Ο αμετανόητος Ιούδας

• Δόγμα
• 29 Οκτωβρίου 2026
• 19:16

Όταν ο Ιού­δας πήγε να κρε­μα­στεί σε ένα δέν­τρο ελιάς, το κλα­δί λύ­γι­σε, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί να κρε­μα­στεί και έμει­νε εκεί κάτω από το δέν­τρο, με την θη­λιά στον λαι­μό για ώρες. Σκέ­φτη­κε πο­νη­ρά μέσα του: Εγώ θα αυ­το­κτο­νή­σω και στον άδη, εκεί θα ζη­τή­σω συγ­χώ­ρε­ση από το Χρι­στό. Γί­να­νε τα γε­γο­νό­τα, με […]

Όταν ο Ιού­δας πήγε να κρε­μα­στεί σε ένα δέν­τρο ελιάς, το κλα­δί λύ­γι­σε, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπο­ρεί να κρε­μα­στεί και έμει­νε εκεί κάτω από το δέν­τρο, με την θη­λιά στον λαι­μό για ώρες. Σκέ­φτη­κε πο­νη­ρά μέσα του: Εγώ θα αυ­το­κτο­νή­σω και στον άδη, εκεί θα ζη­τή­σω συγ­χώ­ρε­ση από το Χρι­στό. Γί­να­νε τα γε­γο­νό­τα, με την Σταύ­ρω­ση και την Ανά­στα­ση του Χρι­στού και ο Ιού­δας ακό­μα στο δέν­τρο ήταν! Ώρες ήτα­νε έτσι!!! Ο Χρι­στός τον πε­ρί­με­νε, μέ­χρι την τε­λευ­ταία στιγ­μή να με­τα­νο­ή­σει και βλέ­πον­τας ότι δεν με­τα­νο­εί, το κλα­δί του δέν­τρου, ανά­καμ­ψε, με απο­τέ­λε­σμα σαν ελα­τή­ριο να τον πε­τά­ξει στον αέρα και το σώμα του καρ­φώ­θη­κε σε μια μυ­τε­ρή κο­τρό­να και να βγουν τα έν­τε­ρα του έξω!