Ο εορτασμός της επετείου των 35 ετών από την εκλογή του Βαρθολομαίου στον Οικουμενικό Θρόνο
Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προεξήρχε την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2026, στην Θεία Λειτουργία με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 35 ετών από την εκλογή του στον Αποστολικό και Πατριαρχικό Οικουμενικό Θρόνο. Με τον Παναγιώτατο συλλειτούργησαν οι Σεβ. Αρχιερείς Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, […]
Η Α.Θ. Παναγιότης ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προεξήρχε την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2026, στην Θεία Λειτουργία με την ευκαιρία της συμπληρώσεως 35 ετών από την εκλογή του στον Αποστολικό και Πατριαρχικό Οικουμενικό Θρόνο. Με τον Παναγιώτατο συλλειτούργησαν οι Σεβ. Αρχιερείς Γέρων Δέρκων κ. Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων κ. Δημήτριος, Φιλαδελφείας κ. Μελίτων, Σεβαστείας κ. Σεραφείμ, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίος, Μύρων κ. Χρυσόστομος, Κρήτης κ. Ευγένιος, Κρήνης κ. Κύριλλος, Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος και Αυστραλίας κ. Μακάριος.
“Ήτο ωσάν σήμερον ακριβώς προ τριάκοντα και πέντε ετών ότε τα σεβάσμια μέλη της Ιεράς Ενδημούσης Συνόδου του πανιέρου Φαναρίου εκάλουν τον Πρόεδρον αυτής Μητροπολίτην Χαλκηδόνος να διαδεχθή τον γλυκύν και άκακον Οικουμενικόν Πατριάρχην Δημήτριον, αναλαμβάνων τον Σταυρόν του Κυρίου – ημάς τον ομιλούντα, ο οποίος είχε το προνόμιον να διακονήση επί εικοσαετίαν αυτόν τον σεμνόν Προκαθήμενον, αλλά και να μαθητεύση επί πολλά περισσσότερα έτη παρά τους πόδας του ανυπερβλήτου Γέροντός του Μητροπολίτου Μελίτωνος. Έκτοτε και μέχρι σήμερον αισθανόμεθα ότι η πατρική ευχή και στοργή αμφοτέρων εκείνων των εκκλησιαστικών ανδρών, μαζί με τας προσευχάς πολλών πιστών της Εκκλησίας και το κομποσχοίνι πολλών μοναχών, τους οποίους ευγνωμονούμεν, συνοδεύει τα βήματά μας, τόσον εδώ εις την βασιλίδα των πόλεων, όσον και απανταχού της Δεσποτείας Κυρίου, όπου μεταβαίνομεν αδιαλείπτως διά να μεταφέρωμεν το κοσμοχαρμόσυνον μήνυμα της αγάπης του Θεού”, είπε ο Παναγιώτατος στην ομιλία του, μετά την Θ. Λειτουργία, και συνέχισε: “Διότι, αυτό είναι εν τελευταία αναλύσει το περιεχόμενον της αποστολής και του έργου της Εκκλησίας: να πλησιάση τον κάθε άνθρωπον και τον όλον άνθρωπον και να τω είπη ότι ο Θεός τόσον πολύ τον ηγάπησε- τον κάθε συγκεκριμένον άνθρωπον-, ώστε έδωκε διά την σωτηρίαν του τον Υιόν Του τον μονογενή, ο οποίος έπαθεν, εσταυρώθη, ετάφη και ανέστη ως Θεός την Τρίτην ημέραν κατά τας Γραφάς.”.
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Πατριάρχης επεσήμανε:
“Εφθάσαμεν εις την σημερινήν ευλογημένην ημέραν, εκκινούν-τες από μίαν κοσμογονικήν στιγμήν της συγχρόνου ιστορίας: την διάλυσιν της Σοβιετικής Ενώσεως, την πτώσιν του τείχους του Βερο-λίνου και την κατάρρευσιν του Σιδηρού Παραπετάσματος. Ήτο η απελευθέρωσις πολλών αδελφών Εκκλησιών από τον κομμουνιστι-κον διωγμόν, η έναρξις μιάς εποχής ελευθερίας και ελπίδος. Ήτο η ώρα διά την Ορθοδοξίαν να εξέλθη από την εσωστρέφειαν και την αμυντικήν στάσιν των τελευταίων αιώνων και να εισέλθη αφόβως εις διάλογον με τας άλλας χριστιανικάς Εκκλησίας και Ομολογίας, τας άλλας θρησκείας, τους άλλους πολιτισμούς. Άλλωστε, η Εκκλησία είναι ο τόπος του διαλόγου μεταξύ όλων των τέκνων του Θεού, ο τόπος συναντήσεως του θείου και του ανθρωπίνου.
Και το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, ως η Πρωτόθρονος Εκκλησία της Ορθοδοξίας και Προκαθημένη της αγάπης, ως έχουσα την μέριμναν διά την ευστάθειαν της Ορθοδοξίας, έπραξεν εξ αρχής το ιστορικόν του χρέος, με δημιουργικήν πνοήν και πάντοτε ερριζωμένον εις την ιστορικήν αλήθειαν. Και έκτοτε εργάζεται:
– Διά την διατήρησιν της πίστεως και των παραδόσεων της Ορθοδόξου Εκκλησίας,
– Διά την ενίσχυσιν της πανορθοδόξου ενότητος και συνεργασίας, εξ ου και αι καθιερωθείσαι υφ’ ημών Συνάξεις των Προκαθημένων και η προώθησις της προετοιμασίας και τελικώς η σύγκλησις προ δεκαετίας της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου.
– Διά την προστασίαν της ιερότητος και της αξιοπρεπείας του ανθρωπίνου προσώπου και την καταπολέμησιν του εξανδραποδισμού του, και των συχρόνων μορφών δουλείας, ανεξαρτήτως της καταγωγής, της θρησκείας, της γλώσσης, των ηθών και των εθίμων των ανθρώπων.
– Διά τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ειρήνην του κόσμου, την προώθησιν των διαλόγων, την δημιουργίαν μιάς γεφύρας μεταξύ των πολιτισμών, επ’ αγαθώ ολοκλήρου της ανθρωπίνης οικογενείας – ένα και μοναδικόν είναι το ανθρώπινον γένος, έργον της φιλανθρώπου προνοίας του Θεού.
– Διά την προστασίαν της κτίσεως, «του συμπαντικού σκηνικού, εντός του οποίου το αιώνιον έλεος του Θεού φανερώνεται και δοξάζεται κάθε στιγμήν».
– Διά την δημιουργίαν ενός νέου πολιτισμού αγάπης και αλληλεγ-γύης.
Με την επιδίωξιν όλων αυτών των πανανθρωπίνων οραμάτων- και πολλών άλλων-, το Οικουμενικόν Πατριαρχείον εκφράζει την ενότητα και την παγκοσμιότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας πέραν από κάθε ιστορικήν και τοπικήν οριοθέτησιν. Η βαθεία ανθρωπίνη και πνευματική εμπειρία της ορθοδόξου παραδόσεώς μας είναι πολύτιμον εργαλείον διά την επίτευξιν αυτών των υψηλών στόχων.
Δυστυχώς, η επικράτησις εις μίαν μερίδα της Ορθοδοξίας αιρετικών ιδεολογημάτων, αποτόκων ηγεμονιστικών τάσεων και κοσμικών φιλοδοξιών, ετραυμάτισεν αυτάς τας προσπαθείας και τας δυνατότητας ολοκληρώσεως ενός φωτεινού οράματος, το οποίον προέβλεψε και ο μακαριστός Sir Steven Runciman. Όμως, δεν αποθαρρυνόμεθα και συνεχίζομεν αγωνιζόμενοι τον αγώνα τον καλόν και θεάρεστον, πεποιθότες εις την πρόνοιαν του Θεού και εις την παρουσίαν του Παρακλήτου, ο οποίος όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας.“ (ΔΙΑΒΑΣΤΕ το πλήρες κείμενο της ομιλίας ΕΔΩ)
Εκκλησιάστηκαν Ιεράρχες του Οικουμενικού Θρόνου, ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Ανθηδώνος κ. Νεκτάριος, Επίτροπος του Παναγίου Τάφου στην Πόλη, κληρικοί, μοναχοί και μοναχές, κληρικοί άλλων Χριστιανικών δογμάτων και ομολογιών, Άρχοντες Οφφικιάλιοι του Οικουμενικού Θρόνου με επί κεφαλής τον Οικουμενικό Μεγάλο Ευεργέτη Εντιμολ. Άρχοντα Έξαρχο της Μ.τ.Χ.Ε. κ. Αθανάσιο Μαρτίνο, Πρόεδρο της Αδελφότητος Οφφικιαλίων του Οικουμενικού Πατριαρχείου “Παναγία η Παμμακάριστος”, καθώς και τον Εντιμολ. Μ. Ακτουάριο κ. Αντώνιο Λυμπεράκη, Εθνικό Διοικητή του Τάγματος του Αγίου Ανδρέου των Αρχόντων Οφφικιαλίων των ΗΠΑ, η Εξοχ. Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδος κ. Λίνα Μενδώνη, εκ προσώπου της Ελληνικής Κυβερνήσεως, οι Γενικοί Πρόξενοι της Ελλάδος και της Ουκρανίας Εξοχ. Πρέσβυς κ. Κωνσταντίνος Κούτρας και Εντιμ. κ. Heorhii Filatov, ο Πρόεδρος της ΕΡΤ Εντιμ. κ. Ιωάννης Παπαδόπουλος, Κοινοτικοί παράγοντες, πιστοί από την Πόλη και προσκυνητές από το εξωτερικό.
