Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων σε «κρίση»
Του Δημητρίου Λυκούδη, Δ/ντη Σύνταξης της εφημερίδας “Κιβωτός της Ορθοδοξίας”
Η πρόσφατη εκδημία του Καθηγουμένου της Μονής του Αββά Γερασίμου, μακαριστού πλέον Αρχιμ. Χρυσοστόμου, όσο και αν ήταν σχεδόν αναμενόμενη, ανέδειξε με τον πλέον εκκωφαντικό τρόπο τη λειψανδρία που επικρατεί στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.
Μήπως, όμως, θα σκεφθεί καθένας, αυτό είναι ζητούμενο πλέον μόνο για το Πατριαρχείο της Αγίας γης; Η επαρχία, νησιωτική και ηπειρωτική στον ελλαδικό χώρο, αντιμετωπίζει το αυτό πρόβλημα, το οποίο μάλιστα οξύνεται σε περιοχές με λιγοστούς κατοίκους, μιας και κάθε ιερέας αναγκάζεται να εξυπηρετεί ποιμαντικά και λειτουργικά τρία και τέσσερα χωριά! Έτσι, είναι, πράγματι. Στα Ιεροσόλυμα, όμως, το πρόβλημα καθίσταται εντονότερο και πολύπλοκο. Και εξηγούμαι…
Κάθε Προσκύνημα στην Ιεροσολυμιτική γη επανδρώνεται τούτη την ώρα από έναν Μοναχό, ο οποίος και τελεί χρέη Καθηγουμένου της Μονής. Συνήθως, αν όχι όλες τις φορές, τον διακονεί μία Μοναχή, συνήθως μεγαλύτερης ηλικίας, για ευνόητους λόγους, που προνοεί, ετοιμάζει, συντηρεί και επιβλέπει για όλα τα υπόλοιπα, πέραν των ποιμαντικών και λειτουργικών αναγκών του Προσκυνήματος. Αν πάλι, ο τελών χρεη Καθηγουμένου είναι απλά Μοναχός και όχι Ιερομόναχος, το λειτουργικό μέρος, αντιλαμβάνεσθε, υποτονεί, υπολειτουργεί, τελείται μετ΄ εμποδίων και ανάλογα με τις πιθανότητες ευρέσεως λειτουργού εκ του Πατριαρχείου. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα θα συναντήσεις Προσκυνήματα στο Ισραήλ με μεγάλες αριθμητικά Αδελφότητες, πλην ελαχίστων, που πλέον είναι γνωστές στα δάκτυλα της μιας παλάμης της χειρός.
Βέβαια, το Πατριαρχείο εδώ φέρει την εύθυνα που του αναλογεί. Ο γράφων, ως Σχολάρχης της «Αγίας Σιών», του Γυμνασίου και Λυκείου δηλαδή, του Πατριαρχείου, ο οποίος διηκόνησε τη Σχολαρχία αλλά και ως Διευθυντής Οικοτροφείου και ως Λαμπαράδιος Ιεροψάλτης του πατριαρχικού Ναού των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (2015-2016), στο Ναό δηλαδή που εκκλησιάζεται καθημερινώς ο ίδιος ο Πατριάρχης, ομιλεί και γράφει μετά λόγου γνώσεως. Αλλά, ας έλθουμε στην ουσία!
Οι Εβραίοι, κυρίως, αδημονούν και αναμένουν την ερήμωση των Προσκυνημάτων, ώστε να πάψει να κυματίζει επ΄ αυτών η ελληνική σημαία και η αντίστοιχη του Παλαιφάτου Πατριαρχείου των Ιεροσολύμων.
Άλλοτε με ωμές και βάναυσες συμπεριφορές, άμεσα και έμμεσα, προσπαθούν με εκφοβισμούς και τραμπουκισμούς και επιχειρούν να φοβήσουν τους εγκαταβιούντες στα προσκυνήματα αυτά Πατέρες, τον ένα Ιερο/μόναχο δηλαδή και τη Μοναχή που τον διακονεί, ώστε να επέλθει ο διωγμός τους από εκεί και να κατορθωθεί, επιτέλους – ως ελπίζουν- η οριστική σφράγιση της Μονής και του Προσκυνήματος.
Σήμερα, ουκ ολίγα, το τονίζω, αν όχι τα περισσότερα Προσκυνήματα, λειτουργούν ως λειτουργούν και διατηρούνται με υπεράνθρωπες προσπάθειες. Η ελληνική Πρεσβεία στο Ισραήλ, το Γενικό Προκενείο στα Ιεροσόλυμα, χωρίς αμφιβολία, κάμνουν όσα κάμνουν, αλλά έως εκεί! Η παρουσία των ελλήνων διπλωματών, τις περισσότερες φορές, εξαντλείται στις χοροστασίες τους στις μεγάλες Εορτές και στην εκφώνηση του Πανηγυρικού της ημέρας, ανάλογα βέβαια με την περίσταση, στην αίθουσα του Θρόνου, αλλά…έως εκεί!
Το σχολείο του Πατριαρχείου σήμερα…το ίδιο! Αριθμός μαθητών μονοψήφιος. Ο γράφων, θυμάται, άμα τη αναλήψει της Σχολαρχίας, συνάντησε 5 μαθητές. Με δικές του ενέργειες, έφθασαν αμέσως 4 μαθητές από την Αιτωλία κα, προς στιγμήν, ο αριθμός των διδασκομένων άγγιξε διψήφιο αριθμό, αλλά…είπα και στην αρχή! Το Πατριαρχείο φέρει τη δική του ευθύνη, όση ασφαλώς του αναλογεί, για την κατάσταση αυτή, κυρίως όχι μόνο για όσους μαθητές αλλά και δοκίμους Μοναχούς «έδιωξε», αλλά, κυρίως, για όσους μαθητές και νέους πτυχιούχους δεν κατόρθωσε να κρατήσει κοντά του. Οι λόγοι; Δεν είναι της παρούσης, αλλά, ίσως κάποια άλλη στιγμή, αν κριθεί απαραίτητο, να γράψω…!
Σήμερα, ακόμη και οι Ναΐτες, οι Ιερομόναχοι και Μοναχοί δηλαδή που διακονούν στο Ναό της Αναστάσεως και τον Πανάγιο Τάφο είναι λιγοστοί, σε σχέση με άλλες εποχές. Ο επερχόμενος κίνδυνος που διαφαίνεται είναι μεγάλος. Αν ελληνική Πολιτεία και, επαναλαμβάνω, Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, από κοινού, θέλουν το ελλημορθόδοξο στοιχείο να συνεχίσει να υπάρχει στην αγία γη, πρέπει να λάβουν δραστικά μέτρα. Οι τελευταίες εξελίξεις και παραχωρήσεις της ελληνικής Πολιτείας, αποτέλεσμα της πίεσης που άσκησε ο Προκαθήμενος της Αγιοταφικής Αδελφότητας, κατά την τελευταία παρουσία του στην Ελλάδα, οπότε και συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό κ. Κυριάκο Μητσοτάκη, ασφαλώς και είναι θετικές, αδυνατούν όμως, στην πράξη και στο άμεσο μέλλον που ανχοφαίνεται, να προλάβουν το πρόβλημα!
Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, λοιπόν, σε «κρίση». Ας ευχηθούμε, σύντομα, να υπάρξει διέξοδος στο πρόβλημα, ώστε ελεύθερα και αγέρωχα και αύριο, σε κάθε γωνιά της Αγίας γης, από κοινού, να συνεχίσουν να κυματίζουν η ελληνική σημαία και η αντίστοιχη του Πατριαρχείου, στοιχεία αμφότερα του ελληνορθόδοξου χαρακτήρα των Προσκυνημάτων της περιοχής.
