Τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ
Οι γονείς μας ζουν μέσα μας. Κουβαλάμε τις αμαρτίες τους αλλά και τις αρετές τους. Γι’ αυτό κάθε πράξη που κάνεις ως γονιός εντυπώνεται στο παιδί σου. Μπορείς να το ευεργετήσεις, αλλά και να το βλάψεις.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε ένα πρόσφορο και καθένας μας είναι ένα ψιχουλάκι. Η μετάνοια και τα δάκρυα της συγνώμης σου ωφελούν όλη την ανθρωπότητα. Οι πτώσεις σου, από την άλλη μεριά, προξενούν κακό σε όλους. Γι’ αυτό η διαρκής μετάνοια είναι η φυσική κατάσταση της ψυχής. Η αναμαρτησία είναι μόνο σχετικώς επιτεύξιμη. Η διαρκής μετάνοια όμως οφείλει να είναι ο κοινός τόπος των ψυχών μας.
Ο σκοπός αυτής της ζωής είναι η ένωσή μας με τον Θεό. Όλες μας οι πράξεις, ο γάμος, η ανατροφή παιδιών, η εργασία μας, οι μεταξύ μας σχέσεις αποκτούν νόημα όταν γίνονται εν Χριστώ. Στον γάμο είναι τρεις, οι σύζυγοι και ο Χριστός. Τα παιδιά μας τα γνωρίζουμε στον Χριστό. Έχουν πατέρα και μητέρα, αλλά προσεύχονται «Πάτερ ημών». Ο Απόστολος Παύλος έβλεπε «τα πάντα και εν πάσι Χριστός» (Κολ. 3:11).
Καθώς ωριμάζει κανείς πνευματικά, κάνει τα πάντα για τον Χριστό και εν Χριστώ. Το να προσπαθήσεις να φτιάξεις έναν κόσμο χωρίς τον Χριστό είναι ουτοπία. Το κάνεις για να βάλεις τον εαυτό σου στη θέση του Θεού. Να αυτοθεωθείς, να αυτολυτρωθείς. Ό,τι δηλαδή έκανε ο Εωσφόρος, ο λαμπρός Αρχάγγελος που έγινε ο Διάβολος. Αυτός είναι ο ορισμός της αμαρτίας. Κάνω κάτι χωρίς τον Θεό, πίσω από την πλάτη του Θεού.
Δεν υπάρχει στο σύμπαν ένα στίγμα που δεν βρίσκεται ο Θεός. Άρα, ό,τι κάνεις χωρίς Αυτόν είναι μάταιο. Αν θεωρείς τον Θεό βαρετό σ’ αυτήν την ζωή, δεν πρόκειται να τον συμπαθήσεις στην άλλη. Και εκεί θα τον βαριέσαι. Δεν θα ζήσεις, λοιπόν, στην βασιλεία Του.
Από το βιβλίο: Αρχιμ. Δωροθέου, ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ. Ιερό Ησυχαστήριο «Άγιος Γεώργιος», Αύρα Καλαμπάκας 2018 (§§ 51, 91)