Στη συνέχεια ο Πατριάρχης παρέθεσε εόρτιο γεύμα στην παρακείμενη Πατριαρχική Αστική Σχολή Μαρασλή.
Να σημειωθεί ότι τις ευχές τους προς τον Παναγιώτατο εξέφρασαν, γραπτώς και τηλεφωνικώς, Προκαθήμενοι Εκκλησιών, Πρόεδροι Κρατών, Πρωθυπουργοί, μεταξύ των οποίων ο Εξοχ. κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, και πολιτικοί ηγέτες, Υπουργοί, Ιεράρχες, θρησκευτικοί λειτουργοί και πολλές προσωπικότητες, καθώς και πλήθος πιστών κάθε εθνικότητας από όλο τον κόσμο.
Ο πανηγυρικός Εσπερινός της επετείου
Την παραμονή, ο Παναγιώτατος χοροστάτησε στον πανηγυρικό Εσπερινό, κατά τον οποίο συμπροσευχήθηκαν πλήθος Ιεραρχών του Θρόνου και Αρχόντων της Μ.τ.Χ.Ε., η Εξοχ. Υπουργός Πολιτισμού κ. Μενδώνη, μαθητές και μαθήτριες των Ομογενειακών σχολείων της Πόλεως μαζί με καθηγητές τους, και πλήθος πιστών. Στο τέλος, προσφώνησε τον Πατριάρχη ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ. Μακάριος, επί κεφαλής πολυμελούς ομίλου προσκυνητών από την Αυστραλία.
“Η Μεγάλη Εκκλησία αποτελεί την ταυτότητά μας, το είναι μας, την ψυχή μας, τον καημό μας και πως, άρα γε, μπορεί να ζήσει κανείς δίχως ταυτότητα και δίχως ψυχή;”, διερωτήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος των Αντιπόδων και πρόσθεσε: “Πραγματοποιούμε, λοιπόν, το προσκύνημά μας, στο Πατριαρχείο μας, που είναι ένας τόπος στενός κι απέραντος, φτωχικός και ατίμητος και πραγματικά σταυρωμένος για να δείχνει αείποτε την Ανάσταση. Παρά τη στενότητά του, όμως, σου δίνει οξυγόνο και ανασαίνεις μια εκπληκτική ευρύτητα ζωής. Μέσα στο στενό τείχος, που περικλείει τούτο το ιερό εγκαθίδρυμα, έχεις την αίσθηση ενός οικουμενικού και απεριόριστου χώρου. Και όσο το φτωχικό και πραγματικά εσταυρωμένο Φανάριον εξακολουθεί να ζει στις διαστάσεις της Αγίας Σοφίας, ενσαρκώνοντας την Οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας ως ολότητα αληθείας και ζωής, κανείς δεν θα μπορέσει να το μειώσει. Γιατί το Πατριαρχείο μας εξακολουθεί, παρά το «δύστηνον» των καιρών, να έχει οικουμενικό οφθαλμό και παλλομένη για όλον τον κόσμο καρδία, υπενθυμίζοντάς μας ότι άλλο είναι η παγκοσμιοποίηση κι άλλο η οικουμενικότητα. Άλλο είναι η Ρωμιοσύνη κι άλλο είναι ο εθνοφυλετισμός. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ήταν, είναι και θα είναι το κέντρο της οικουμενικής Ρωμιοσύνης και της Ορθοδοξίας. Το Πατριαρχείο μας είναι ένα μέρος που δεν χάνεται στο όλο, αλλά προσδιορίζει το όλον, όπως έχω επανειλημμένως τονίσει και κατά το παρελθόν.” [Διαβάστε το πλήρες κείμενο της προσφώνησης ΕΔΩ]
Στην αντιφώνησή του, ο Πατριάρχης, εμφανώς συγκινημένος, καλωσόρισε όλους τους προσκυνητές, που προσήλθαν από κάθε γωνιά της γης για να του εκφράσουν τις ευχές του. Με αφορμή την παρουσία του πολυμελούς ομίλου από την Αυστραλία, ο Παναγιώτατος εξέφρασε την πατριαρχική ευαρέσκειά του προς τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας και την περί αυτόν Επαρχιακή Σύνοδο για το επιτελούμενο έργο σε αυτή την μακρυνή μεγάλη επαρχία του Θρόνου, το οποίο είχε την ευκαιρία να δει από κοντά, πριν από δύο χρόνια, κατά την εκεί επίσκεψή του.
