ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ: Η αγάπη προς το Θείο

• Δόγμα
• 31 Μαρτίου 2026
• 12:20

Ο Θεός κάθε στιγ­μή χαϊ­δεύ­ει με την αγά­πη Του τις καρ­διές όλων των αν­θρώ­πων, αλλά εμείς δεν το κα­τα­λα­βαί­νου­με, για­τί οι καρ­διές μας έχουν πιά­σει που­ρί. Όταν κα­θα­ρί­σει την καρ­διά του ο άν­θρω­πος, συγ­κι­νεί­ται, δια­λύ­ε­ται, τρελ­λαί­νε­ται, για­τί βλέ­πει τις ευερ­γε­σί­ες, τις κα­λω­σύ­νες του Θεού, που όλους τους αγα­πά το ίδιο. Γι’ αυ­τούς που τα­λαι­πω­ρούν­ται, πο­νά­ει· […]

Ο Θεός κάθε στιγ­μή χαϊ­δεύ­ει με την αγά­πη Του τις καρ­διές όλων των αν­θρώ­πων, αλλά εμείς δεν το κα­τα­λα­βαί­νου­με, για­τί οι καρ­διές μας έχουν πιά­σει που­ρί. Όταν κα­θα­ρί­σει την καρ­διά του ο άν­θρω­πος, συγ­κι­νεί­ται, δια­λύ­ε­ται, τρελ­λαί­νε­ται, για­τί βλέ­πει τις ευερ­γε­σί­ες, τις κα­λω­σύ­νες του Θεού, που όλους τους αγα­πά το ίδιο. Γι’ αυ­τούς που τα­λαι­πω­ρούν­ται, πο­νά­ει· γι’ αυ­τούς που ζουν πνευ­μα­τι­κή ζωή, χαί­ρε­ται. Εί­ναι αρ­κε­τό και μόνο οι ευερ­γε­σί­ες του Θεού, εάν τις σκε­φτεί μια φι­λό­τι­μη ψυχή, να την τι­νά­ξουν στον αέρα· πόσο μάλ­λον, εάν σκε­φτεί και τις πολ­λές της αμαρ­τί­ες και την πολ­λή ευ­σπλαγ­χνία του Θεού! Όταν βλέ­πει ο άν­θρω­πος την φρον­τί­δα του Θεού, αν έχουν κα­θα­ρί­σει τα μά­τια της ψυ­χής του, αι­σθά­νε­ται και ζει όλη την Θεία Πρό­νοια με την ξε­φλου­δι­σμέ­νη ευαί­σθη­τη καρ­διά του και δια­λύ­ε­ται πια από ευ­γνω­μο­σύ­νη· πα­λα­βώ­νει με την καλή έν­νοια.

Για­τί οι δω­ρε­ές του Θεού, όταν ο άν­θρω­πος τις αι­σθά­νε­ται, δη­μιουρ­γούν ρωγ­μή στην καρ­διά του, τον ρα­γί­ζουν. Έπει­τα, κα­θώς το χέρι του Θεού χαϊ­δεύ­ει την φι­λό­τι­μη καρ­διά του και εγ­γί­ζει την ρωγ­μή, τι­νά­ζε­ται εσω­τε­ρι­κά ο άν­θρω­πος και με­γα­λώ­νει η ευ­γνω­μο­σύ­νη του προς τον Θεό. Όσοι αγω­νί­ζον­ται και συ­ναι­σθά­νον­ται την αμαρ­τω­λώ­τη­τά τους και τις ευερ­γε­σί­ες του Θεού και εμ­πι­στεύ­ον­ται τον εαυ­τό τους στην με­γά­λη Του ευ­σπλαγ­χνία, ανε­βά­ζουν την ψυχή τους στον Πα­ρά­δει­σο με σι­γου­ριά και λι­γό­τε­ρο σω­μα­τι­κό κόπο.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης