀκούσουμε πρῶτα καὶ μάθουμε τί ἔκανε;» Κι ἐκεῖνοι τοῦ ἀποκρίθηκαν: «Προφήτης ἀπὸ τὴ Γαλιλαία δὲν ἔχει φανεῖ ποτέ».
Ὁ Κύριος ὅμως συνέχισε νὰ κηρύττει λέγοντας: «Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ περιπλανιέται ποτὲ στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχει τὸ φῶς ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή». Τί κρίμα ὅμως. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ Ἰουδαῖοι εἶχαν δίπλα τους τὸ φῶς τῆς ζωῆς, καὶ παρέμεναν στὸ σκοτάδι. Αὐτὴ ἡ κατάσταση δυστυχῶς ἐπαναλαμβάνεται πολλὲς φορὲς καὶ σήμερα, διότι πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι βαπτιστήκαμε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ καὶ δεχθήκαμε τὸ φῶς τῆς πίστεως, δὲν χανόμαστε καὶ δὲν ξεστρατίζουμε μέσα στὰ σκοτάδια τοῦ κόσμου τούτου;
Ἀδελφοί μου, ἂς παρακαλέσουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ κατῆλθε τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς στοὺς ἀποστόλους, ἀλλὰ καὶ στὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς μὲ τὴν Βάπτιση καὶ τὴν χρίση μας μὲ τὸ ἅγιο Μύρο, νὰ σκηνώνει πάντοτε μέσα μας καὶ νὰ μᾶς χορηγεῖ τοὺς καρπούς του, οἱ ὁποῖοι, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ χαρά, ἡ εἰρήνη, ἡ μακροθυμία, ἡ καλοσύνη, ἡ ἀγαθότητα, ἡ πίστη, ἡ πραότητα, ἡ ἐγκράτεια». Ἀμήν.
Ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη
