«Δεν είναι όλες ίδιες οι καρδιές»
Αν η εμπειρία της ασυνεννοησίας είναι γνωστή στον κόσμο μας, όμως και η εμπειρία της κοινωνίας είναι εξίσου γνωστή. Ο καθένας διαλέγει αυτό που θέλει: τη σύγχυση, τη μοναξιά, τη λύπη ή την συνεννόηση, τη σχέση, τη χαρά.
Η ομορφιά και η δυσκολία της διαφορετικότητας
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
«Δεν είναι φίλε όλες ίδιες οι καρδιές
Κι ας έχουν ίδιο τον παλμό όταν χτυπάνε
Άλλες ξεχνούν μόλις περάσουν δυο βραδιές
Κι άλλες αιώνια πονούν και αγαπάνε…»[1]
Δεν είναι λίγες οι φορές που η σχέση μας με τους ανθρώπους προκαλεί σύγχυση, ερωτηματικά, απορία για το πώς θα συμπεριφερθούμε. Αυτό που λέμε δεν κατανοείται όπως το κατανοούμε, και αυτό που κάνουμε παρεξηγείται.
Η απάντηση στο «πώς συμβαίνει αυτό;», δίνεται στους παραπάνω στίχους του τραγουδιού, όπως και στους Ψαλμούς του Δαυίδ με τον στίχο: «Ο πλάσας κατά μόνας τας καρδίας αυτών»(Ψαλμ. 32,15), που σημαίνει: «Αυτός που έπλασε τον καθένα ξεχωριστά με μοναδική καρδιά».
Ο Δημιουργός μας θέλησε να κάνει τον καθένα μας μοναδικό και ξεχωριστό από τους άλλους. Η διαφοροποίηση του ενός από τον άλλο έχει ομορφιά, αλλά και δυσκολία.
Η ομορφιά βρίσκεται στη διαφορετικότητά μας. Το να «μην είναι όλες ίδιες οι καρδιές», εκφράζει τη μοναδικότητα τού κάθε προσώπου και άρα τη μοναδική του αξία. Δεν μαζοποιούνται τα πρόσωπα κι ούτε γίνονται νούμερα. Η Εκκλησία λέγοντας το όνομα του καθενός, είτε σε μυστήριο είτε σε μνημόσυνο, δείχνει ότι το μέλος της – που έγινε με το βάπτισμα – είναι ανεπανάληπτο. Γι’ αυτό χρειάζεται τον σεβασμό μας ό,τι και να είναι, όπως και να ζει. Άλλωστε το «έσονται οι έσχατοι πρώτοι» αναδεικνύει το «δεν ξέρεις το αύριο του καθενός». Δεν είναι λίγοι στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας που το βεβαιώνουν.
Ασφαλώς, ο σεβασμός του κάθε προσώπου δεν περιορίζεται στους χριστιανούς, αλλά σε κάθε άνθρωπο «όπου γης». Γι’ αυτό και δεν μπορούν οι χριστιανοί να ευλογούν τα όπλα, τις αδικίες, τις εκμεταλλεύσεις, τις ύποπτες μεταμοσχεύσεις και καθετί που υποτιμά την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η δυσκολία στη διαφορετικότητα του προσώπου βρίσκεται στην επικοινωνία, τη συνεννόηση, στην ενότητα. Για να επιτευχθούν αυτά χρειάζεται να «σμίξουν οι επιθυμίες» για κάτι τέτοιο και ελεύθερα να πετύχουν την «κοινωνία των προσώπων». Αυτό που στην εκκλησιαστική ορολογία ονομάζουμε Παράδεισο – Βασιλεία Θεού – Αιώνια Ζωή.
«Ἰδοὺ δὴ τί καλόν, ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾿ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἅμα; ἐν τούτῳ γὰρ Κύριος, ἐπηγγείλατο ζωὴν αἰωνίαν»[2]. Δηλαδή: «Τι πιο ωραίο και ευχάριστο από το να συναντώνται οι αδελφοί μαζί; Γιατί σ’ αυτό (την ενότητα και την αγάπη) ο Κύριος υποσχέθηκε να χαρίσει την Αιώνια Ζωή».
Αν η εμπειρία της ασυνεννοησίας είναι γνωστή στον κόσμο μας, όμως και η εμπειρία της κοινωνίας είναι εξίσου γνωστή. Ο καθένας διαλέγει αυτό που θέλει: τη σύγχυση, τη μοναξιά, τη λύπη ή την συνεννόηση, τη σχέση, τη χαρά.
[1] Από το λαϊκό τραγούδι «Δεν είναι όλες οι ίδιες οι καρδιές», Στίχοι: Γιώργος Ρουβέλας, Μουσική: Γιώργος Κατσαρός, 1η εκτέλεση: Λευτέρης Μυτιληναίος.
[2] Αναβαθμοί πλ. δ΄ – Αντίφωνο Δ΄
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος
