Οι προγαμιαίες σχέσεις
Στις μέρες μας έχει επικρατήσει η άποψη ότι η σχέση δύο ανθρώπων που έχουν σοβαρό σκοπό, δηλαδή αποβλέπουν στον γάμο, πρέπει να ολοκληρώνεται με την ερωτική πράξη πριν από τον γάμο.
Έτσι οι περισσότεροι νέοι φθάνουν στην Εκκλησία για να ευλογηθή από τον Χριστό ο γάμος τους, αφού προηγουμένως έχουν ολοκληρώσει τη σχέση τους με τη μελλοντική σύζυγό τους. Πολλές φορές μάλιστα προηγούνται του γάμου δύο ή και περισσότερες ολοκληρωμένες σχέσεις, και όχι σπάνια η γέννηση παιδιού. Συμβαίνει συχνά μαζί με τον γάμο να γίνεται και η βάπτιση του παιδιού που γεννήθηκε πριν από το Μυστήριο!
Το πόσο αρνητικό ρόλο διαδραματίζει στην κρίση του μυστηρίου του γάμου η ολοκληρωμένη σχέση των νέων πριν από αυτόν, το γνωρίζουν πολύ καλά οι πνευματικοί πατέρες, και όσοι έχουν πνευματικές αισθήσεις και βλέπουν βαθύτερα τα πράγματα. Οι άλλοι άνθρωποι, και οι ίδιοι οι μελλόνυμφοι, θεωρούν κατά κανόνα τις προγαμιαίες σχέσεις φυσιολογικές, και δεν προβληματίζονται ούτε όταν υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειές τους. Φθάνουν ακόμη και στον χωρισμό, πιστεύοντας ότι χωρίζουν “χωρίς να υπάρχη λόγος”. Ουσιαστικά όμως ο χωρισμός αυτός είναι ο πικρός καρπός της αμαρτίας που προηγήθηκε του γάμου.
Πολλοί είναι εκείνοι που διερωτώνται αν είναι αμαρτία η ολοκλήρωση της σχέσεως πριν από τον γάμο. Η απάντηση, σύμφωνα με τη διδαχή του Χριστού, η οποία δεν αλλάζει κατά τις εποχές, είναι οπωσδήποτε καταφατική. Εφ’ όσον δεν έχει τελεσθή το μυστήριο του γάμου, η ερωτική πράξη είναι αμαρτία, και – όσο και αν φαίνεται σκληρός ο λόγος – δεν διαφέρει σχεδόν από την πορνεία.
Όταν σήμερα ένας νέος ή μία νέα λέγη “έχω μία σχέση”, εννοεί ότι έχει μία σχέση η οποία έχει ολοκληρωθή. Το χειρότερο λοιπόν είναι ότι στις μέρες μας υπάρχει τέτοια άμβλυνση των συνειδήσεων, ώστε οι προγαμιαίες σχέσεις να θεωρούνται σαν μία κατάσταση φυσιολογική και εμπειρία απαραίτητη προ του γάμου. Έτσι εκτός από την αρχική αμαρτία της “συζυγικής” πράξεως (που δεν είναι βέβαια καθόλου συζυγική, διότι δεν υφίσταται ακόμη συζυγία), συνυπάρχει δυστυχώς η πεποίθηση ότι αυτό δεν είναι αμαρτία. Αυτή η άποψη καταργεί τη μετάνοια και εμπεδώνει την αμαρτία με όλες τις λυπηρές συνέπειές της. Οι σημερινοί άνθρωποι δυναμιτίζουν τα θεμέλια της οικογενειακής εστίας τους πριν ακόμη την οικοδομήσουν, διότι αρχίζουν με την αμαρτία και όχι με την ευλογία του Θεού.
Ο Χριστός περιμένει πάντοτε τη μετάνοιά μας. Αν όμως εμείς δεν συναισθανώμαστε την αμαρτία μας, ο Χριστός επαναλαμβάνει και σ’ εμάς τον λόγο που είπε στους Φαρισαίους, μετά το θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού: «Εάν ήσασταν τυφλοί, δεν θα είχατε αμαρτία. Τώρα όμως λέτε ότι ‘βλέπουμε’. Η αμαρτία σας λοιπόν παραμένει», διότι δεν υπάρχει μετάνοια.
Μερικοί προβάλλουν το επιχείρημα ότι εφ’ όσον υπάρχη αγάπη σε μία σχέση, δεν είναι δυνατόν να υπάρχη αμαρτία. Ξεχνούν ότι αυτή η “αγάπη” έχει ως ρίζα την αγάπη του εαυτού μας και επιδιώκει μόνο την ηδονή· και αν λείψουν οι αιτίες αυτές, αμέσως εξαφανίζεται η σχέση “αγάπης”. Η πραγματική αγάπη ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, και ουδέποτε εκπίπτει
Είναι πολύ δύσκολο να πεισθή ο άνθρωπος που πιστεύει μόνο σε ό,τι αισθάνεται, για το πόσο μεγάλη ζημιά φέρνει στην ψυχή η αμαρτία. Μόνον όταν οι συνέπειές της φανερωθούν με διάφορους τρόπους, υπάρχει η περίπτωση να έλθη σε συναίσθηση. Ο ιερός Χρυσόστομος εξηγεί γιατί εκείνοι που πριν από τον γάμο τους έσπειραν αμαρτίες, μέσα στον γάμο θερίζουν αγκάθια: «Πολλοί σήμερα έχουν πόλεμο στα σπίτια τους. Άλλος πολεμείται από την γυναίκα του, άλλος πιέζεται από το παιδί του, άλλος από τον αδελφό του,… και όλοι τους λυπούνται και δυσανασχετούν και μάχονται· πολεμούν και πολεμούνται. Κανείς όμως δεν ζητά λόγο από τον εαυτό του, να σκεφθή ότι, αν δεν έσπερνε αμαρτίες δεν θα φύτρωναν στο σπίτι του αγκάθια και τριβόλια. Αν δεν έκρυβε σπίθες αμαρτιών, δεν θα έπιανε φωτιά το σπίτι του. Βέβαια, για το ότι οι συμφορές που μας έρχονται είναι καρποί των αμαρτιών μας… είναι μάρτυς η Αγία Γραφή… Σε πολεμά η γυναίκα σου, σε υποδέχεται σαν θηρίο όταν μπαίνης στο σπίτι σου, ακονίζει την γλώσσα της σαν μαχαίρι; Είναι βέβαια λυπηρό το πράγμα, διότι η βοηθός σου (δηλαδή η γυναίκα) έγινε αντίπαλος. Ερεύνησε όμως τον εαυτό σου, μήπως κατά τη νεανική σου ηλικία έφθειρες κάποια γυναίκα, και το τραύμα που προξένησες σε γυναίκα θεραπεύεται τώρα από γυναίκα… Και αν ακόμη δεν το γνωρίζη αυτό εκείνη που σε χειρουργεί, όμως το γνωρίζει ο ιατρός Θεός».
Θα έλεγε κανείς ότι και στην περίπτωση αυτή λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι, οι οποίοι δεν αδρανούν επειδή εμείς θέλουμε να τους αγνοήσουμε. Βρίσκουμε λοιπόν μπροστά μας τις συνέπειες παλαιών αμαρτιών μας, και καταβάλλουμε το τίμημα της οδύνης για την πρόσκαιρη ηδονή της αμαρτίας μας.
Από το βιβλίο: Ιερομονάχου Γρηγορίου, Το μυστήριον του Γάμου. Ιερόν Κουτλουμουσιανόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος 2018, σελ. 17.