Στη συνέχεια, ο Παναγιώτατος δέχθηκε σε ιδιαίτερη συνάντηση την Εξοχ. Υπουργό Πολιτισμού της Ελλάδος κ. Μενδώνη, η οποία του διαβίβασε τις ευχές και τα συγχαρητήρια της εντίμου Ελληνικής Κυβερνήσεως.
Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Παναγιώτατος ευλόγησε την εόρτιο τράπεζα που παρέθεσαν προς τιμήν του, σε κεντρικό ξενοδοχείο της Πόλεως, η Ιεραρχία του Θρόνου και ο Σύνδεσμος Υποστηρίξεως Ρωμαίηκων Κοινοτικών Ιδρυμάτων.
Τον Πατριάρχη προσφώνησαν εκ μέρους της Σεπτής Ιεραρχίας ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ και εκ μέρους της Ομογενείας ο Εντιμολ. Άρχων Λαοσυνάκτης κ. Γεώργιος Παπαλιάρης. (Διαβάστε ΕΔΩ και ΕΔΩ τις ομιλίες).
Κατά τη διάρκεια της εκδηλώσεως παρουσιάστηκαν δύο ντοκιμαντέρ αφιερωμένα στην 35ετή Πατριαρχική διακονία του Παναγιωτάτου που προετοίμασαν η ΕΡΤ και η Ι. Αρχιεπισκοπή Αμερικής αντίστοιχα.
Ο Πατριάρχης, στην ομιλία του, αναφέρθηκε στην πορεία του και στη διακονία του στην Εκκλησία, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:
“Η διακονία της Εκκλησίας και η μακρά πορεία μας στη ζωή μας δίδαξε να σκεπτόμαστε υψηλά για τον άνθρωπο και να έχουμε εμπιστοσύνη στη δύναμη της θεόσδοτης ελευθερίας του. Όπου υπάρχει αγάπη, δικαιοσύνη και ειρήνη εκεί είναι παρών ο Θεός, ο οποίος εμπνέει και στηρίζει την προσπάθεια του ανθρώπου και τον καθιστά «Θεού συνεργόν». Η πίστη εις Θεόν ζώντα και στον εν Αυτώ αιώνιο προορισμό μας, δίνει στην ύπαρξή μας αιώνια προοπτική, μας απελευθερώνει από τα δεσμά της ματαιότητος, ενισχύει τις δημιουργικές μας δυνάμεις. «Τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν» (Ρωμ. η’, 28). Αντιθέτως, αν βλέπουμε τη ζωή μας ως σισύφειο έργο, αν πιστεύουμε στην τυχαιότητα της ύπαρξής μας και θεωρούμε τον θάνατο οριστικό τέλος και εκμηδενισμό μας, τότε οδηγούμαστε σε ποικίλους διχασμούς, σε συρρικνωτικές προσεγγίσεις της ζωής και σε σχετικοποιήσεις, εγκλωβιζόμαστε σε μια δήθεν ανυπέρβλητη αρνητικότητα και απαισιοδοξία. Κατανοείτε όλοι σας, πόσο καταλυτική σημασία έχει η εικόνα την οποία έχουμε για το νόημα της ζωής και την ανθρώπινη ύπαρξη, στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και της επερχόμενης ρομποτοκρατίας, του «μετανθρώπου» και της αρχής «Όλα επιτρέπονται», μέσα στη σύγχρονη ασάφεια και αμφισημία των ανθρωπίνων πραγμάτων.” (Διαβάστε το πλήρες κείμενο ΕΔΩ)
